La Vita È Bella (1997)

Holocaust en concentratiekampen lenen zich niet voor grappen. Ik kan best inzien dat mensen dit een leuke, optimistische film vinden waarin familie, liefde en optimisme alles overwint. Op zich boeit de film van begin tot eind, maar kan me de bedenkingen van velen ook voorstellen. De IMDB waardering is met 8.6 wel wat aan de hoge kant. Dat zie ik echt niet.

Dacht dat ik naar een toneelstuk zat te kijken, wat een druktemakers.

Wat een onzinnig gedrocht, met een Benigni die altijd alleen maar in staat is om een ADHD type uit te beelden.

Zelfs al zijn ze matig tot slecht, dan nog exploderen de gemiddeldes voor holocaust-films. Wie wil cashen in de filmindustrie moet absoluut verder doen met zo'n films. La Vita e Bella vond ik uiteindelijk niet echt een film die helemaal naar mijn smaak was. Allereerst : spraakwaterval Benigni bezorgde me vrij vlug koppijn, zeker in de eerste helft. De acteur ligt me niet en dat is al een redelijke afknapper.

Het eerste deel van de film (**) is daarbovenop een wat vervelende romcom, waarin Guido op alle mogelijke en kleurrijke manieren het hart wil winnen van de lerares Dora. Het tweede deel (****) is vervolgens heel erg sterk, hoe Guido van het hele kampleven een spelletje maakt voor zijn zoontje. Daar zaten ook de beste momenten van de film. Het kamp wordt op belachelijke wijze voorgesteld. Alsof men zomaar eens onbestraft de radio kon gebruiken, of niet-begeleide wandelingetjes kon doen, ... Overgewaardeerde film, maar ik kon dan toch nog het tweede uur van de film op prijs stellen.

Mooi.

Na een dik half uur heb ik toch eens gecontroleerd of ik naar de juiste film aan het kijken was. Die intro duurt behoorlijk lang en daar was ik niet echt op ingesteld. Op zich niet erg, want de uitkomst van deze film is mij dik 15 jaar geleden reeds verklapt door iemand en zo was er toch nog iets van verrassing. Dat eerste deel is leuk omwille van de fleurige beelden en de pittoreske dorpjes. Het is eveneens nogal druk en Roberto Benigni's humor is niet per se hetgeen in mijn straatje ligt.

Het kleurrijke verdwijnt uiteraard eenmaal men in het concentratiekamp komt. Dan is het eigenlijk perfect de film die ik verwacht had. Of bijna verwacht, want ik ging ervan uit dat er toch onvermijdelijk wel eens een moeilijke dramamomentje ging komen, maar er is amper een shot van een bedrukte Benigni te zien. Men kiest voluit voor de kinderlijke ervaring. Een goeie keuze; het is immers ook wat het zoontje te zien moet krijgen.

De afwikkeling is dus helaas geen verrassing, maar het blijft wel een mooi einde. Een beetje sentimenteel - zeker nog met de hereniging met de moeder en de voice-over, maar daarom niet minder mooi en het duwt mijn score, gevleid, ietsje hoger.

4