I Spit on Your Grave (2010)

Zeker dat het om deze film gaat, je heb ook nog het originele uit '78 en dan nog een ware Z-film 'I Spit on Your Corpse, I Piss on Your Grave'? Want deze gaat er toch meteen in, met een onbehaaglijk gevoel, waarbij ie uiteindelijk volledig uiteenspat, in pure gortige sickness. Dus dat je eerder zou doorspoelen om de uitgesproken heftige scenes, kank nog begrijpen, maar toch niet wegens weinig te beleven?

Een geslaagde remake van de video nasty uit 1978, al is dat zeker geen aanbeveling. Schrijfster Jennifer [Sarah Butler] trekt zich terug in een huisje in een omgeving die sinds Deliverance maar al te vaak gemakzuchtig wordt afgeschilderd als het leefgebied van het schuim der aarde. Een delegatie besluit Jennifer op gruwelijke wijze te misbruiken. Dat vindt ze niet leuk en dus neemt ze in de tweede helft op gruwelijke wijze wraak. Geen verhaal, geen talent voor of achter de camera. Daarentegen is er wel veel gekrijs en veel gemartel. Maak nu uw keuze.

En verder met I Spit On Your Grave met in dit geval de remake van de 1978 versie. Het mag duidelijk zijn dat de film, het verhaal, en doel weinig verrassing meer heeft en slecht de uitwerking telt. En laat dat nu best snor zitten met deze 2010 versie.

Opvallend is meteen toch al de gelijkenis tussen Butler en Keaton, de beide Jennifers lijken serieus op elkaar. Verder is er het te verwachten beeld van achtergebleven, domme, sadistisch en asociale inteelt die het gemunt heeft op Jennifer. En het moet gezegd dat dit volk een stuk enger en overtuigender is plus dat het geheel van de bad guy kant iets meer cachet, iets meer onderbouwing krijgt. In het orgineel gebeurt gewoon iets met Jennifer als toevallig voorbijganger terwijl hier meer gedaan wordt met motief, het tuig wordt heel wat meer inhoudt gegeven wat de wraak overigens ook vele malen lekkerder maakt. Wat daarna allemaal gebeurt ligt geheel in de lijn der verwachting en verschilt niet veel met de 1978 versie.

Een volgende pluspunt is zeker dat Matthew heel wat minder achterlijk en vervelend is. Dan is er zondermeer het sfeertje waar de 1978 versie vaak wat dommige is en deed denken aan de flauwe kolder uit de orginele Last House On The Left, maar daar is hier geen sprake van waar de sfeer in combinatie met de grauwe kleuren en muziek soms op het nare en nachtmerrie achtige af is. Vervolgens is de opbouw en mindfuck naar de finale meer dan goed, is de keuze om Jennifer een tijdje buiten beeld te houden met als resultaat de mogelijkheid dat ze een verschijning is, a figment of there imagination, ook een goede keuze. De daarop volgende slachting van het gespuis is toch wel heerlijk te noemen. De dame blijkt creatief, is niet bang voor vieze handen en er kan gesproken van de nodige Gore en smerigheid.

Ik kan dan ook niet anders zeggen dat deze I Spit On Your Grave een sterke is en heel wat meer indruk maakt dan de '78 versie. Want dit beviel heel wat beter omdat het crapuul meer lading krijgt, de sfeer maar vooral ook de wraak. Eindresultaat, goed, gewoon goed.

Ik heb de eerste drie films van I spit on your grave nog eens achter elkaar bekenen en deze was veruit de beste. Butler doet het meer dan goed, leuke film.

Schrijfster Jennifer Hills trekt zich terug in een afgelegen huisje in de bossen in Louisiana om aan haar tweede roman te werken, maar trekt daar ongewild de aandacht van een groep lokale mannen. Na een vernederend incident bij een tankstation breken de mannen ’s nachts haar hut binnen, waar ze haar meervoudig verkrachten en voor dood achterlaten. Jennifer overleeft, keert weken later terug en neemt op methodische en bloedige wijze wraak op elk van haar aanvallers.

Steven R. Monroe’s remake van “I Spit on Your Grave” (2010) is een technisch strakke, maar moreel omstreden wraakfilm die vooral op shock leunt. De verkrachtingsscènes zijn langdurig en expliciet, wat de film bij veel critici op weerstand stuitte. Toch functioneert de tweede helft als een bijna sadistisch revenge-fantasie, waarin Jennifer koud en berekenend afrekent met haar daders. Voor fans van het rape-and-revenge-subgenre biedt dit een effectieve, zij het weinig subtiele ervaring. Het is een behoorlijk ingeblikte exploitatiefilm die echt gruwelijk is en voor mij beter dan het origineel “Day of the Woman” (1978). 3/5