Four Lions (2010)

Een van de betere grappige films die ik de laatste jaren heb gezin. Minimaal verhaal, geen bijzonder film werk, maar absolut grappig absurdisme en nu en dan super grappige gebeurtenissen. Ik hoop dat de regisseur meer van dit soort absurdistische films heeft gemaakt of nog gaat maken!

Rubber Dinghy Rapids bro! Ook na derde kijkbeurt blijven de 4 sterren behouden, geweldig entertainment. En "Dancing in the Moonlight" zal ik wel voor de rest van mijn dagen hiermee vergelijken

Alles wat ik dacht dat ik deze film keek is al door vorige personen aangestipt. Het is heel merkwaardig hoe onevenwichtig deze film is. Ik had meer van Morris verwacht hij is een hele goede comedy schrijver. Hij heeft duidelijk moeite om een lange speelfilm langdurig interessant te houden. Veel grappen missen zijn doel en het is veel te flauw/stereotype. Het eerste deel is niet te best maar het tweede deel vind ik wel heel sterk. De vorm met de shaky cam voegt niks toe en dit is een slechte keuze. Persoonlijk vind ik zijn nieuwste film "the day shall come" veel leuker en kijkt makkelijker en is relevanter. Daar heeft Morris veel meer balans gevonden en voelt het minder als een verzameling korte grappen bij elkaar geveegd. Dat gevoel heb ik bij four lions wel. Maar het is vaak wel grappig vooral het laatste deel en dus ruime voldoende en moeite waard om te kijken ook omdat het een origineel gegeven is.

3 sterren.

Ik vond dat er weinig in te lachen viel, je moet van dit soort humor houden. Voor de liefhebber.

Zo nu en dan best grappig, maar het geheel is toch teleurstellend. Dan heb ik mij gisteren toch veel meer vermaakt met Idiocracy die hier veel lager scoort

Goeie film over vier mannen die besluiten strijders te worden in de heilige oorlog. Een gedurfde komedie over zelfmoordterroristen (alleen niet de meest snuggere in dit geval). En in dat opzicht is de film dus ook wel origineel te noemen. De film kent wat opstart-problemen, maar wordt gaandeweg steeds beter en er valt genoeg te lachen.

Ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik met deze film aan moet. Hij is waarschijnlijk grappig bedoeld. Vier moslimmannen willen een terroristische aanslag plegen. Maar het gaat er allemaal erg amateuristisch aan toe. En dat is dan waarschijnlijk ook weer grappig bedoeld. Ik heb hem wel helemaal uitgekeken. En dat viel dan nog wel mee.

Leuke film, mijn type humor.

Gewaagde komediefilm van regisseur Christopher Morris, die met een controversieel onderwerp opvallend genoeg helemaal niet al te veel de controverse zelf opzoekt. In principe is Four Lions een film die met name ruimte geeft aan haar castleden om goed te kunnen acteren en daarbinnen maakt Riz Ahmed een geweldige indruk. De overige leden zijn afwisselend komisch, maar helaas wat te sterk aangezet om een onderwerp als deze goed te kunnen ondersteunen. Het concept van Four Lions moet garant kunnen staan voor een kritische en donkere humorfilm, maar Morris probeert de echt scherpe humor toch te vermijden. Niet dat Four Lions volledig ontdaan is van leuke momenten, maar de ongemakkelijke en iets te lang doorgezette dialoogkomedie tussen de heren is amper effectief en spijtig genoeg overweldigend. Daarbij komt nog kijken dat zo'n flauwe vorm van humor niet echt goed samengaat met de rauwe regiebenadering van Morris. Het geheel voelt hierdoor rommelig en ongebalanceerd aan, maar duurt met 94 minuten gelukkig niet te lang.

Centraal in de film staan vier verwarde geloofsbroeders die zich in de Jihad storten. Allen zijn Brits en maken deel uit van de Britse cultuur. Ze zijn in Sheffield geboren en beïnvloed door de lokale popcultuur. Toch voelen ze zich geroepen om juist tegen de beschaving waaruit ze zijn voortgekomen het zwaard te heffen. Regisseur en schrijver Christopher Moran zet de vijf wannabe-terroristen in een potsierlijke buddymovie-achtige constellatie neer.

Het willen starten van de Jihad is reden tot vaak zwarte humoristische momenten. Die momenten zijn een logisch gevolg van de willekeur, de kromme ideologische idealen en de heldhaftige fantasieën van de vijf Jihadisten die niet meer zijn dan opportunistische amateurs in het terroristenvak. De karakters zijn met ambivalentie uitgerust. Die tegenstrijdige invulling maakt dat de personages zowel sympathiek als antipathiek zijn. Er zit in de personages een brok barmhartigheid en een brok deerniswekkende naïviteit maar ook een verblindende haat tegenover de westerse samenleving. De haatgevoelens lijken overigens eerder het gevolg van ongefundeerd populisme dan het gevolg van een werkelijke overtuiging. Dat is allemaal best grappig uitgewerkt zonder een bepaald geloof in de kern te willen treffen.

De film bemoeit zich niet met de ideologie an sich maar houdt het bij situatiekomedie. De film houdt het bij de bizarre gebeurtenissen waarin de vijf wannabe-terroristen door hun stompzinnigheid verzeild raken. En ‘toevallig’ zijn de personages islamitisch georiënteerde sukkels. Toch geldt de spotternij de personages en niet de geloofsovertuiging. Tenminste niet heel uitdrukkelijk. Je kunt het een moeilijk los zien van het ander. Van mij had de film daarin iets nadrukkelijker mogen zijn. Leuke film trouwens.