The Switch (2010)

Te verwachten

Voor een ieder die niet voor verassingen wil komen te staan is hier The Switch. Als je de plotomschrijving leest weet je precies wat je kunt verwachten, en al gauw is dan ook duidelijk hoe het verhaal van start tot finish zal eindigen. Storend? Nee. Saai en voorspelbaar? een beetje. Echt heel saai wordt het niet, maar voorspelbaar is deze titel tot en met.

Credits gaan toch vooral naar het jonge acteurtje Thomas Robinson die nog wel geregeld voor een glimlach wil weten te zorgen, maar de rest voelt aan als gesneden koek die je al honderd keer eerder gegeten hebt.

2,5*

Jennifer Aniston op de automatische piloot.

Wederom speelt Aniston zo'n zelfbewuste, moderne vrouw, terwijl B-acteur Jason Bateman de sullige mannelijke hoofdrol vervult. Dankzij het leuke jochie en de bijrol van Jeff Goldblum is de cast nog net te pruimen, want dolkomisch was het bepaald niet. Met name in de tweede helft lijkt het creatieve kruid verschoten en strompelt de film naar een vreselijk cheesy einde toe.

Matig. 2,5*

Tja, niks bijzonders, en Jennifer Aniston speelt weer eens Jennifer Aniston, en Patrick Wilson lijkt alleen maar mee te spelen om eerst als sexy en daarna als dom te kunnen worden afgeschilderd en tenslotte uit de film te worden geschopt zonder dat zijn personage daar erg veel schuld aan heeft. Juliette Lewis speelt helaas ook weer Juliette Lewis, maar gelukkig speelt Jeff Goldblum ook weer Jeff Goldblum, en vooral is Jason Bateman een frisse en innemende verschijning die een aantal mooie scènes met Anistons zoontje heeft. (Ik kan me niet voorstellen dat iemand aan deze film begint zonder van tevoren al te weten waar de titel op slaat, maar ik zal dit stukje toch spoiler-free proberen te schrijven). Ik heb begrepen dat hij in Amerika een redelijk bekende acteur is, en voor Nederlandse televisiekijkers wellicht ook wel, maar zelf heb ik hem nog niet zo vaak gezien, dus zijn persona hier is voor mij nog vers en ontwapenend. Zijn aanwezigheid is dan ook de voornaamste reden waarom ik ondanks alles eigenlijk toch wel enthousiast over deze film ben – ik begrijpt zelf ook niet helemaal hoe dat kan, zo'n flauw verhaaltje zou toch niets voor mij moeten zijn, hoe kan ik dit dan toch leuk vinden? Of zou ik… ben ik misschien als baby… STOP!

Stelt weinig of niets voor deze film.

Grappig is hij helemaal niet en de vertolkingen zijn beneden alle peil.

Komedies zijn niet echt mijn ding en dit al zeker niet.

degelijke komedie met een talentvolle cast die er ook het maximum uit weet te halen. Het verhaal op zich is wel goed en houd de film ook recht want echt veel hilarische situaties zijn er niet, het zit meer in de details en zinspelingen. Bateman speelt hier wel iets anders dan in zijn meeste rollen en vooral de vader-zoon relatie vond ik goed uitgewerkt. Aniston is altijd een genot om te zien en Goldblum heeft een leuke bijrol.

Nergens een topper maar zeker een degelijke komedie.

vitaya film, enough said

Typisch een film over 2 beste vrienden die eigenlijk voor elkaar gemaakt zijn, maar het dan zelf niet doorhebben.
Jennifer Aniston acteert op ‘cruise control’ (in het kwadraat dan), misschien besefte ze wel dat dit weer eens één van de vele doorsnee films ging zijn met haar kop en naam erop.
Jason Bateman is een sympathieke kerel, niets op aan te merken. Jeff Goldblum zorgt nog voor de meest komische momenten gelukkig was hij er nog. Juliette Lewis doet haar rol nog eens lichtjes over uit de film Catch and Release (2006) en het jongetje mocht er ook wel zijn.
De film zelf dan; voor romantische komedie ontbrak het aan romantiek en voor komedie ontbrak het aan goede humor.
Het hoogtepunt, de scene met het spermapotje, dat was onderbroeken humor, tenen krullend vond ik het.
Ik vind het niet erg om geregeld eens naar een (romantische) komedie te kijken, maar dit was fastfood uit een restaurant op de autosnelweg; vlug vergeten die troep!

Romantische komedie die voor mij niet zo romantisch en niet komisch was. Verhaal is leuk verzonnen, maar dankzij de titel en een scene in het begin al heeel voorspelbaar.

Goldblum redt de film. Geniaal acteur. Zijn manier van spelen is erg fijn. Aniston is zoals altijd fijn om naar te kijken als speelt ze wat minder. Bateman doet het wel weer leuk. Verhaal is al vanaf minuut 3 duidelijk maar blijft een leuk filmpje.

“I… um, hijacked your pregnancy.”

Aardige romcom zonder al te veel romantiek of humor. Dat klinkt gek maar The Switch is vooral een film met het hart op de goede plaats en leuke acteurs die zorgen voor een aangename kijkervaring. Aniston heb ik wel eens beter gezien, maar het is Bateman die de gehele film overtuigd.

Hij begint als pessimistische manchild, maar nadat de film een sprongetje in de tijd maakt zie je hem groeien. Vooral de scènes tussen Bateman en de jonge Robinson zijn erg sterk en zorgen ervoor dat de film toch genietbaar blijft. Want voor de rest heeft de film eigenlijk weinig te bieden. Aniston en Bateman zijn een aardig duo, maar echt vlammen wil het niet tussen beide. Goldblum heeft dan nog wel een leuke bijrol maar voor de rest... Hoe deze film eindigt kan iedereen denk ik wel raden.

Beetje doorsnee allemaal, met natuurlijk een vreselijk dom verhaal dat een hoop vragen oproept. Maar je hoopt vooral dat Aniston, Bateman en Goldblum nog wat leuks naar de film kunnen brengen. Bateman doet het ook best leuk. Aniston is altijd leuk om te zien maar kan niet zeggen dat ze nou goed loopt te acteren. Goldblum helaas een wat te kleine rol, maar hij voelde nog best op zijn plaats. Hij deed me aan Hugh Grant denken op een of andere manier. Niet dat hij nou echt zo'n Grant-achtige rol speelt. Eigenlijk speelt hij meer de beste vriendin. Maar dan een kerel en de vriend van Wally (ik dacht eerst zijn baas).

Wat nog opvalt aan de film is dat alles zo haastig is geschreven vaak. Kassie is zwanger en direct verhuist ze naar de andere kant van het land. Wally en Sebastian ontmoeten elkaar jaren later en razendsnel wordt er een band tussen de twee opgebouwd en ook in de relatie van Kassie en Roland (Patrick WIlson als de knappe als Bateman zijn concurrent is?) ontwikkelt zich wel gigantisch snel.

Het is ook wel echt een film met zijn eigen filmregels, ver van de realiteit. Dat hele geintje van Wally die zijn sperma verwisselt met dat van Roland is in werkelijkheid natuurlijk ook enorm griezelig, en een situatie die nooit zou gebeuren als Kassie om vage redenen niet voor een merkwaardig alternatieve route zou kiezen om zwanger te raken. Debbie is zo'n beetje de slechtste sidekick ooit. Ze krijgt geen ruimte humor in de film te brengen, waardoor je je afvraagt waarom ze nou in de film zit.

Gelukkig maakt de relatie tussen Wally en Sebastian de film nog wel redelijk de moeite waard. De jongste acteur die het kind speelt kan niets anders dan zinnetjes opdreunen, de hints naar de gelijkenissen tussen de twee zijn ergerniswekkend opzichtig (maar voor de personages zelf nog niet genoeg) en je weet precies hoe alles zal verlopen, maar toch ontroert het nog best wel, vooral dankzij Bateman. Geen goede film maar ik heb me niet verveeld. En blij dat men het eens amper probeert met de middelmatige humor. Een dikke 2.5*.

Vermakelijke comedy film!

Vermakelijk filmpje maar daar is eigenlijk alles wel mee gezegd.

Het is absoluut meer een drama als komedie. Er zaten wel een paar scene's in waar ik een glimlach van kreeg maar zeggen dat ik echt gelachen heb, nee.

Jason Bateman en Jennifer Aniston weten gelukkig nog prima te acteren en ook de kleine rol van Patrick Wilson was leuk om te zien. Maar wie voor mij echt een grote verassing was en een groot deel van de film wist de redden was het kleine jongetje, man wat had dat ventje een talent. Onwijs leuk om te zien.

Het verhaal zelf is niet heel verkeerd maar ik miste meer drama en komedie, het was het allebei gewoon net niet. Ook was hierdoor de speelduur zelfs net wat te lang maar al met al heb ik me redelijk goed kunnen vermaken.

2,5*

Leuke comedy, met een goed spelende Bateman en Aniston maar, als de film eenmaal een half uur is gepasseerd dan pas begint voor mij de echte lol (Hij komt dus zijn kind tegen maar heeft nog niet in de gaten dat `t zijn kind is, omdat ie `t vergeten is na zijn vette dronkenschap op het inseminatiefeestje van zijn vriendin Aniston).
Geinige film met een groot feelgood-gehalte.
Let vooral wel op die kleine jongen, die speelt zo goed....kon echt een 2de bateman zijn.

grappige voorspelbare film met Sebastian beste acteur

Pfoeh.

De zoveelste "feel good" romcom van bedenkelijk niveau. Met een Jennifer Aniston-aan-de-botox in de hoofdrol, dan nog. Het is maar dat ik het vrouwtje thuis ook haar films gun, anders had ik dit misbaksel natuurlijk nooit gezien.

De feel good is voor mij veelal irritatie. Het romantische luik van de term romcom stelt wederom niets voor en van een komedie is toch al helemaal geen sprake? Aniston en Jason Bateman - die kan toch echt beter, maar heeft toch vaak slechte filmkeuzes gemaakt - doen hun dingetje, maar Aniston kan geen klop acteren dus is het eigenlijk de ganse film huilen met de pet op.

1

Viel wel mee. Al vond ik het niet echt een komedie. Heb niet veel moeten lachen. Maar Wally was wel een mooie man.

De neurotische Wally [Jason Bateman] is geschokt wanneer zijn 40-jarige beste vriendin Kassie [Jennifer Aniston] aankondigt dat ze gebruik wil maken van een zaaddonor om haar kinderwens in vervulling te laten gaan. Kassies vriendin Debbie [Juliette Lewis] organiseert zelfs een “zwangerschapsfeestje” op de dag dat het zaad wordt ingebracht in het bijzijn van zaaddonor Roland [Patrick Wilson]. Onder invloed van drank en drugs spoelt Wally het zaad door de gootsteen en vervangt hij het door zijn eigen zaad. Omdat hij zich de volgende dag niets kan herinneren van het feest en om dat Kassie voor haar bevalling verhuist, leert Wally pas zes jaar later Kassies zoon Sebastian [Thomas Robinson] kennen. Geleidelijk begint hem te dagen hoe de vork in de steel zit, ondertussen verschijnt de pas gescheiden Roland opnieuw ten tonele om zijn vermeende zoon te leren kennen. De ontknoping zal niemand verrassen, maar Bateman speelt zijn rol met gepaste subtiliteit en er is fijn ondersteunend werk van Jeff Goldblum als zijn minstens zo neurotische broer. Gordon en Speck behandelen het onderwerp met gepaste eerbied en de subtiele humor die voortkomt uit de interactie tussen Wally en Sebastian is daardoor des te effectiever. Zeker geen meesterwerk, maar aanzienlijk minder voorspelbaar dan je op basis van de proloog zou verwachten.