Going the Distance (2010)

Een vreselijke film. Het enige dat ik leuk vond, was: "Statue!

Niks komisch, totaal inhoudloos en niet uitgewerkt, zeer slappe conversaties, niet de minste romantische klik tussen de twee hoofdpersonages, bedenkelijk acteerwerk,...

Deze LP van Chaotic Dischord zegt het helemaal.

Heerlijke no nonsens film na een dag werken!

“I'm 31. I'm an intern. I'm going to get wasted.”

Eigenlijk is Christina Applegate nog het grootste pluspunt (zoals wel vaker), en gezien haar zeer beperkte rol zegt dat al veel over Going the Distance. Long en Barrymore zijn de hoofdrolspelers waar we voor moeten juichen, maar het plezier en de verliefdheid straalt er niet vanaf. Lange afstandsrelaties werken maar zelden, en dat geldt dus ook voor films over lange afstandsrelaties. Maar het laat wel weer zien dat Applegate beter verdient dan dit.

Een matige luchtige komedie romantiek film, een doorsnee film.

Niet het beste werk met Drew Barrymore.

Leuk maar meer niet.

Verreweg de grappigste in deze film was Jim Gaffigan en in mindere mate Charlie Day. De twee hoofdpersonen en het verhaaltje waren niets bijzonders. Aardig tussendoortje.

Erin [Drew Barrymore] en Garrett [Justin Long] leren elkaar kennen in een café in New York en hebben meteen een klink. Het uitzicht op een stabiele relatie wordt bemoeilijkt door het feit dat Erin binnenkort terugkeert naar haar eigenlijke woonplaats San Francisco. Al gauw blijkt dat ze zich moeilijk kunnen neerleggen bij een LAT-relatie en het is dan ook maar de vraag of de relatie stand kan houden. Start veelbelovend dankzij de chemie tussen de hoofdrolspelers. Zodra het de serieuze kant op gaat, gaat het bergafwaarts, ondanks vermakelijke bijrollen van Charlie Day en Jason Sudeikis als Garretts vrienden en Christine Applegate en Jim Gaffigan als respectievelijk Erins zus en Erins zwager.