Deu Suay Doo (2009)

Na Chocolate was ik toch benieuwd naar de volgende film van Yanin en zoals met de meeste vechtfilms hou ik dan ook nooit echt rekening met het verhaaltje, maar dit sloeg werkelijk alles.
Het dramagedeelte neemt echt teveel de overhand tegen het einde aan. Ik ben volgens mij in slaap gevallen bij de uitleg, maar gelukkig legt ParadoxPersona het nog even uit in zijn post en dan slaat het helemaal als een tang op een varken.

Dan rest nog de gevechtscènes en die zitten op zich wel oké in elkaar, de ene keer echt sterk, de andere keer wat zwakjes en te ingestudeerd. Met name het gevecht op de drie bruggen vond ik echt te nep voor woorden.

Kleine 3,0 sterren.

Ik ben toch niet helemaal vrij van seksisme, want toen ik deze film opzette had ik niet verwacht dat de hoofdrol voor een vrouw zou zijn. Maar waarom eigenlijk niet? Net zoals, waarom eigenlijk geen eindbazin in plaats van een eindbaas?

De gevechten zijn in ieder geval de moeite waard. Ik moest erg denken aan The Drunken Master met al die alcohol. Maar ook beïnvloed door breakdance zo te zien. De betere vechtfilms zijn eigenlijk meer ballet dan vechten, dit is dus ook een dansfilm maar dan meer streetwise, wat ook eigenlijk meer past bij de dronken stijl. Verder is de film mooi gestileerd, met name tijdens de oefengevechten op en rondom de ruïne.

Het verhaal stelt niet veel voor, en is zelfs een beetje belachelijk. Niet heel erg bij dit soort films. Wat wel jammer is, is dat het op bepaalde momenten een beetje overdramatisch was. Dat deed wel enigszins afbreuk aan een verder fijne martial arts film. 3,5*.

Duidelijk een stuk minder goed dan Chocolate (2008). Waar Chocolate een goed verhaal en interessant uitgangspunt had (autistisch meisje leert zich uit te drukken door middel van martial arts) en de gevechten sterk en overzichtelijk gechoreografeerd waren, is dit bij deze Raging Phoenix veel minder het geval. Bijna de hele film door wordt Yanin Vismistananda (Deu) als een soort verlengstuk gebruikt door Kazu Patrick Tang (Sanim). Ze wordt als een natte dweil heen en weer geslingerd, wat wel leuk is voor een keertje maar hier teveel wordt uitgemolken. Ik zie haar liever zelf haar mannetje staan.

De gevechten lijken, zoals anderen ook al opmerkten, veeleer danspasjes waarbij de tegenstanders mooi op elkaar inspelen. Dat is soms wel vermakelijk om te zien, maar het maakt dat er nooit gevaar of pijn bij betrokken lijkt te zijn. Capoeira is uiteindelijk toch meer een dans dan een vechtstijl. Ook de komische begeleidende muziek helpt hier niet bij. Alleen aan het slotstuk van de film (als Sanim dood is) wordt er overgegaan op een overdaad aan dramatische muziek. Deu huilt ook erg veel in deze film, het lijkt wel een Thaïse dramatische televisie-film.

Het dieptepunt is wel het gevecht op de hangbruggen, die hele setting in de grotten oogt erg 'fake'. Hoe kan een klein meisje als Deu twee volwassen mensen zo lang vasthouden, zelfs als Sanim zijn hand opent, en tegelijk ook nog een gesprekje met hem aangaan? Nog erger is het moment waarop Sanim eindelijk naar beneden valt, maar wel nog even zijn amulet omhoog kan gooien, dat natuurlijk netjes aan de hangbrug blijft hangen. En dan verschijnt Jaguar opeens weer, die nochtans even daarvoor van de hangbrug in de dieperik was getuimeld.

Zo zitten er wel meer fouten in de film: tijdens het gevecht tussen Jaguar London en Sanim is deze laatste duidelijk aan het verliezen, maar in het volgende shot loopt hij met de twee meisjes weg en is Jaguar nergens te zien. Is er geknipt in de film en verdween een scène op de editingvloer?

Niet dat deze film echt slecht is hoor, maar hij kan absoluut niet tippen aan de eerste film van Yanin. Ze slaagt er met deze film niet in om die erg sterke start door te zetten. Hopelijk wordt haar derde film weer beter: minder drama en fake danspasjes, een sterker verhaal en vooral betere, rauwere gevechten.

Het beste deel was de (wel heel korte) opleiding in de ruïnes, waarbij enkele acrobatische stunts te zien zijn zoals de dubbele handenstand. Ik vind het dan wel weer jammer dat er na de film geen stunts of bloopers worden getoond, zoals in de eerste film. Dat is altijd leuk om te zien bij martial arts films, en het doet je appreciëren wat de acteurs moeten doorstaan. Net als bij de Jackie Chan films, is dat het leukste stuk van de hele film.

Vanavond herzien.

Het verhaal was nog slechter dan ik me kon herinneren, maar de vechtscénes weer beter.

Verhoogd van 2,0* naar 3,0*