Kirâ Vâjinrôdo (2009)

De film neemt zichzelf geen seconde serieus. Dreigt zelfs een paar keer in een musical uit te barsten (maar dan steeds toch net niet gelukkig), maar de karakters hebben wel een veroverende charme.

zeer vermakelijke film

Lastige film om in een hokje te stoppen. Eigenlijk bevat Killer Virgin Road zo'n beetje alles wat je in films kunt verwachten.

Wat deze film erg goed maakt, is de onvoorspelbaarheid. Je weet nooit wat er gaat gebeuren. In dit soort films is dat altijd wel een beetje gevaarlijk dat het niet te over the top gebeurt. Ze hadden de situaties makkelijk te kunnen maken, hier is het echter perfect gedoseerd. Van musical tot drama, van actie tot komedie. Gelukkig vielen de musical elementen er mee. Zijn twee kleine momentjes, die vooral erg grappig zijn en door de visuele stijl erg goed uit de verf komen. Zijn ook momenten die compleet uit het niets komen. Dit geld voor ale momenten.

De film begint een beetje raar. De eerste tien minuten heb je echt een wtf moment. Je weet niet wat de film wil vertellen of waar het uiteindelijk heen wil. Daarna volgt een wat rechtlijniger verhaal. Eigenlijk is het gewoon een doldwaze roadmovie, waarin twee dames in erg vreemde, knotsgekke situaties komen. Van een bikergang tot een spectaculaire achtervolging door de bossen. De humor werkt ontzettend goed en dit is ook te danken aan de chemie die er tussen de twee hoofdrolspeelsters aanwezig is. Het is een verhaal over hun beide, maar richt zich uiteindelijk toch wat meer op Hiroko en haar relatie met haar opa. Dit zorgt voor een aantal erg aandoenlijke momenten. In het begin nog wat matig en worden de situaties op een wreede maar grappige manier verstoord door Kobayashi. Maar dan maakt de film ineens een wending die je niet direct zou verwachten. En dat tilt de film naar een niveau zoveel hoger dan het daarvoor zat. Het moment naar het einde toe met opa die zit te wachten op zijn kleindochter tot die in haar trouwjurk aankomt en het verhaal wat Hiroko vertelt . Daar sprongen de tranen echt in mijn ogen. Daarbij zie je direct hoe goed de opbouw daar naar toe is gedaan. Ook daarna nog echt een aantal kippenvel momenten toch wel. Zo kun je zien hoe een moment in een film, hetgeen daarvoor nog beter maakt dan het al was. En als een film je tot tranen toe kan ontroeren of een bepaald gevoel of emotie kan oproepen, dan zit je bij mij al goed.

Niet alleen verhaaltechnisch en qua humor en situaties zit het goed, maar visueel zit het ook fantastisch in elkaar. Dit zie je al in het begin door leuke editing trucjes en een fantastische cameravoering. Ook het kleurenpallet is geweldig. Erg felle kleuren allemaal en erg glossy in beeld gebracht allemaal. De muziek is qua nummers precies wat je van filmland Japan kunt verwachten. Lekker vreemd, de score daarentegen is fantastisch. Nergens echt te sentimenteel, nergens opdringerig, maar weet toch wel het juiste gevoel bij de kijker los te maken. Belichting is trouwens ook noemenswaardig. Geweldig gedaan.

Een knotsgekke, bizarre, grappige, ontroerende, hartverwarmende roadmovie die me positief heeft verrast. Maakt zeker kans op de volle score bij herziening. En dat ga ik zeker vaker doen.

Ik ben helaas iets minder enthousiast, al heeft de film wel zijn goede momenten. De eerste tien minuten gaan werkelijk nergens over inderdaad. Enorm weird, met musicalnummers en een evil dog als onderwerp. Dat het een melig filmpje gaat worden, wordt daarmee al wel verklapt.

Wat direct opvalt is het enorme tempo van de film. Snelle editing, vlotte muziek en veel felle kleuren. De vreemde situaties volgen elkaar in rap tempo op, maar zijn voor mij niet allemaal geslaagd. Zo vond ik de motorbende bijvoorbeeld maar niks. De chemie tussen de twee dames voelde ik ook niet goed, hoewel vooral Hiroko het wel leuk deed.

Het verhaal slaat werkelijk helemaal nergens op en de film zit barstens vol domme personages. Toch is het nergens geniaal. Ik kan me voorstellen dat het einde sommige wel bevalt, maar doordat ik vrij weinig medeleven had met Hiroko wist het me niet te raken.

Leuk leuk.

Een geinige, fleurige en creatieve comedy die de gehele speelduur lekker Japans aanvoelt. Wie wel eens meer Japanse comedies kijkt weet wel een beetje wat te verwachten denk ik, doet geregeld denken aan Survive Style 5+, maar is wel iets minder geraffineerd dan z'n grote voorbeelden.

Het verhaaltje is leuk en zorgt voor voldoende variatie, al is dat natuurlijk niet zo heel moeilijk met een film als deze. Zo heel consistent hoeft het ook allemaal niet te zijn, het moet vooral leuke omstandigheden in de hand werken. Daaraan zeker geen gebrek hier.

Acteerwerk is ook best leuk, enkel de visuele afwerking is wat minder. Kishitani's bedoelingen zijn absoluut goed, veel creatief camerawerk, maar toch oogt het vaak wat goedkoop en vluchtig. Beetje jammer voor een film die toch ook sterk op het visuele leunt.

Was de afwerking wat beter geweest dan had er nog wel een halfje extra in gezeten, maar nu bleef ik toch een heel klein beetje op m'n honger zitten.

3.5*