Shinboru (2009)

Heerlijk maf! Matsumoto is een man waar ik meer van moet ontdekken!

Shinboru leunt teveel op één gimmick om echt vermakelijk te zijn. Toegegeven, het is een goed bedacht idee, maar het is niet genoeg voor een hele film. Verder was het geschreeuw van de hoofdrolspeler nogal irritant en had het Mexicaanse gedeelte geen enkele toegevoegde waarde. De pogingen om de film aan het einde meer diepgang te geven kwamen potsierlijk over. Kleine onvoldoende. 2,5*

Had gehoopt dat hij me iets beter zou smaken dan destijds in de bios (alle lof voor de distributeurs en filmhuizen om hem te vertonen trouwens). Conceptueel vind ik het nog steeds een tof project, maar op gebied van humor - toch de spil van de film - blijf ik flink steken. Zie in Matsumoto niet veel meer dan een mime speler die telkens hetzelfde trucje uithaalt. In een tv show wellicht grappig (alhoewel dat ook een aquired taste is natuurlijk), maar om daar een hele film rondom te bouwen? Voor velen werkt het blijkbaar, ik vond het helaas wederom een lange zit.

Absurdistische film die echter niet altijd het niveau van een grappige kinderfilm weet te ontstijgen. Ik geef 'm een extra half puntje omdat het echt een maffe film is wiens betekenis ondoorgrondelijk is en dat is ook een prestatie.

Iemand een idee hoe dat nummer onder die laatste scene heet?

Erg maffe film die niet voor een gat te vangen is. Het begint mysterieus en dankzij de opvallende gelijkenissen met Cube (1997) - MovieMeter.nl kreeg ik er een beetje een horrorgevoel bij. Op een gegeven moment wordt het meer slapstick, bij vlagen is het dan een erg vervelende, clowneske kinderfilm en heb je het idee dat je kijkt hoe iemand een escape room oplost. Het slot is dan weer supervaag, daar kun je een kind volgens mij niet naar laten kijken. En dan die beelden uit Mexico tussendoor, die uiteindelijk wel enig raakvlak hebben met wat er in de witte ruimte gebeurt maar er toch ook best los van staan.

Fijne surrealistische film! Bizar plot en absurd verhaal, precies in mijn straatje! Eigenlijk moet je de beschrijving hierboven helemaal niet lezen en gewoon in deze film stappen. De film bouwt langzaam op en begint nog enigszins serieus, waarna het verhaal langzaam overgaat in een soort slapstick-humor met een lekker wazig einde. Prima vermaak!

Erg grappig innovatief

Lollig, dat is wel het minste dat je van dit kan zeggen. Qua inventiviteit en absurditeit nauwelijks te vatten. Je moet er maar mee afkomen. Even dacht ik in een verkeerde film te zitten daar in Mexico en het plot van het worstelen. Ik heb letterlijk de film op pauze gezet om me ervan te vergewissen dat ik wel degelijk naar een Japanse film aan het kijken was.

Even later kwam ik tot het besef dat er twee aparte verhaallijnen waren. Zeer uiteenlopend, maar waarvan je wist dat er wel nog een connectie ging volgen. Leuk zo die Mexicaanse worstelaars, het is wel een halve religie daar. Maar het meest boeiende en grappige was toch wel de man die om onverklaarbare redenen opgesloten werd in een witte kubus.

En het surrealistische hek was helemaal van de dam wanneer hij poogde te ontsnappen met al die gadgets die uit de muren kwamen, en hoe! Om nu te zeggen dat ik het geweldig vond, is veel gezegd, maar voor een keertje vermakelijk was het wel. Geen fan, maar met een biertje (meervoud) lukt het wel.

Best wel een, absurdistisch, meesterwerkje. Modernistische, surrealistische slapstick met een suggestief hyperrealistisch randje. Uniek, gaaf.

Symbol is een absurde komedie die drijft op hysterische taferelen en slapstick. Zeer intrigerend, maar niet direct reden om de lachspieren aan het werk te zetten. Japanse humor is niet gemakkelijk te ondergaan. Een man in een vrolijk gekleurde pyjama ontwaakt in een steriele ruimte zonder deuren en vensters. Uit de wanden ploppen naakte engelenfiguurtjes op die ook weer verdwijnen. Niet helemaal verdwijnen, want hun penissen blijven zichtbaar en vormen een wandreliëf. De man in pyjama onderzoekt het wandreliëf en ontdekt dat wanneer hij op een penis drukt de wand een voorwerp in de ruimte slingert. Zeer absurd allemaal. Grappig? Niet echt.

Terwijl de man daar zo bezig is, wordt de aandacht van de kijker gevestigd op een tweede verhaallijn die de andere verhaallijn om de zoveel tijd afwisselt. Het lijntje speelt zich ergens in Mexico af alwaar een non in een pick-up door de woestijn raast en ergens in een afgelegen hut haar vader afhaalt die gemaskerd klaar zit om ergens te gaan worstelen en terwijl hij wacht op zijn gemak de krant leest. Later volgen we de worstelpartij. Ook deze vertelling is tamelijk absurd. Grappig? Niet echt.

Hitoshi Matsumoto is de naam van de hoofdrolspeler. Hij is tevens de schrijver en de regisseur van de film. Hij is een populaire Japanse humorist die meer films maakte. Symbol is mijn eerste ontmoeting met de Japanse komiek. Een ontmoeting die niet direct smaakte naar een verdere kennismaking met zijn werk. In Symbol bestookt hij de kijker met allerlei absurditeiten. Hoewel er bij mij wel een goedmoedig gevoel optrad bij het kijken naar de vertwijfelde man in zijn pyjama, die wanhopig probeert te ontsnappen, lukte het me maar niet om de lach te vinden.

De filosofie achter de film dacht ik wel te vinden. De man bevindt zich in een Kafkaëske situatie, waaruit geen ontsnapping mogelijk is. De man weet dat hij gevangen zit maar heeft geen idee in hoeverre zijn handelingen effect hebben. Later in de film leren we dat de mens als levend wezen verbonden is met het universum en elke handeling gevolgen heeft voor de koers die het universum vaart. Hoe overdreven, belachelijk, nutteloos en absurd die handelingen ook zijn of lijken te zijn. Er is blijkbaar altijd ruimte voor hoop.

Dan resten nog de twee verhaalllijnen. Hoewel de twee verhaallijnen op een of andere manier aan het eind samenvallen, lukte het me niet echt om de vinger op de verbintenis tussen beide te leggen. De zin “oefening baart kunst” schoot door me heen. Geen idee waarom. Ik schoot er niet veel mee op. Symbol is een intrigerende film en aan mij niet echt besteed, vrees ik.

Ik heb me kostelijk vermaakt met deze bizarre film, maar het is gelukkig niet te weird om er op af te knappen. Vanaf het moment dat de man in de witte kamer geïntroduceerd wordt, heb ik toch vaak met de glimlach zitten kijken. Hoe vaak werd hij niet voor de zot gehouden door bijvoorbeeld de sojasaus pas te krijgen wanneer hij de sushi ophad of een bepaald deel uit de stripreeks die hij maar niet kreeg. Om nog maar te zwijgen over de obstakels die hij steeds moest overwinnen om de deur te kunnen openen.

Het zijplot met de Mexicaanse worstelaar voelt nogal vreemd aan in deze film. Buiten de erg leuke gevechtsscène was het iets te lang uitgesponnen voor het doel dat dit zijplot had. Het indrukken van de engelenpiemelknopjes in de tweede kamer zorgde namelijk voor verschillende gebeurtenissen in de rest van de wereld, waaronder de Mexicaanse worstelaar die een stevige kopstoot kan uitdelen wanneer een van de knopjes wordt ingeduwd.

In ieder geval heb ik me hier goed mee vermaakt met de heerlijke absurde humor.

3.5*