Un Chapeau de Paille d'Italie (1928)

De laatst gerealesede, gerestaureerde DVD komt tot een speelduur van 105 minuten, maar dat terzijde.

Oppervlakkig gezien slaat Clair hier na zijn eerdere experimentele kortfilms een nieuwe weg in, maar schijn bedriegt. In feite is dit filmpje behoorlijk vernieuwend in dier voege dat Clair hier een toneelstuk verfilmt en daarbij practisch alle dialogen weglaat. Geen sinecure, een stuk weergeven dmv beeldtaal. Bovendien onthoudt de film zich grotendeels van echte slapstick.

Net als in zijn muzikale komedies was Clair hier weer zijn tijd vooruit: het gegeven van een bruidegom die vlak voor zijn huwelijk nog even een strooien hoed moet ritselen doet behoorlijk jaren dertig screwballerig aan.

Levert dit formeel gesproken geslaagde experiment-want de hierboven opgesomde doelstellingen worden wel gehaald- ook een amusante film op? Niet echt, eigenlijk. Au fond een soort Bambergen klucht van een derderangs toneelschrijver, Labiche. Weinig om echt te lachen en in een niet te spectaculair tempo.

Af en toe zie je de genialiteit van Clair wel terug, bv in de befaamde scène waarin de held een visioen heeft van nakend verderf, op Keaton niveau. Maar dat is te weinig.

Het ziet er wel allemaal prima uit, met merkwaardig genoeg fin de siècle decors, en er wordt goed geacteerd. En damsell in distress Tsechowa was niet onprettig om naar te kijken.

Die linkse rakker Clair gebruikte de film natuurlijk ook als maatschappijkritiek: de gegoede kringen krijgen er van langs, en je zou kunnen zeggen dat het geheel een illlustratie is van de marksistiese opvattingen over de tot fetish geworden ruilwaar in een kapitalistiese samenleving.

heel erg eens, niet mijn soort comedy helaas, had een toch nog iets verfijndere beeldtaal verwacht...

Film met een eerder simpel verhaaltje, nochtans gebaseerd op een succesrijk toneelwerk.

Boeien kan het echt niet en veel lachen moet ge ook al niet doen, tenzij naar het einde toe wanneer onze ongelukkige bruidegom toch even het geluk aan zijn kant heeft en het toch weer mist gaat.

Mist finesse, ook in het acteren en eindelijk vond ik het huwelijksfeest, waarbij gebruiken en ook ontleding van uiteenlopende karakters aan de beurt komen, het meest genietbare..

Een vaudevilletje zonder woorden...

Knap gemaakt en bij tijd en wijlen amusant genoeg, maar het verhaaltje had toch echt te weinig om het lijf om 105 minuten mee te vullen. Als ik dan nog lees dat het origineel 122 minuten duurde...er had wat mij betreft nog wel 30 minuten afgehaald mogen worden.

Het tempo ligt laag, kortom, te laag. En het had natuurlijk in chaos moeten eindigen, ik had dat in elk geval wel gewaardeerd, maar het wordt zowaar volledig rechtgetrokken. Positieve noten zijn er ook. De scene dat de bedrogen echtgenoot er achter komt dat het smeuïge verhaal van de bruidegom over zijn eigen vrouw gaat vond ik best komisch. Het ongemak met kleding loopt als een running gag door de hele film en dat vond ik ook leuk gedaan. Ook zijn er redelijk wat shots die net wat anders zijn: van boven, achter een gordijn, dan weer een plotselinge close-up. Ook de montage is voor die tijd nog best dynamisch.