Insignificance (1985)

Zou bijna gebaseerd moeten zijn op dat beroemde schilderwerk van Hopper.

Het toneelstuk waarop Insignificance is gebaseerd is erg interessant. In Nederland speelde Monique van de Ven op toneel de rol van Marilyn Monroe, die door Einstein de relativiteitstheorie krijgt uitgelegd. Willem van de Sande Bakhuysen (Familie) regisseerde. In de film speelt Theresa Russell, de vrouw/exvrouw van de regisseur, Marilyn.

Het stuk is nogal statisch en er wordt veel in gepraat. Het laat zich slecht overbrengen naar film. Maar Roeg klutst allerlei lijnen door elkaar en haalt visueel (zoals gebruikelijk) van alles uit de kast. En er wordt goed gespeeld.

Idd zeer visuele invulling van het toneelstuk. Scene met Einstein en Monroe is brilliant. 4*

Vanaf 30-4-07 uit op SE dvd in de UK.

Yes, yes, yes! In juni op blu ray. Criterion bedankt!

Amazon.com: Insignificance: The Criterion Collection [Blu-ray]: Michael Emil, Theresa Russell, Tony Curtis, Gary Busey, Nicolas Roeg: Movies & TV

Ooit ergens gelezen: "The movie that ends with the 'biggest bang' in history".

Ya damn right!

Mooi schouwspel over faam en realistische persoonlijkheid. Vier beroemdheden ontmoeten elkaar op verschillende wijzen in een hotelkamer en laten een kant van zichzelf zien die buiten de vier muren niet zichtbaar is. Zo ontstaat prachtige interactie tussen de hoofdpersonages. Een mooi toneelstuk met als hoogtepunt een prachtige scène tussen Einstein en Monroe over de relativiteitstheorie.

Het geheel wordt lekker dik aangezet en is daardoor extra genietbaar, en een knaller van een einde.

dikke 3,5*/ kleine 4*, maar zeker leuk voor de herziening.

4*tje dan want heb wel gelijk de neiging om de bovenstaande blu-ray in huis te halen.

Door de film "Bad Timing" werd ik geattendeerd op deze film en moet zeggen dat ik hiernaar zo erg benieuwd raakte dat de film besteld is. Ik hoop dat ie net zo goed is als iedereen zegt!

Goeie film waarin het pad van een professor, een actrice, een sportman en een senator elkaar kruisen op een hotelkamer. Duidelijk gebaseerd op een toneelstuk, en wellicht door deze opzet wat eentonig. Veel van de dialogen zijn zeker boeiend en het is mooi gemonteerd. De scenes tussen de actrice en de professor vormen de beste momenten.

Fijne vertelling over vier beroemde personages die elkaar ontmoeten in een hotelkamer. Roeg weet ondanks deze eentonige setting er de nodige visuele flair aan te geven en de scenes met Einstein en Marlyn Montoe zijn fantastisch. Het behoord niet tot Roeg’s meesterwerken, maar is zeker een bijzondere en aangename film.

4

Via Network in juni op Blu-ray. Network deed eerder al Roegs Bad Timing.

Insignificance wordt zelfs door de Roeg kenners als een mindere Roeg gezien. Nochtans vond ik deze evenwaardig zo niet zelfs beter dan Eureka.

De film eindigt met fantastische slo mo explosie scene (net zoals Zabriskie point) om dan toch in de allerlaatste minuut terug het luchtige op te zoeken met het wuivende handje van Theresa Russell die zegt 'bye'. Het is een beetje de toon in de film nl het luchtige met de donkere zielenpijn van de personages verbinden. Dat wordt ook door de score geïllustreerd.

De set up is theatraal. Het is dan ook gebaseerd op een toneelstuk. Een hotelkamer als voornaamste locatie. We maken kennis met vier personages die geen naam hebben maar benoemd worden door hun activiteit (de actrice, de professor, de base ball speler, de senator). Maar je weet onmiddellijk naar wie men refereert : Marilyn Monroe, Einstein, Joe Di Maggio en McCarthy. Roeg spit dan ook van die personages hun illusies en hun verdriet en trauma's uit. MM als kinderloos en slecht huwelijk, Einstein met de bom in Hiroshima en zijn verleden in nazi Duitsland, JDM als de dommerik, MC als de repressieve, impotente communisten hater. Volgens Roeg zijn deze figuren mythes vandaar het niet benoemen bij naam.

Insignificance bevat leuke knipoogjes naar de film The sever year itch (met een nieuwe filmanalyse nl MM is fictief, zit in de geest van het mannelijke hoofdpersonage Ewell) en verward de kijker naar vanouds bij Roeg door herhalen van objecten zoals het schilderij in de kamer, het horloge of de stickers bij de kauwgum over sportfiguren. Knap hoe Roeg in de montage zijn personages schetst via de flashbacks dat hun achtergrond geven. De gewetenswroeging van Einstein over de bom in Nagasaki of de seksuele misbruiken door de industrie die MM onderging aan het begin van haar beroep. Ik vermoed trouwens dat Andrew Dominik hier veel naar gekeken heeft toen hij Blonde opnam nl de gefragmenteerde montage als flashbacks, de schizofrene persoonlijkheid van MM. Naar het schijnt deed Roeg ook zeer vaag over de inhoud van zijn films.

Nog één gedachte om af te sluiten. Tijd is een hoofdrol : tijd met de horloge van zowel professor als de actrice, tijd in de relativiteitstheorie, tijd als kader van het verhaal (1 nacht). Insignificance bevat veel ideeën en referenties zonder ooit 1 samenhangend verhaal te willen vertellen. Horloge dat stilstaat op het moment H bom; de P op het shirt van Einstein is zijn universiteit Princeton, de playboy poster van MM aan de bar (die als gefactureerd portret zeer goed de essentie van Roegs cinema weergeeft)

Tijdens het Internationaal Film Fest Gent wordt er een retrospectieve gehouden (het classics programma) van Roeg als cineast én als Dop (Director of Photographie). Met Theresa Russel als voorzitter van de jury van de officiële competitie op het 52 ste editie van het festival en die als actrice in 6 films van Roeg te zien was. Van 8 tot 19 october in Gent. Meer info : filmfestgent.be

In het voorwoord bij het programma boekje schrijft Patrick Duynslaehger het volgende :

Roeg schept met zijn gefragmenteerde vertelling, subliminale beelden,,non-lineaire mozaiek montage een cinema die elke vorm van realisme en literaire traditie ver achter zich laat.

U bent gewaarschuwd

Theresa russell doet het best leuk als Marilyn monroe en het plot klinkt bizar maar maakte me nieuwsgierig hoe dit in beeld zou worden gebracht .

Nou dat viel me flink tegen , ik was een beetje in de veronderstelling dat alle personages bij mekaar zouden worden gebracht voor een min of meer soort filosophische discussie , maar niets is minder waar , het gesprek tussen Monroe en Einstein is wel leuk , de rest vond ik een stuk minder boeiend en dat afgewisseld met die rare beelden haalden me volledig uit het verhaal .

Leuk om een keer gezien te hebben maar memorabel vond ik het allemaal niet .