Pop Skull (2007)

Lang uitgestelde MM-klassieker eindelijk eens kunnen bekijken. Was het de verkrijgbaarheid die mij lange tijd parten speelde, blijkt ie inmiddels gewoon integraal op Youtube te staan.

Pop Skull is duidelijk een low-budget project met de allure van een afstudeerproject: simpele premisse, weinig verhaal, weinig memorabel acteerwerk en goedkope effecten. In de verkeerde handen was dit een filmpje geworden om snel te vergeten, maar op een een of andere manier werken de elementen perfect samen, vindt de film een cadans temidden van alle overdaad en is het geheel werkelijk gedrenkt in een constant onheilspellende sfeer.

Daniels depressie, zijn gefragmenteerde herinneringen aan verloren liefde en constant vertroebelende pillenverslaving vormen opgeteld de elementen voor een afspiegeling van angsten en waanbeelden die steeds opdringeriger de overhand neemt, tot het slechts aftellen is tot de genadeklap uitgedeeld wordt, want al vrij snel slinkt de verwachting dat hier een happy end om de hoek komt kijken.

Sinds Pi niet zo’n verontrustend en indrukwekkend debuut gezien denk ik. 4,5*

Adam Wingard's debuut Pop Skull is een film die ongeveer even lang op mijn watchlist staat als ik op MovieMeter zit, en ook al meerdere challenges op de kijkstapel heeft gelegen. Na You're Next en The Guest had ik wel verwacht dat een 3,5* waardering in de kaarten lag, maar dit bleek niet het geval. Ik kon er niet inkomen, en filmtechnisch viel er ook niet veel te genieten. Wellicht dat ik niet in de stemming was de veelbelovendheid hiervan op waarde te schatten, maar ik kon hier niet bijster veel mee, en het acteerwerk en de cinematografie stonden me eerlijk gezegd een beetje tegen.

2,5*

Moeilijk te plaatsen voor me. Ik zal me de film voornamelijk herinneren door de veelvuldige flashy beelden. Ik heb dan wel geen epilepsie, maar de pinkende beelden kwamen toch binnen, letterlijk zelfs bijna. Het is al bij al makkelijk te creëren en het draagt bij tot deze low budgetfilm. Het is deze trippy stijl die me zal bijblijven aan de film.

Voorts vond ik het allemaal toch niet zo geweldig. Ik heb nooit echt in de film gezeten ondanks de fijne soundtrack ook. Hier en daar een prima scène (het vissen bvb), maar ik kon me nauwelijks inleven in de personages. Meer nog, ik ergerde me er zelfs aan. De nachtmerrie van die gozer sijpelde binnen tot in de huiskamer. Geen goed teken alvast. Jammer, misschien het verkeerde moment gekozen om deze te zien, wie zal het zeggen ...

Laatste half uur werkelijk goed (wanneer hij begint te moorden) waarin de montage stijl efficient werkt en waarin halliccunaties en realiteit door elkaar lopen maar daarvoor is de opbouw te eentonig. Deuren die open gaan, montage van snelle cuts, schokkende camera … na een tijd herhaling. Het personage is daardoor wat te vlak, een pillen verslaafde die een relatie breuk niet kan aanvaarden. Veel meer is het niet. Ook geen achtergrond (waar zijn ouders behalve zijn mama die hem brengt naar het huis van de ex bv of zijn vriend als een psychopaat). Pop skull is bijna een eenmansproject van Adam Wingard (regisseerde, co scenarist, monteerde en deed het camerawerk). Het idee van een verstoorde geest wordt knap geëvoceerd door de beelden en montage maar het mist een verhaal als ruggengraat.