Tetro (2009)

Een meesterwerk, andere woorden heb ik er niet voor. Het plezier waarmee Coppola deze film gemaakt heeft straalt er aan alle kanten vanaf.

Filmisch een zeer goede keuze geweest om het kleurrijke verleden in contrast te brengen met het zwart witte heden, een afspiegeling van de karakters en de keuzes welke de hoofdpersonen in het verleden hebben gemaakt of juist niet hebben gemaakt en wat het lot hen tot dusver heeft gebracht.

Het mengen van ballet, film noir, fotografie, pure creatieviteit! Waarom worden er zo weinig films van deze kwaliteit gemaakt. Gallo zet weer een rol neer zoals hij alleen kan, ik moest zelfs wennen aan het ontbreken van het voor hem typerende accent. Alden Ehrenreich is een zeer waardige charismatische tegenpool van Gallo en zet een zeer sterke overtuigende rol neer.

Wat een drama van een film zou dit geworden zijn als de finesse van een regiseur als coppola zou ontbreken. Elk shot is over na gedacht en is om van te smullen. Ik hoop dat coppola op dit kwalitatief hoogstaande pad blijft wandelen.

Coppola maakt weer films.

Zeer mooie film. wordt steeds pakkender richting het einde.

Ik heb eigenlijk nog steeds vaak van Youth Without Youth, maar me toch eens aan Tetro gewaagd.

Vincent Gallo is dan ook van de partij! En hoewel die altijd kijkt alsof hij elke seconde iemand in het gezicht gaat bijten, staat hij ook dikwijls garant voor een interessante kijkervaring. Sinds The Brown Bunny hoef ik me bijvoorbeeld niet meer af te vragen hoe Chloe Sevigny er zou uitzien terwijl ze een blowjob uitdeelt. Zo gaan die levensvragen één voor één van de lijst.

Gallo is best aardig (en die spanning van Slaat-hij-hier-gruwelijk-aan-het-moorden? brengt hij gewoon weer met zich mee), maar vooral nieuwkomer Alden Ehrenreich komt prima voor de dag. Levert een geslaagd visitekaartje af. Negen jaar na het héérlijke Y Tu Mamá También ziet mujer muy guapa Maribel Verdú er overigens nog altijd verrukkelijk uit.

Jammer genoeg is Tetro me toch wat te theatraal en melodramatisch. Vooral de tweede helft wist me minder te bekoren en de laatste pakweg 20 minuten waren zelfs gewoonweg vermoeiend.

Visueel overtuigt Coppola wel weer redelijk, met fraai belichte zwart-wit beelden. Ook de zuiderse muziek die mee de soundtrack kleurt, dompelde me onder in een uniek sfeertje. Ik las in een recensie dat Tetro iets tijdloos over zich heeft, en daar kan ik me wel in vinden. Tot iemand met een GSM (Huh...? Een mobieltje!) in de weer was, zat ik me af te vragen in welke periode deze film zich nu eigenlijk afspeelt.

De thematiek is vintage Coppola, maar echt meegesleept door het verhaal werd ik niet. 2,5*

Leek wel op een drama toneelstuk. Nee, niet mijn soort films.

neen Coppola ... je kan het niet meer...jammer

Coppola is bezig met een nieuwe film: Twixt.

Een gothic horror thriller met Val Kilmer, Bruce Dern en Ben Chaplin.

Daar kijk ik dan weer wel naar uit.

Saaie bedoening dit; de film zeurt veel te lang door en komt hier en daar behoorlijk pretentieus uit de hoek. Pluspunten zijn er gelukkig ook, zoals het fraaie zwart/wit camerawerk en het sterke spel van de drie hoofdrolspelers, maar inhoudelijk is het allemaal nogal statisch en theatraal.

Het langgerekte, voorspelbare, sombere, soms krachtige maar oudbakken overkomende melodrama over de slechte vader-zoon relatie, broedertwisten- en passie en ambivalentie is niet prikkelend. De cast doet overduidelijk zijn best, maar het is teveel gevraagd. De prachtige digitale zwart-wit beelden zijn visueel een lust voor het oog en bewijzen dat Francis Ford Coppola achter de camera een ware meester is.

Tegenvallend.

Twixt vond ik een leuk experiment, maar dit drama sleepte zich een stuk trager en lamlendiger voort. Jammer, want met Gallo in een hoofdrol had er toch veel meer ingezeten.

De zwart-wit fotografie viel me ook wat tegen. Laatst nog La Fille sur le Pont gezien en dat is dan toch een stuk krachtiger en swingender. Niet dat Coppola de bal compleet misslaat, maar het is uiteindelijk allemaal nogal braaf. De beperkte CG en abstracte settings daarentegen waren het aanzien niet waard.

Gallo weet ook niet echt te overtuigen. Vind hem normaal geweldig, maar hier moet hij schijnbaar wat teveel acteren. Hij is vooral goed als hij zichzelf mag zijn, nu komt het wat houterig over. De rest van de cast is niet slecht, maar weinig opwindend.

En ook het drama zelf brengt weinig boeiends. Flauwe twist op het einde, verder veel zwaarmoedige problemen en complexe verhoudingen die maar mondjesmaat vrijgegeven worden. Het kon me niet raken, wat een groot probleem is voor een film die zo zwaar op het drama leunt.

Met z'n 2 uur dan ook véél te lang. Af en toe wel wat toffe momenten (vooral in combinatie met het geluid), maar die zijn schaars en worden afgewisseld met droge dramatiek.

1.5*

Redelijk veelbelovend eerste uur, maar de film zakt nogal behoorlijk in.

Ik krijg de indruk dat Coppola met de inzet van Ehrenreich als debutant hoopte meteen een soort DiCaprio effect te creeren, want Ehrenreich is in voorkomen en dictie vrijwel een exacte kloon, maar uiteindelijk is alles te statisch om het beoogde effect (interpreteer ik maar even naar de operateske finale) te hebben.

Coppola, verteller van familiekronieken.

Hij kan het nog steeds. Prachtig klein drama over twee broers die elkaar treffen in Buenos Aires. Prachtige zwartwit fotografie, sterk gespeeld en doorspekt met schitterende scenes. Wellicht is de vertelling te traag voor een groot deel van de moderne filmkijkers, maar dat doet niks af aan de kwaliteit.

Vooral de eindscene is beangstigend mooi!

4*.

Intrigerend familiedrama, waarin een jonge zeeman tijdens een gedwongen verlof in Argentinië zijn vervreemde oudere broer opzoekt. Door het “ontcijferen” van diens gecodeerde aantekeningen weet hij stukje bij beetje een goed verborgen familieschandaal te ontrafelen. Je voelt de adrenaline van lieverlee stijgen.

Knappe regie van Coppola, die met afwisselend gebruik van zwartwit en kleur het gebrek aan relativering in het denken in het heden afzet tegen het geschakeerde familieverleden.

Prima vertolkingen van Vincent Gallo en Alden Ehrenreich. De ster van de film is zonder twijfel evenwel de veelzijdige Maribel Verdù, maar dat kun je geen verrassing noemen.

Met Megalopolis in aantoch ben ik het werk van Coppola aan het herzien en vanavond kwam Tetro aan de beurt.

Menigeen mag beweren dat Coppola sinds de jaren 70 zijn mojo kwijt is, maar ook deze film bewijst het tegendeel. Op visueel gebied is dit een absolute oarel met schitterende poetische zwartwit fotografie. Maar ook het verhaal over twee broers, die hun familie met dominate vader de rug hebben gekeerd die elkaar treffen in de wijk Boca in Buenos Aires. Due setting geeft een hele fijne sfeer aan de film en Coppola maakt daar ook meer dan optimaal gebruik van.

Langzaam leren we waarom beide broers het ouderlijk huis de rug toekeerden en worden we door Coppola op uiterst vaardige wijze deelgenood van dit familie drama. Er zijn heel weinig regisseurs die dat met zoveel gevoel kunnen brengen. Bovendien spelen alle acteurs hun rol met verve, aangevoerd door een indrukwekkende Vincent Gallo in wellicht zijn beste rol. En de film bevat echt een aantal fantastisch geregisserde scenes.

Zo blijkt dit dus na herziening nog meer een pareltje dan de eerste kijkbeurt en is het absoluut van het niveau van zijn beste werk uit de jaren 80. En tuurlijk je kunt alles wel blijven afzetten tegen zijn 4 meesterwerken uit de jaren 70, maar op zichzelfstaand behoren Rumble Fish en The Outsiders tot de beste films van de jaren 80.

Kortom Coppola is helemaal niks verleerd.

Ergens heb ik het idee dat Megalopolis wel het nodige weg heeft van dit verhaal. Maar ik laat me graag verrassen.

4,5