Babi Buta Yang Ingin Terbang (2008)

Onrijp, maar een interessant debuut is het zeker. Edwin is iemand om in de gaten te houden. Een erg fragmentarische film. Korte sketch-achtige scenes die vaak heel grappig zijn (al had ik soms het gevoel dat ik de enige was die het echt lollig vond in de zaal) dan weer volkomen bizar en soms ook totaal ongrijpbaar. Allemaal rondom een aantal Chinese indonesiers en meestal sterk verwijzend naar discriminatie en identiteitsproblemen. Er wordt gespeeld met chronologie, de film is bij vlagen erg absurdistisch. De montage laat nog wat te wensen over en de timing is ook niet altijd perfect. De scenes zijn van een sterk wisselend niveau en de film als geheel laat nogal duidelijk het korte filmverleden van de regisseur zien, want het is soms wat los zand allemaal.

Maar Edwin is waarschijnlijk een ruwe diamant die over een paar films wel eens iets heel moois zou kunnen gaan maken.

3.0*

Trouwens: I Just Called To Say I Love You van Stevie Wonder klinkt nooit meer hetzelfde na deze film.

Trouwens: I Just Called To Say I Love You van Stevie Wonder klinkt nooit meer hetzelfde na deze film.

Verder een prima film met een vreemde, fragmentarische vertelstructuur. Het verhaal is af en toe zeer grappig maar ook maatschappelijk kritisch (wat me vooral tijdens de Q&A duidelijk werd). En er zit een aantal heerlijke hilarische momenten in.

"Blind Pig Who Wants to Fly" was volgens mij mijn eerste Indonesische film. Hoewel het geen onaardige film was, kon die me de volle lengte niet helemaal overtuigen. De regisseur 'Edwin' vraagt zich door middel van deze film af hoe het komt dat hij zich nog nauwelijks Chinees voelt, terwijl hij toch van Chinese afkomst is. Dat gevoel zet hij om in een aantal absurde verhaallijnen.

We volgen een badmintonkampioene wiens echtgenoot haar verlaat voor een Javaanse vrouw, een jongen uit Menado die steeds maar weer mishandeld wordt omdat iedereen denkt dat hij Chinees is, een jong meisje dat gelooft dat Chinese rotjes kwade geesten verdrijven en een vader die een loterij probeert te winnen. Al die mensen zoeken hun plekje in de maatschappij. Dit alles wordt gecombineerd met het lied van Stevie Wonder "I Just Called To Say I Love You". Het ene moment voelt het liedje luchtig aan bij een scène en een ander moment laat het je verward achter. Het is op die manier dat de regisseur met je speelt.

De film is nog wel het beste te formuleren als een puzzel waarvan er een aantal puzzelstukjes zoek zijn. Oftewel: we hebben hier te maken met een film waar niet ieder puzzelstukje perfect in de ander past. Een film die op een bepaalde manier op je inwerkt. Eerst denk je 'leuk' en 'geinig gebracht', maar hoe verder je komt hoe serieuzer en verontrustender het wordt. Na de film vroeg ik mezelf af in hoeverre dit een komedie was of een drama. Het is duidelijk geen film die je makkelijk in een hokje kunt stoppen. En het werd naderhand dan ook bevestigd door de sympathieke regisseur, die het moest doen met een belabberde programmeur.

De regisseur toont duidelijk aan dat hij lef heeft, maar het is niet voor niets dat iets minder dan de halve zaal op het IFFR wegliep.

Elke film heeft een scène die je na afloop bijblijft. Of dit nou de helikopterscène uit 'Apocalypse now', of de openingsscène uit 'Reservoir dogs' is.

De scène die mij, en ongetwijfeld de rest van het publiek, bijblijft is een hoogst onsmakelijke scène in de tandartspraktijk.

Na deze scène volgt geen echt hoogtepunt meer. Jammer, het had namelijk heel wat meer kunnen worden.

Nu is de film gewoon slecht en onsmakelijk. Na afloop, was ik verbluft.

Toch nog 1,0 ster voor de moedige poging; het blijk van lef van onze anonieme Edwin.

Mán. Wat een film. Wat heb ik nou eigenlijk gezien? Inderdaad, de enige scene die echt blijft hangen is de homo-scene. Er was potentie, maar die is niet waargemaakt.

Dat gebeurde al vrij snel: Kebun Binatang (2012)