Funny Face (1957)

“Livin' is easy. Livin' is high. All good Americans should come here to die.”

Kleurrijke film met een Audrey Hepburn in topvorm. Ook actrice Kay Thompson is geweldig, en je kunt alleen maar respect hebben voor de manier waarop ze de dansnummers uitvoert. Het geeft Funny Face een shot adrenaline, en dat kan de film soms wel goed gebruiken. De production design en kostuums zijn ook geweldig om naar te kijken, en de locaties die worden aangedaan geven de film iets authentieks. Dat het verhaal dan niet al te veel voorstelt stoort geen moment.

Film die heerlijk wegkijkt. Zelfs het acteerwerk van Audrey Hepburn kan hierin op een voldoende rekenen (in tegenstelling tot Roman Hoiday).

Een film die wat in de tijd is blijven stilstaan, en tegelijk wil meesurfen op de moderne tijd. Misschien daarom ook dat bewust de jonge Audrey Hepburn en de veel oudere Fred Astaire samen werden gezet. Beiden werden overtuigd doordat ze werden wijsgemaakt dat de andere al had toegezegd.

Twee grote namen dus, maar het resultaat is nergens echt memorabel. Het enige dat veel meer blijft hangen is de dans van Hepburn in het Franse café. Astaire heeft al beter gedaan en de liedjes zijn ook niet echt nummers die blijven hangen. Gelukkig kent Parijs wel haar charme als setting en weet regisseur Stanley Donen de film mooi aan te kleden. Maar de musical valt wat tussen de plooien van andere musicals uit de jaren '50 als Singin' in the Rain of American in Paris.

Het verhaaltje moet met een stevige korrel zout genomen bij dit soort films/musicals. Visueel en auditief is het wel een snoepje. Leuke choreo’s, de New York en Parijs sfeer zit erin, en dan is natuurlijk nog de muziek van o.a. de Gershwins. Na Moon River in Breakfast at Tiffany’s is het voor het eerst dat ik Audrey Hepburn hoor zingen en het charmeert me hier wel. Haar bijdrage in My Fair Lady was toch voornamelijk met overdub. Als filmkoppel vind ik Audrey en Fred Astaire redelijk onwaarschijnlijk. Ik moet er wel bij zeggen dat ik Astaire altijd een vreemd mannetje gevonden heb. Al kon hij natuurlijk wel dansen als de beste. Ook Kay Thompson is een figuur apart maar best wel geschikt in haar rol.

Vermoeiende muziekfilm waarin de iconische Audrey Hepburn een hoofdrol mag vertolken, die zeker in de eerste helft één van de weinige lichtpuntjes vormt. Regisseur Stanley Donen heeft gelukkig wel een aardig gevoel voor de visuele kant, waardoor Funny Face geregeld met wat mooie plaatjes uit de hoek komt en kan profiteren van felle kleurtjes. Jammer genoeg is de inhoud daarentegen amper interessant, waarbij met name de tweede helft nogal langgerekt en voorspelbaar aanvoelt. De chemie tussen Hepburn en Fred Astaire (die behoorlijk oud lijkt voor Hepburn) komt ook niet van de grond vanwege de ietwat gespeelde romantiek. Daar komt nog bij dat elk muziekintermezzo oneindig lang lijkt te duren, terwijl de beeldopvulling daarentegen niet heel spectaculair is. Na enige tijd wordt het includeren van musical-elementen steeds prominenter waardoor de film een blijft-maar-duren indruk achterlaat, zodat Funny Face verzandt in een lange zit. Punten voor de visuele flair en Hepburn in de eerste helft (want ze is beduidend minder indrukwekkend als model), verder kon de film me niet snel genoeg voorbij zijn.

Was mij eigenlijk een beetje ontgaan deze film, maar bleek bij het kijken toch wel een iconisch jaren ‘50 werkje, met name in visuele zin. Overigens is hij deels juist gebaseerd op de gelijknamige musical van 30 jaar eerder.

Hepburn heeft een op haar slanke lijf geschreven rol van intellectueel boekenmeisje dat als model wordt gescout. Haar dansje in het Parijse avantgardistische café is hilarisch. Van Astaire ben ik nooit zo’n fan geweest, maar hier doet hij het vrij aardig als ervaren fotograaf. Als romantisch duo zijn ze helaas niet echt een succes.

Tenslotte ook leuk om de songbook klassieker ‘S Wonderful terug te horen, die ook al aanwezig was in de oorspronkelijke musical.