Snijeg (2008)

Behoorlijk symbolische vertelling...

Een zwaarmoedige film waar je niet erg vrolijk van wordt. In een klein dorp wonen een aantal Bosnische vrouwen, en proberen de kost te verdienen door wat fruit, groenten, en pruimenjam te verkopen met een karretje langs de weg.

Dit loopt voor geen meter, dus de toekomst voor deze vrouwen ziet er niet rooskleurig uit.

Alle mannen zijn dood, door de oorlog. Alleen een oude man, die waarschijnlijk te oud was om te vechten is nog levend aanwezig. De armoede en de ellende worden steeds groter, de daken van de huizen staan op instorten.

Onderling loopt het ook niet allemaal niet al te jofel. De vrouwen staan voor een moeilijke keuze als een aannemer het dorp wil kopen, omdat het gebied prachtig is en hij wil er huizen bouwen.

De hoofdrolspeelster, Alma met de hoofddoek, was ingetogen en acteerde heel erg mooi. Iedereen eigenlijk wel. Het camerawerk was prima. Mooie shots van bijvoorbeeld het moment dat Alma zich ging wassen voordat ze aan haar gebed begon. Erg mooi gefilmd. De steeds terugkerende shots werkten ook erg goed; Het steeds weer wassen, bidden, de vrouw die een kleed aan het weven was, steeds een stukje verder... een kleed die aan het einde van de film op een verrassende manier goed van pas kwam.

De film is traag, triest, en heeft een onduidelijk einde. Prima film dus!

dit lijkt me voor de afwisseling best een goeie film. teminste eens wat anders en zoals ik al zei, een keer iets anders dan horror of actie

Ik denk dat Hannibal het beste de film beschrijft en sluit me dan ook aan bij zijn commentaar.

Mooie kleine film.

Normaal mijd ik dit soort NPS-wereldfilms, maar iets in de beschrijving van deze film trok me toch wel aan en terecht.

Ondanks de ellende en de soberheid van de film ga je toch wel meeleven met deze gebroken overlevenden van de burgeroorlog.

Een kleine microcosmos die moet besluiten of ze als dorp willen blijven bestaan of toch gaan verkopen aan Servische projectontwikkelaars.

Met veel gevoel gemaakte film, die mij voortdurend deed denken aan Srebrenica. Een bijna documentaireachtige film over een afgelegen, nagenoeg verlaten Bosnisch bergdorpje, waar het verdriet van de vrouwen, over het gemis van hun mannen en zonen, het hele verhaal omfloerst. Daarom is de symboliek van het slotakkoord zo mooi.

De acteerprestaties zijn van de bovenste plank. Vooral het acteren van Zana Marjanović als de optimische moslima en van Emir Hadžihafizbegović als de enig overgebleven, oude man is indrukwekkend.

Ik had een beetje dubbel gevoel bij deze film. Op zich is het verhaal goed, en wordt goed en mooi uitgebeeld (tot het einde dan...) en goed ingetogen geacteerd. Maar het einde, vanaf dat de 2 makelaars in het dorp komen, vind ik het een beetje afgeraffeld worden en het onduidelijke en niet makkelijk in te vullen/interpreteren open einde liet me met een onbevredigd gevoel achter. Dat tikje surrealisme dat er in zit (de jongen met het haar, de wind/regen'aanval') geeft me ook een wat dubbel gevoel: aan de ene kant een beetje misplaatst in zo'n redelijk rauw realistisch drama, aan de andere kant geeft het een bijzonder randje aan het geheel.

Ik kwam hierop via het hoe dan ook mooie YouTube, die in de aanbevelingen van As if I am not there deze film '' aanraadde. ''

Er valt veel te zeggen over koekies, maar goed.

Ik heb vast wel bij meerdere films iets gezegd over dat taal universeel is en alles overstijgt.

Dat is zeker het geval met deze film.

Er zat geen ene ondertiteling bij, dus volgde ik gewoon de beelden en maakte ik mijn eigen voorstelling van wat er gebeurde op mijn kleine smartphone scherm.

Een stukje film is tenslotte meer dan alleen pratende mensen.

Het leeft door een gevoel dat je krijgt wanneer je kijkt naar wat je ziet.

Ja.. Mooi ingetogen allemaal..