My Queen Karo (2009)

wat een clichématige schijtfilm

Prachtig sfeerbeeld van een commune in de jaren 70. Het naakte kan misschien sommige mensen storen, maar dat hoorde er toen gewoon bij... Voor mij een pareltje

Zojuist dit pareltje voor de tweede keer gekeken. Wat een prachtig acteerwerk van Anna Francisca Jaeger! 4☆

vond het allemaal wel erg saai, de cast trouwens ook.

alleen dat kind speelde wel goed, maar dat kon de film niet redden.

Ja, hier hadden ze in Nederland zelf eens op moeten komen. Zalige en realistische film.

Om te beginnen de sfeer; Het Amsterdam van de jaren 70 lijkt hier haast voelbaar te zijn en ook lijk je je mee te kunnen leven in het krakerssfeer. Dat de regisseur gebruik maakte van abstractie; waarbij je niet overdreven veel van de stad zelf zou zien (op de gewoonlijke kiekjes na) was opzich een goedkope en slimme opzet. En dan nog werkt alles helemaal goed.

Een Belgisch krakersgezin zien brood in onze hoofdstad; in eerste instantie een snoepwinkel voor krakers. De film volgt voornamelijk het leven en de rituelen van de hele groep; een vervallen woonblok, hier wat tafels en stoelen, obscure jaren 70 jazzrock e.d. op de LP, feesten, neuken terwijl een ander zich daar niet aan stoort... en dan de steeds hetere adem van de justitie in hun nek.

Dit alles gebeurd ter observatie van het eigenzinnige meisje Karo, die pendelt tussen haar eigen kinderlijkheid, als de volwassenen in haar bijzijn. Ze probeert zich voor te bereiden op een nieuw leven in Amsterdam, sluit een vriendschap met prostituee Jacky (erg schitterend neergezet door Rifka Lodeizen... Met nadruk op dat platte Amsterdamse accent) en maakt, al dan wel met een afstandelijke houding, langzaamaan vriendjes met twee kinderen van een ander krakersgezin. Ondertussen besteed ze haar tijd aan zwemles. Ook de demonstraties waren sterk. Echter is het vrije leven net iets te vrij wanneer haar vader aan de haal gaat met een andere vrouw. Haar vader wordt overigens ook wederom sterk vertolkt door Schoenaerts. Zijn eigenwijsheid en het vasthouden aan zijn motto brengt ook niet altijd iets goeds.

Die vakantiescene was een onvergetelijk stukje coming of age en een soort lichtpuntje in de situatie en ook de prille liefde tussen Karo en Daniel beuren de boel op. Ook in de periode wanneer er apartheid begint te ontstaan in de woongroep. Nee, dit is geen film over rozengeur en manenschijn.

Ja, dit was een zeer gelukte film. Realistisch (om ook over die rellen te zwijgen), rauw, betoverend, zomers en echt. De uitzichtloosheid lijkt hier kleur te geven en je wordt letterlijk in de jaren 70 sfeer meegeslokt. Karo is lief (vooral met dat egeltje) en Schoenearts laat weer zichzelf van zijn rauwe opgefokte kant zien. Ja... Ik kan alleen maar zeggen: Klasse!

5,0*

Zeer degelijke film over mensen die volgens het motto carpe diem een kraakpand betreden en trachten te leven wat de dag hen brengt. Vrije liefde, hooggeplaatste idealen en vechtend tegen het establishment sieren de groepen mensen in het kraakpand. Ware het niet dat relationele problemen aan de basis liggen van veel andere problemen en de harmonie danig verstoort.

Het is in dergelijke omstandigheden dat Karo opgroeit, een wereld met liefde weliswaar, maar ook één zonder geborgenheid en zekerheid. Zeer fijne sfeerbeelden ook van de jaren 70, de denkidealen en het leven in Amsterdam. Mooie acteerprestaties ook, met in het bijzonder Anna Franziska Jaeger. Best aangenaam en vermakelijk, maar het mist net dat tikkeltje meer. Ook tenslotte genoten van het aandoenlijke egeltje Iglo.

Waardeloze film. Beetje onderling rotzooien en voor de rest gaat er nergens over. Ook bedroevend om kleine kinderen in het water van onderen naakt te filmen. Zijn die kinderen nu als volwassen mooi klaar mee.