La Ventana (2008)

Een film net zo oprecht en pretentieloos als Bombón el perro. De blik in de ogen van Antonio spreekt boekdelen. De dienstertjes dienen, niet meer, niet minder. Het leven van een aan bed gekluisterde man wordt zo klein, een miniwereld waarin kleine dingen enorme proporties aannemen, zoals een toost bij het weerzien met zijn zoon . Maar de fles die 40 jaar lang bewaard is, knalt niet.... Een kleine tragedie. Erg mooi, maar je moet er wel iets voor over hebben: geduld. 3*

Aangenaam rustige film.
Antonio is oud, zijn tempo ligt laag. Het tempo van de film ligt dus ook wat lager.
Opvallend was de manier waarop er met geluid gespeeld werd.
Omdat Antonio een groot deel van de dag op bed ligt, is wat hij hoort erg belangrijk.
Een tikkende klok, een zoemende wesp, een piepende deur, de pianostemmer.
Antionio is eigenwijs, sterker nog, hij is dwaas. Hierdoor raakt de band met het hoofdpersonage wat zoek.
Ook miste het verlangen. Natuurlijk, plichtmatig werden een aantal zaken afgehandeld, maar we zien Antonio nergens echt verlangen naar de komst van zijn zoon.
Het is slechts ons eigen bewustzijn dat er logischerwijs vanuit gaat dat een man verlangt naar de hereniging met zijn zoon.

Ook Pablo's karakter vind ik matig uitgewerkt. Een tijd lang krijg je geen hoogte van hem.
Pas wanneer hij de piano aanslaat en die toets die het nooit deed, het weer doet, dan pas signaleer je menselijke gevoelens.
Om nog maar niet te spreken over het zogenaamd humoristisch bedoelde personage van Claudia. Een rol die absoluut niet thuis hoort in deze film.

Wellicht rust de film teveel op de vertederend bedoelde, maar voorspelbare acties, of op het fotogenieke gezicht van Larreta, maar toch entertaint La Ventana.
Verwacht geen letterlijk voorgekauwd verhaal, verwacht geen actiescènes of buikpijnverwekkende humor.
Ga zitten en geniet, en wacht op die onverspelbare, mooie, maar vooral poëtische laatste minuut.

Echt een lekker trage rustige film.

Ik vind dat hij wel wat inlevingsvermogen vraagt van de kijker en een blockbuster fan zal al helemaal niets met deze film kunnen.

Niet perfect, maar toch nog mooi.

Aangename rustige en wat landerige film over de laatste dag in het leven van Don Antonio.

Niks geen cult, hip of actie hier, maar wel een broeierig warme dag en het huis van Don Antonio waar allerlei mensen komen die iets met de Don te maken hebben...de huishouding, de leveranciers, de dokter, de pianostemmer....een wereld in het huis die straks voorgoed zal verdwijnen.

Prachtige beelden van de omgeving, de insecten die je hoort zoemen op de soundtrack, de piano die gestemd wordt, het tikken van de klok....

Geen Mar Adentro (Film, 2004) voor alle duidelijkheid, maar wel een onderhoudende rustige film over een stervende terminale man die op zijn laatste dag nogal wat mensen ziet passeren. Een film die inderdaad inspeelt op het auditieve met een bedlegerige man in de hoofdrol. Ik denk dat hij wel vrede heeft met zijn lot.

Een tragedie die je moet ondergaan. Geen film met hoogtes of laagtes. Geen film met diepe emoties. Een film als een kaars. Rustig en traag tot hij langzaam uitdooft. Niet memorabel allemaal, maar degelijk, zonder meer.