The Good Heart (2009)

Een goede dramafilm...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende acteurs Paul Dano en Brian Cox ...

Prima kwaliteit breedbeeld

(geen HD aanwezig)...

Prima achtergrond geluid-muziek

(geen Dolby Digital aanwezig...

Brian Cox en Paul Dano (met de Messi-looks) zijn antipoden.

Is de ene de onhebbelijke, cynische man die niets dan kwaad en arrogantie verspreidt, de andere is de goede inborst zelve.

We volgen hun belevenissen in de bar waar beiden werken en de film wijdt zich volledig aan de evolutie van hun gedragingen tov elkaar.

Het is een boeiend relaas, zonder erg veel opwinding tenzij onze Jacques (Brian Cox) uit zijn krammen schiet en zijn pikante uitlatingen zo scherp en ongewoon zijn, dat ze eigenlijk de humor in de film uitmaken.

Goed werk.

Onderhoudende tragikomedie over twee tegenpolen, die van lieverlee elkaars gedrag ingrijpend gaan beïnvloeden. De dramatische ontknoping kwam niet echt als een verrassing.

Sterke acteerprestaties van Paul Dano en vooral van Brian Cox. Prima film.

A-typische drama film met inderdaad wat komische elementen. Heb me best vermaakt met deze film met goede rollen van Paul Dano ( die briljant was in Prisoners) en Brian Cox. Het einde had je kunnen zien aankomen, achteraf gezien dan.

De lijdensweg van een individu is altijd een dankbaar onderwerp voor een film. Het is altijd interessant en soms ook ontroerend om te zien hoe diep iemand zinkt, hoe strijdbaar iemand zich opstelt of hoe onmachtig iemand is om zich uit zijn depressieve omstandigheden te ontworstelen. De IJslandse regisseur en schrijver Dagur Kári slaagt er met The Good Heart in om de troosteloze en meelijwekkende levens van zijn beide protagonisten uitstekend te vangen. Hij doet dat door de karakterisering van zijn personages in te bedden in een minimalistisch welhaast verstikkend decor en door elke scène te voorzien van sober kleurgebruik.

De centrale plek in de film is een bar. Een prima plek voor de troostelozen. Een bar is immers uitermate geschikt om je zorgen weg te drinken. Een goede plek om een tijdje aan de wereldse verplichtingen te ontvluchten. Vanwege zijn hartfalen wordt de chagrijnige bareigenaar Jacques (Brian Cox) in het ziekenhuis opgenomen. Daar ontmoet hij de dakloze Lucas (Paul Dano), wiens zelfmoordpoging mislukt is. Aangezien Lucas noch een thuis, noch vrienden of familie heeft, besluit Jacques hem bij zich in huis te nemen. Terug in de bar, die tegelijkertijd het huis van Jacques is, ontstaat vervolgens een eigenaardige vriendschap tussen de twee.

Ondanks zijn somberte en wereldvreemde uitstraling weet Lucas steeds zijn goede hart te vinden. Door zijn inbreng wordt de deprimerende sfeer in de sjofele bar minder deprimerend. De verandering gebeurt zowel onverwacht als geleidelijk. Daarmee voorkomt Kári dat de kijker heel gemakkelijk emotioneel reageert op gebeurtenissen. De kijker wordt niet opeens geconfronteerd met overdreven positiviteit en verlichtende inzichten die hem onmiddelijk tot tranen toe roeren. De film zet de emotie veel subtieler in. Vaak gaat de emotie gepaard met een afleidende handeling of een brokje humor die de angel van de emotie wegnemen zodat de impact ervan eveneens niet erg uitgelaten is.

De bar die in beginsel een sombere en afgeleefde entourage vertegenwoordigt ontwikkelt zich steeds meer tot een lichte en wonderlijke omgeving waar mensen elkaar vinden. De ontwikkeling gaat gelijk op met de beweging die de gevoelswereld van de aanstichtende protagonisten maakt. De film laat die beweging in zijn personages en in zijn entourage duidelijk zien, maar handhaaft consequent zijn sobere kleurgebrujk en blijft ook consequent het minimalistische decor gebruiken. Interessant en iets om over na te denken, lijkt me.