Nés en 68 (2008)

Fijne film. Je kan een beetje een vergelijking trekken misschien (ik ben heel voorzichtig,want die was wel heel erg goed) met

La Meglio Gioventu. Ik houd hiervan. Een soort reis door de tijd heen. Vanwege mijn leeftijd is alles ook 100% herkenbaar.

De voorspelbare conflicten in een commune. Iemand die zegt: ik mis het beton en asfalt e.d. terwijl ze prachtig op het platteland woonden. De enorme twijfels die jongeren destijds bezig hielden.

De wereld willen verbeteren en erachter komen dat dat niet kan.

Ach,gewoon gaan zien deze film. Is absoluut de moeite waard.

Een ambitieuze, (melo)dramatische, boeiende, nonchalant aandoende en emotionele mix van politiek, hippie idealen, vrije liefde, hartstondig verlangen, gay seks en aids. Je ziet twee generaties (innemende personages) het idealisme van de jaren zestig en het cynisme van de jaren tachtig beleven. De plaatjes zijn prachtig geschoten en de cast speelt sterk.

prachtige indringende film; waar de heftige momenten zich in het "kalme"geheel voegen. De film voelt steeds meer echt, intiem, indringend; ja er gebeurt veel; maar dat roert mij niet het meest; in deze film voel ik de mensenlevens en het menselijk drama. Werkelijk klasse.

Fraaie kroniek, die gezien de periode die bestreken wordt, eigenlijk een veel ruimere aanpak verdient (zoals bv. La Meglio Gioventù).

Vooral het begin van de film over het revolutiejaar 1968, toen “wij” de heersende macht bij de ballen dachten te hebben (Parijs, Berlijn, Praag e.a.), riep bij mij het nodige jeugdsentiment op. Over waarom het daarna fout gegaan is, zijn inmiddels al talrijke boeken geschreven. Helaas bleek de houdbaarheiddatum van een aantal van “onze” idealen (te) beperkt.

Ook bij de beelden van de flowerpower commune met zijn fantastische kleurrijke kleding gingen mijn gedachten regelmatig terug naar mijn eigen jonge jaren met veel herkenning van de soms moeizame onderlinge verhoudingen, want “geen spelregels” bleek jammer genoeg an sich een niet lang vol te houden spelregel te zijn.

Maar dat allemaal terzijde.

Naast het mooie verhaal ben ik enorm verrast door Laetitia Casta. Ik kende haar in films tot nog toe alleen van haar rol als BB in Gainsbourg. Op gedegen en innemende wijze zet zij een fraaie rol neer als katalysator van deze kroniek, van hippie tot grootmoeder. Ook de rest van de cast is trouwens prima op dreef.

Al met al heb ik mij uitstekend vermaakt. Veel momenten van herkenning en af en toe wat jeugdsentiment. Erg mooi.

Gemiddelde 4 na 8 stemmen…

Das zwaar over de top voor dit afstandelijke, fragmentarische epos!

Duidelijk een spagaat tussen politieke en emotionele boodschap,

waarin enkel het (vrije) liefde en vrede sfeertje wat sympathie oogst…

Ik vermoed dat mensen, die deze turbulente periode bewust meegemaakt hebben, het allesbehalve "afstandelijk" zullen vinden. 1968 is een jaar voor de geschiedenisboeken!

Dat geloof ik graag Bernard, maar ik vond het zo “geacteerd” allemaal.

Bovendien ging het van de hak op de tak, nergens was er even rust om een verhaallijn

beter uit te werken. En die demonstraties… anderhalve man en een paardenkop!

Grootste probleem: 40 jaar in 178 minuten, dat is nog geen 5 minuten per jaar en dat verklaart het nogal fragmentarische ge-hak-op-de-tak, daarbij moeten er ook nog tientallen personages geïntroduceerd worden, en daar gaat je diepgang.

Juist, het doet wat denken aan Heimat of La Meglio Gioventu, maar het gaat allemaal in vliegensvlug tempo. Deel 1 concentreert zich op mei 1968 en de nasleep, deel 2 focust met name op de AIDS-strijd van Act Up in de jaren tachtig.

Makers hebben hebben het hart op de juiste plaats (links), maar hebben teveel er in willen stoppen. Altijd wel leuk natuurlijk om allerlei historische gebeurtenissen op de achtergrond nog even voorbij zien te komen.

Ambitieus project om de revoltes van 1968, de impact ervan en de weerslag op de volgende generatie weer te geven.

Beginnen we maar het studentikoos idealisme, kritisch, afstandelijk van de gevestigde orde, revolutionair, smachtend naar meer vrijheden en dapper genoeg om het anders te proberen...maar... idealen brokkelen af, de liefde was gemakkelijk, de dagelijkse bekommernissen en uiteenlopende verschillen veel minder.

En natuurlijkis is er ook de politiek: De Gaulle, het communisme, Algerije...

Twintig en meer jaren later zijn de youngsters van '68 meer ernst en verantwoordelijkheid toegeschoven en bij de nieuwe generaties zijn er ook weer revoltes: roep om medische hulp bij aids, legalisering van het recht op abortus...en ook nu is er mistevredenheid over het politiek beleid...

Het klinkt misschien wat oneerbiedig maar het tweede gedeelte van deze miniserie krijgt zowat het allure van een soap met zijn korte scènes, fluks huppelend van het ene personage naar het andere elke met zijn eigen problematiek, zodat ik de indruk krijg dat de ambitie van de makers niet verder reikt dat een zo uitgebreid mogelijk en zeker toegankelijk snapshot te brengen van het maatschappelijk leven in Frankrijk na 1968.

Alzo gemakkelijk te verteren en af en toe toch wel ook verhelderend. Een diepere studie was m.i. niet de bedoeling.

Misschien kunnen we het gewoon stellen met dat het leven onontkomelijk in de eerste plaats bepaald wordt door de tijd waarin wordt geleefd.

Wij houden wel van films, waarin jonge mensen hun weg zoeken. Geeft soms een fraai beeld van de tijdgeest en we denken terug aan onze eigen jaren: verwarrend, mooi en onontkoombaar. Frankrijk is in de loop van de tijd nog grimmiger geworden, kijk naar de rampen in de banlieus en het corona-beleid de afgelopen jaren. Klassemaatschappij, zoals het altijd was en is.

Goede vergelijking van deze film met "la meglio gioventu", die ligt nog op ons netvlies, van jaren geleden. Tijd voor een herhaling hiervan, dus....