Double Wedding (1937)

Een tegenvallende komedie van William Powell en Myrna Loy. De film begint ijzersterk met een paar hilarische scènes, maar van lieverlee gaat de vaart eruit. Het slapstick einde is ondermaats en de bijrollen laten het flink afweten. Niettemin het bekijken nog steeds waard, maar het befaamde “Thin Man”-duo heeft wel betere, veel leukere films gemaakt.

William Powell en Myrna Loy hadden zo'n sterke chemie in de Thin Man-films dat het logisch is dat ze ook buiten dat format met elkaar samenwerkten. In Double Wedding steelt William Powell de show in deze screwball comedy, gebaseerd op een farce van de van de in Oostenrijk-Hongarije geboren Ferenc Molnár. Hij speelt Charles Lodge, een vrijzinnige kunstenaar - gekleed als de archetypische Fransman - die probeert de vriendelijke, maar stijve goedzak Waldo Beaver [John Beal] uit zijn schulp te laten komen ter voorbereiding op diens huwelijk met Irene Agnew [Florence Rice] die verzot is op romantische films. Maar Irenes zus Margit [Myrna Loy, in een vrij serieuze rol] is zeer sceptisch, zeker wanneer Charles zich wel erg actief gaat bemoeien met het liefdesleven van Waldo en Irene.

Het samenspel tussen Powell, Beal en Rice is een genot om naar te kijken en enkele van de beste grappen komen voort uit een paar bijrollen, zeker bij de scène waarin Powell probeert uit te leggen hoe Waldo een vrouw het hof kan maken en in de werkelijk hilarische finale. "For he's a jolly good fellow" is hier zeker van toepassing op Powell in één van zijn beste vertolkingen. De altijd betrouwbare Richard Thorpe houdt de gang er flink in in deze inventief geschreven, bijzonder vermakelijke romantische komedie.

Het is wonderbaarlijk te noemen hoe Powell & Loy hier nog steeds een zeer vermakelijke film van hebben kunnen maken, achter de schermen ging het er namelijk niet makkelijk aan toe. Het plots overlijden van de nog maar 26 jarige Jean Harlow was daar de oorzaak van, de vrouw van Powell en inmiddels een goede vriendin geworden van Loy. Soms dacht ik het wel te kunnen zien, niet aan de manier hoe ze acteerde maar aan de dikte van de ogen, normaal niet iets waar ik op let maar met deze wetenschap ging dat een beetje vanzelf.

Anyway, het is nog steeds erg vermakelijk! Het plot doet denken aan een vroege voorganger van de Rock Hudson en Doris Day filmpjes die pas 22 jaar na deze film samen begonnen. Lekker luchtig, een aangenaam tempo en een fijne sfeer!

3,5*