De Ofrivilliga (2008)

ge moogt ni lachen me mij!

Twee staafjes, het ene overduidelijk langer dan het andere. Dat ziet zelfs een meisje van een jaar of acht nog. Locatie: een basisschoolklas. Wat volgt: de juf van dienst die vraagt of de rest van de klas het eens is. Dat blijkt niet het geval. Een herhaling van zetten; nieuwe staafjes, opnieuw die vraag. Het meisje houdt zich aan haar eerdere antwoord. Tegenwicht komt wederom vanuit de klas. Het collectief tegen het individu. Poging drie. Het meisje wijst nu het korte staafje aan. Nee, wat ís, is niet. Wat het merendeel zegt dat is, dát is.

Zo werkt Ostlund in deze fragmentarische film: hij tracht zonder opsmuk te vertonen hoe mensen denken, handelen, functioneren. Door veelvuldig gebruik van zijn geliefde (dat bleek ook vandaag weer bij The Square) long takes schept de Zweedse cineast een filmkader waaraan geen ontsnappen mogelijk is. Natuurlijk en statisch in de weergave, maar soms ook weer wat gekunsteld en abrupt in de montage tussen de verschillende verhalen.

Deze film eens geprobeerd en het was niet mis. Een aantal verschillende verhalen in één film. Er wordt vaak geswitcht tussen de verschillende verhalen, maar zijn toch nog goed te volgen. Niet alle verhalen zijn even boeiend, maar toch een mooie mix.

De cast kwam naturel over. Niet slecht.

Dit werkje viel me vies tegen ! Nochtans heeft de synopsis me een tijd geleden de film doen kopen, maar helaas een teleurstelling. Happy Zweden...tja echt vrolijk word je er niet van. De film biedt 5 satirische verhalen die allemaal draaien rond groepsdruk. Het wordt gebracht in mozaïekstukjes waarbij sommige verhalen wel weten te boeien, maar uiteindelijk ook falen in een zwakke uitwerking naar het einde toe. Ook de boodschap wordt iets te duidelijk gemaakt. Ik denk dan aan de verhalen van de buschauffeur, de lerares en de twee pubermeisjes. De twee andere verhalen rond het verjaardagsfeestje en de nare homospelletjes van Leffe zijn gewoon slecht. 4/10

Östlund vind ik wel een boeiende regisseur, zijn films hebben altijd wel iets onbehaaglijks zoals ook bij bv Seidl en Haneke, al schrijf ik de laatste wel een stuk hoger aan. Östlund's stijl kan ik ook wel hebben, zo terloops als het gebracht wordt, het is soms echt een beetje alsof je ongewild toeschouwer bent. Personages zijn over het algemeen ook niet bepaald sympathiek- die lerares die morele verontwaardiging uit elke porie wasemt, zulke mensen bestaan ook echt. Verder vond ik die gênante scene in de treincoupé erg goed getroffen, die meisjes speelden een geloofwaardig stel bezopen tieners. Niet elke verhaallijn is even geloofwaardig, met name die buschauffeur was wel een grensgeval. Ik weet dat Zweden, mits nuchter, veel gezagsgetrouwer zijn dan Nederlanders -als een stoplicht daar op rood staat stoppen mensen ook echt- maar dat ze zo'n rare actie zonder al te veel weerwoord over zich heen laten komen is wel echt moeilijk voorstelbaar.

Involuntary

In de tweede film uit de Ostlund box worden we wederom getracteetd op een collage van scenes en personages die niets met elkaar gemeen hebben, behalve dat de scenes vaak zowel licht absurdistisch als pijnlijk zijn.

Leuk om te zien hoe Ostlund een eigen stijl ontwikkelt. Hij is er ook wel goed in, in dit soort scenes die schuren. Maar het is nog te veel los zand.

3*

De droogkloterige humor van Roy Andersson en het ongemakkelijke van oa Seidl en Haneke. Zwarte humor ten top. Het ene verhaallijn vond ik leuker dan het andere. Het verhaal met de buschauffeur vond ik denk ik het meest interessant, samen met de lerares en de twee tienermeisjes. Opvallend camerawerk waarbij regelmatig de hoofden van mensen buiten beeld worden gelaten ook. 3,5*

PS: Ik mag hopen dat de vrouw in de bus zich behoorlijk rot en schuldig voelde.