Un Été à Saint-Tropez (1983)

David Hamilton heeft maar vijf films gemaakt. Verbaast me dat hier aan deze film geen woord wordt geweid. En veel punten krijgt hij ook niet. Toegegeven, het is geen meesterwerk, maar mij viel hij mee. Heb me alleen over laten halen vanwege Monica Broeke, die in Premiers Desirs een hoofdrol speelt, een meisje van een bijna Prerafaëlitische schoonheid. Helaas is ze in deze film maar sporadisch te zien. Moest ook nog eens genoegen nemen met een VHS-kopie waaruit veel kleur, scherpte en licht verdwenen waren. Volgens mij ook nog de enige bestaande kopie van deze film. De erfenis van David Hamilton is slecht beheerd. Toch zou je het bijna 'cultureel erfgoed' van de jaren zeventig kunnen noemen.

Van oorsprong een goede fotograaf van soft focus softcore foto's, heeft hij als filmer moeite een verhaal te vertellen. Dan maar helemaal geen verhaal, en ook geen tekst, moet hij gedacht hebben voor deze film. We kunnen ons dus concentreren op de belevenissen van de zeven mooie meisjes, die er geen probleem mee hebben hun luchtige zomerjurkjes te laten vallen. Het is tenslotte zomer. Honi soit qui mal y pense.

Ze vieren vakantie ergens in een landhuis in de Provence, dicht bij de zee en kennelijk in de buurt van Saint-Tropez, al krijgen we dat niet te zien. We zien de meisjes als ze opstaan, ontbijten, zich wassen, een fietstochtje maken, bloemen plukken, zwemmen in zee, siësta houden en aan elkaar zitten te frutselen, want dat doen vrouwen graag. Af en toe liefkozen ze elkaar, geven elkaar kusjes, maar niet op een seksuele manier. Hoewel, een van de meisjes streelt de borsten en billen van een ander meisje. Erotiek is nergens ver weg. Ook niet bij het meisje dat een vriendje heeft, de knappe klusjesman van het huis. Deze twee bedrijven de liefde, maar kort daarop trouwen ze in het dorpskerkje, in het bijzijn van alle vriendinnen. Heel mooi, heel braaf. Allemaal heel idyllisch. Een dreamy world, die nooit bestaan heeft. De wereld van David Hamilton.

De film duurt nog geen uur. Het was voorbij voor ik er erg in had. Geen minuut verveeld. De fotografie is prachtig. Veel kleurige zonsondergangen en dromerige meisjes, die niet al te jong zijn trouwens. Nou, dan doen we Laura en Bilitis ook maar.