44 Inch Chest (2009)

Ik zat te wachten tot het ging gebeuren, maar het is nooit gebeurd

Een redelijke film die zeker eens het bekijken waard is.

Ik kan echter niet zeggen dat hij sterk was.

Colin wordt door z'n vrouw gedumpt voor een ander.

Z'n vrienden helpen hem om over z'n verdriet heen te komen.

Meredith doet Colin een voorstel om zijn vrouw en diens nieuwe loverboy uit de weg te ruimen.

Wat volgt is een pure dialoogfilm waarin het woord " Fuck " exact 162 keer voorbij komt.

Een hoog misdaad of actiegehalte kent het verhaal niet.

Zo nu en dan genoot ik wel van de zwarte humor, en hebben we te maken met een sterke cast.

Vooral Ian McShane steelt de show die me zo nu en dan aan Robert De Niro liet denken.

2,5 *

Dit is volgens mij wat je zou krijgen wanneer Harold Pinter geïnspireerd zou zijn geraakt door Reservoir dogs – sterker nog, de scène waarin de mannen om "Loverboy" heen lopen en hem ritmisch allemaal scheldnamen en beschuldigingen naar het hoofd slingeren lijkt rechtstreeks gekopieerd uit Pinters The birthday party. Maakt niet uit: de onderlinge chemie is hier uitstekend, de scènes waarbij Archie (Tom Wilkinson) om de beschrijvingen van Mal (Stephen Dillane) moet lachen maken ook mij vrolijk, en Ian McShane steelt met gemak de show dankzij briljante dialogen en uitstekend spel. Minpuntje was John Hurt, een acteur die tot mijn favorieten behoort maar wiens constante over-the-top-gebral mij wel héél erg gekunsteld aandeed, alsof hij niet een echt personage moest spelen maar een verzonnen constructie waar de scriptschrijvers zoveel mogelijk bizarre eigenzinnigheid in wilden leggen, en wanneer de kijker dat zo duidelijk door heeft en als het ware de touwtjes ziet bewegen doet dat toch wel flink wat af aan het kijkplezier. Eindconclusie: leuk maar nergens briljant, en het Pinteresque/Tarantinoïge vind ik toch wel storend. (Overigens had ik zelf vooraf bij de titel niet gedacht aan de borstomvang inclusief "groot hart" van Ray Winstone, maar aan die van Joanne Whalley inclusief groot gemoed...)

Inderdaad. Teveel geneuzel over het vreemdgaan.

De dialogen zijn bij tijd en wijle grappig, en McShane blijft gewoon een baas. Dit zijn pluspuntjes die de films nog enigszins de moeite maken.

Doodsaai theater.

Ik:

Mijn hond:

De spin in de hoek aan het plafond: