Le Concert (2009)

Sympathieke, deels geslaagde film.

Film raakt niet helemaal. Ik vond de hoofdrollen wel goed. Die Melanie Laurant is een fris Frans poppetje!

Geniale film.

Ik had tijdens het kijken wat moeite met het telkens onderbreken van het verhaal met het zoveelste subplotje, het zoveelste karakter dat even iets moet melden. Maar achteraf heb ik daar dan wel weer vrede mee - het onderbreekt wel, maar aan de andere kant wordt het verhaal zo wel compleet gemaakt.

De komische inhoud van het onwaarschijnlijke verhaal wordt ten volle benut - geen cliche blijft op de plank liggen. Maar het wordt wel met een geniale timing gebracht, tot en met het emotionele einde aan toe, als Mélanie Laurent haar mooiste scene heeft. Emotioneel, sentimenteel, maar wel passend.

Fraaie film, op een of andere manier beginnen mij dit soort drama's met musici in de hoofdrol steeds beter te smaken, August Rush (2007) vond ik ook een fijne film.

Le Concert kent een leuke en onschuldige humor en weet de kijker ook op het verkeerde spoor te zetten. Zo had ik hele andere verwachtingen over wie de ouders van de hoofdrolspeelster zouden zijn. Ik beging wel de fout om eerst de trailer te bekijken, want dat ze haar ouders gaat zoeken (en vinden) wordt daar wel een beetje verklapt, daarmee bevat de trailer best een grote spoiler. Ik sluit niet uit dat mijn waardering hoger zou zijn geweest als ik de trailer niet had gezien.

Hoe dan ook, het is een fijne film die je met een warm gevoel achterlaat, uitstekend voor deze (kerst)dagen. Ruim 3,5* met kans op verhoging bij een volgende kijkbeurt.

Viel me zwaar tegen, rommelig en langdradig.

Een mislukte poging om humor te combineren met drama.

Deze film heb ik uitgezeten omdat ik hoopte dat het nog wat zou worden.

Bij momenten is het leuk, maar het wordt bedorven door valse romantiek. Het idee dat een prutsorkest dat niet gerepeteerd heeft opeens professioneel gaat klinken na het prevelen van een schietgebedje, gaat er bij mij niet in. Ze reizen illegaal naar Frankrijk zonder in de problemen te komen. De ontknoping wordt voorgelezen door een voice-over. Het is wel straf dat Guskov er met een haarstukje opeens dertig jaar jonger uitziet.

Bij aanvang lijkt het een luchtige komedie te zijn, maar de Franse weten hoe ze dit moeten aanpakken. In Hollywood zou de focus al zeer snel puur op de hoofdrolspelers liggen, terwijl de muziek in Le Concert gelukkig ook haar plaats krijgt. Omdat het net zo cruciaal is. Het is een feelgood film die je zeker met een goed gevoel achter laat. De film stopt dan ook op het juiste moment. Heerlijke film dit.

In het begin nogal kluchtig en hysterisch maar de rol van de muziek wordt almaar groter. Helaas blijven de grappen wel wat clichématig en pre wokeness. Russen drinken graag, Joden willen geld verdienen et cetera.

Maar de metaforen met name over muziek maken een hoop goed en en de Française is charmant. Van het eerste gedeelte van het Vioolconcert van Tchaikovsky zijn betere uitvoeringen te vinden zoals voor de liefhebbers die van Jascha Heifetz. Het hele concert is in HQ op youtube te vinden. Toch leuk om gezien te hebben deze film.

Een komedie over een Russisch orkest dat onder valse voorwendselen een concert gaat geven in Parijs. Het is een heel onwaarschijnlijk en ongeloofwaardig verhaal, maar het wordt leuk gebracht en het kijkt lekker weg. Al is het wel jammer dat de Russen geen Russisch maar Frans spreken. Het is een beetje in de stijl van Louis de Funes, zonder die schreeuwerige en theatrale persoonlijkheid, maar wel met een vergelijkbare soort humor. En daarnaast speelt er ook nog een andere verhaallijn die eigenlijk interessanter is. De film verloopt verder voorspelbaar maar kijkt dus wel lekker weg en er zit genoeg vaart in. Typisch een drie sterren film. Tegen het einde gaat de andere verhaallijn echter een grotere rol spelen en dat wordt mooi uitgespeeld in het concert. Dat is heel knap en op dat moment zit ik een halve ster hoger. Helaas volgen er tijdens dat hoogtepunt nog wat cliché beelden die de film weer terug op de grond zetten. Er had dus toch wel meer in gezeten als er wat minder de nadruk op komedie en cliché was gelegd.