White Palace (1990)

Voor iedereen die vanavond niet naar Das Boot of She's All That gaat kijken...

vind dit zo'n heerlijke (vrouwen) film

Deze film is net als Class de hoop voor oudere vrouwen ooit nog van een jong blaadje te mogen snoepen.

Dit is juist een goede film/verhaal. Uit het leven gegrepen.

Deze film na 45 minuten afgezet, ik kon maar niet in de film komen en dat komt onder andere door een hele zoete en vervelende soundtrack en een slechte uitwerking van het hoofdpersonage.

Wat deze film mist is opbouw, passie en gevoel.

Geen stem dus, maar ik raad mensen deze film NIET aan.

Ik raad mensen aan deze film WEL te kijken. Wat een mooie film. Ik moet toegeven dat je in het eerste gedeelte er even in moet komen, maar daarna ging ik helemaal mee in het verhaal. Super acteerwerk van beide acteurs. Ik vond het verhaal erg geloofwaardig en ik voelde echt een klik tussen de acteurs. Aan te raaden voor iedereen die van een mooie romantische speelfilm houd.

Romantische film over twee mensen die elkaar ontmoeten, elkaar leuk vinden maar ze staan en leven anders in het leven. Kijkt lekker weg en goed geacteerd. Sarandon kan natuurlijk ook niet veel verkeerd doen. Spader daarentegen was wel irritant.

Uitstekende film over een jonge weduwe die verliefd wordt op een wat oudere serveerster. Een mooi liefdesdrama met twee goed neergezette personages die nogal verschillen van elkaar maar ook een overeenkomst hebben. Hun relatie is hier geloofwaardig neergezet. De film heeft een aangenaam tempo en goed acteerwerk van James Spader en Susan Sarandon die hier ook goed gecast zijn. Een kleine 4.0 sterren.

"She can't hold a candle to me in the fucking department."

Beste zin ooit uit een film?

De chemie tussen Sarandon en Spader spat van het scherm!! Echt een heel goeie film, met topprestaties van de gehele cast! Susan Sarandon is trouwens in iedere film goed, jammer dat de carriere van James Spader nadien wat aan het kwakkelen gegaan is. Aanrader!!

Zo weird elke keer dat onze held James Spader in zijn auto wil stappen, dat gedoe met die sleutel. Nog van voor het Hollywoodse bliep-bliep tijdperk - heeft iemand ooit wel eens een auto gezien die dat daadwerkelijk doet, of bestaat dat alleen in de film? En dan die computers. Ik weet nog dat we op mijn werk toen er zoeen hadden, zo'n dubbeldikke PS/2 pc. Dat ding had daadwerkelijk iets van 25000 gulden gekost, want er zat wat meer geheugen en - hou je vast - een numerieke coprocessor in. Tegen de tijd dat we doorhadden hoe je daar iets mee doen kon was de 486 er al, en daar zat zo'n ding al bij in.

En al net zoiets. Roken in de rij voor de kassa in de supermarkt? Ik heb toch op een hoop plekken gerookt, inclusief onder de douche, maar dat is me toch echt nooit gelukt. Was er ooit in het echt een universum waarin mensen dat deden?

Maar wellicht het meest tekenend, wat de film het meest terugplaatst in de jaren-80 of zo is de soundtrack. Die saxofoon als het eindelijk allemaal de goede kant uit gaat, als het ubervoorspelbare happy end er aan zit te komen. Meer dat, dan dat gedoe met die auto's en die pc's. Of dat ik toen nog niet doorhad hoe mooi Sarandon is. Dat het belangrijker is om te kiezen voor wie je bent dan voor wat anderen van je verwachten. Dat mensen belangrijker zijn dan geld. Dat je een carriere niet eten kan.

Is het een goede film? wellicht niet, en er zijn ook nogal wat twijfelachtige scenes die achteraf toch echt overgedaan hadden moeten worden. En die kerstslingers zijn ook gewoon too much. En alle kroegen waar ik ooit geweest ben, en dat zijn er meer dan ik me herinner, serieus, zo'n tafeltje breekt gewoon.

Lief.