Nick and Norah's Infinite Playlist (2008)

Leuk.

Altijd leuk, zo'n Amerikaanse komedie die niet probeert te scoren met vulgaire en brute humor. Op z'n tijd hou ik van domme humor, maar van dat schreeuwerige, vulgaire gedoe ben ik niet zo'n voorstander van. Met Baruchel en Cera aan boord vreesde ik er wel even voor.

Maar gelukkig is deze komedie subtieler en vooral geslaagd op romantisch vlak. Ik had wel vertrouwen in Cera, maar wat minder in Dennings. Gelukkig viel ze reuze mee, maar heeft wel een rol die ze vaker speelt. De licht sarcastische tiener, die speelt ze net wat te vaak.

Op visueel niveau is er niet al te veel te beleven. Alles is erg klassiek in beeld gebracht en het tempo ligt niet heel erg hoog. Toch ligt het hoog genoeg om niet saai te worden, maar de film viel in het begin wel een beetje dood hier en daar. Eenmaal de romance en avontuur wat bij begint te springen is de film wat beter.

De grappen zijn niet hilarisch, soms ronduit lomp. Dat gedoe met het vieze toilet bijvoorbeeld. Toch stoort het niet heel erg, ondanks dat het geen originele soort humor is. Het is vooral de schattige chemie tussen Dennings en Cera die uitstekend in beeld gebracht wordt met de juiste timing om indruk te maken op de kijker.

Het is vooral het schattige van de film dat het zo leuk maakt. Kon het ook niet verhelpen dat ik richting het einde met een glimlach op mijn gezicht zat. Regisseur Sollett slaagt erin een lief verhaal te vertellen en neemt daarvoor niet eindeloos de tijd. Regisseurs als Apatow hebben daar wel een lange tijd voor nodig, maar het kan dus ook in 90 minuten.

Het verveelt niet, en het is een lief gebeuren. Wat mij betreft 1 van de beste rollen van Dennings. Een leuke chemie tussen de hoofdrolspelers. De humor is echter niet heel erg geslaagd en het had wel iets luchtiger gemogen soms, maar voor de rest is er niet veel te klagen. Leuk filmpje.

Heb de film nog eens bekeken en denk er nog precies hetzelfde over. Geen onaardig vermaak, fijne sfeer. Nog steeds drie sterren.

Hoewel ik met mijn leeftijd zeker niet tot de primaire doelgroep behoor, houd ik normaal gesproken wel van dit soort tienerfilms / comming of age verhalen. Maar deze kon met niet boeien.

Het verhaal is voor mij veel te dun en springt continu van de hak op de tak waardoor elke vorm van diepgang achterwege blijft. Begint een dialoog nét een beetje interessant te worden, gaat er een flauwe grap overheen (die ik meestal niet grappig vond) en weg is het moment. Ook ontbreekt elke vorm van logica en kon ik maar weinig sympathie opbrengen voor de hoofdpersonen. Ik miste juist de chemie tussen de hoofdpersonen. Met stip op één in de categorie 'meest irritante rol': Alexis Dziena en op twee komt Jay Baruchel.

Het acteer werk van de hoofdpersonen was prima. Dat geldt helaas niet voor de andere rollen: jammer dat de meeste bijrollen als karikaturen worden neergezet met de bijbehorende overacting. Ik had ook een sterkere soundtrack verwacht. Het meest positieve aan de film was dat deze na ca. 1,5 uur was afgelopen.

Het concept is op zich leuk, maar het script draait de film de nek om voor mij. Vooral het begin en het einde waren teleurstellend (het middenstuk ging nog wel). Echt jammer. Ik vond er maar weinig aan en kan er niet veel goeds over vertellen ben ik bang. 1,5 ster.

De film speelt zich af in het nachtleven van jonge volwassenen in New York. We maken kennis met hun favoriete muziek, hun favoriete clubs en natuurlijk met hun liefdesperikelen. In het middelpunt Nick en Norah die elkaar in deze ambiance tegenkomen. Klinkt als een romcom rondom jongvolwassenen. En dat is juist. Regisseur Peter Sollett deelt de gangbare genreclichés met de kijker maar legt het er allemaal niet te dik op. Hij maakt een romcom waarin de dingen minder uitgesproken ten tonele worden gebracht en waarin de nachtelijke setting voor een atypische romcom-sfeer zorgt.

Kat Dennings is een fris element in de film. Ze speelt een leuk personage. Een beetje een buitenstaander met de onzekere neiging anderen te plezieren. Maar ook iemand die verbaal haar mannetje staat, over levensvreugde beschikt, sociaal is ingesteld en aantrekkelijk is. Vreemd dus dat zij in de film niet als bijzonder aantrekkelijk wordt voorgesteld. Ik vond dat aspect maar moeilijk te rijmen met haar prettige verschijning. Haar tegenspeler is Michael Cera. Hij speelt een personage dat hij vaker speelt. De sympathieke en buitengesloten loser met het vertrouwde kapsel, de vertrouwde kledingstijl en het vertrouwde lijzige stemgeluid. Cera zal aan de vertrouwde invulling van zijn personage niet veel energie hebben gespendeerd. Hij oogt daarmee een stuk minder fris dan Dennings, maar ik heb op een of andere manier altijd wel een zwak voor zijn personage.

De begeleidende score zou je als independent rock kunnen betitelen. Niet de muziek waar ik heel warm van word. Het is daarom prettig dat Sollett de muziek grotendeels op de achtergrond positioneert. Hoewel volumineus prettig is het dempen van de muziek ook verrassend. De muziek is immers het element dat volgens de filmtitel de beide titelfiguren verbindt.

Als gezegd twee aangename titelfiguren. Eromheen de gebruikelijke overdreven aangezette tienertypetjes. Verder is het verhaal, dat niet veel voorstelt, gevuld met een beetje drama en een beetje humor. Gewoon zoals dat hoort in een aangename en weinig verrassende romcom.