What Just Happened (2008)

Film is er een die moeilijk is aan te raden voor mensen, het is eigenlijk net geen komedie, net geen drama, en net niet dat verhaal waarvan je zegt WAUW. Maar over het algemeen keek het gewoon goed weg. met een erg leuke de Niro & Turturro en een Geniale Willis. Toch zeker een voldoende voor deze film 3/6

What just happened....

- Is dat ik een grappige parodiefilm zag, met enkele heerlijke satirische grappen.

- Is dat ik weer een leuke (bij)rol van Kristen mocht zien. (Op de dvd stond tot m'n afgrijzen haar naam verkeerd, Kirsten, dat kan toch écht niet ).

- Is dat ik gewoon een grappig, leuk en vermakelijk filmpje kon zien, die me best wel tevreden stelde.

Ik houd wel van humoristische films. En Kristen is best een knappe, getalenteerde dame, natuurlijk. Hoewel ze dus een bijrolactrice is, hier in elk geval, en dus maar in een paar scenes opduikt, ze maakt echt in enkele minuten film een bijzondere indruk.

Robert de Niro is natuurlijk gewoon leuk, en ook de rest van de cast is dat wel (met Robin Wright (zonder of met Penn?) als uitschietster).

Leuk dus, erg fijn en vermakelijk.

best een aardige film met veel cameos van o.a. Sean Penn, Bruce Willis, Stanley Tucci, en John Turturro.

een film met Robert De Niro over het maken van een film met Sean Penn in de hoofdrol met een budget van 25 miljoen dollar waarvan de einde duidelijk zwaar beïnvloed was door de originele versie van Get Carter met Michael Caine, allen deze keer met een hond derbij.

ook leuk om op de soundtrack van de spoof film, the man with the harmonica van Morricone te horen

erg genoten van deze -achter de schermen- comedy. Het dilemma van de Niro en Turturro was kostelijk! belachelijk ondergewaardeerd hier.

Zo'n sterke rolbezetting en een begaafd regisseur als Levinson aan het roer en dan zo'n krakkemikkige film? Hoe is het mogelijk? Ongeveer om de vijf minuten vroeg ik mij af, waar zit ik in hemelsnaam nu naar te kijken?

Een flitterdun, ongetwijfeld satirisch bedoeld verhaaltje dat nergens aanslaat, maar niettemin tot de laatste druppel wordt uitgemolken. En dat einde met "die film in de film" voel je mijlenver aankomen. Een gedrocht en dat doet zeer, want Robert de Niro is een van mijn lievelingsacteurs.

Dan is The Player (1992), hoewel ook niet bijzonder, toch nog een stuk beter.

Te gewoontjes, niet erg bijzonder, hoewel Bruce met baard me wel zal bijblijven.

Wat veel bekende mensen, echt een sterke cast maar het komt helaas nergens van de grond. We volgen DeNiro, een producent in films waarbij het werk en prive niet op rolletjes loopt. Waarom deze film niet echt leuk is kan ik niet vertellen, het is nogal flauw, voorspelbaar.

Goeie film over een hectische week uit het leven van een Hollywood-filmproducent. Wellicht minder satirisch en scherp vergeleken met de vorige samenwerking tussen Barry Levinson en Robert DeNiro (Wag the Dog), maar wel leuk om te zien dat in Hollywood daadwerkelijk alles om geld draait. Een goeie cast waarbij de scenes met Bruce Willis hilarisch zijn.

Het lijden van de producent.

Achter de schermen blijkt dat de producent ongeveer even weinig invloed heeft op de film die hij produceert als degene die de studio aanveegt... Bij vlagen erg grappig - het gedoe rondom de baard van Willis is mooi gevonden. Mooie cast ook, en die spelen allemaal alsof ze er echt zin in hadden. Leuke soundtrack ook - die onderstreept het drama hier en daar nog eens extra.

Ietwat de big-budget producer variant van State and Main (2000), en even grappig in de zelfbeschouwing.

Gelukkig wat bekend volk en De Niro, maar het verhaal is ondanks het leuke gegeven rondom de kritiek naar de filmwereld toch maar een gezapig verloop die weinig kon boeien. Een andere hoofdrolspeler had de film waarschijnlijk helemaal gekelderd. 4/10

Als je films is series over het maken van films leuk vind (vind ik) dan is het nog wel een beetje interessant. Maar het kabbelt wat voort, nergens echt grappig (zou het geen comedy noemen) en er gebeurt best weinig. Had er meer van verwacht.

Meer dramady, neemt niet weg dat het portretteren van intermenselijke relaties binnen de 'snelle' wereld van de filmindustrie gekoppeld aan innerlijke onvrede en er toe willen doen leidt tot een vermakelijke film. Willis lekker over the top in een egorol, de Niro laveert en balanceert zowel in werk als privé en Penn, die speelt zichzelf en Wincott, ja op en top Engels en de Europese tegenpool van Hollywood.