John Rabe (2009)

Indrukmakende film over de paar weken dat John Rabe leiding gaf aan het opzetten van een internationale veiligheidszone voor burgers tijdens het gruwelijke bloedbad van Nanking (300.000 slachtoffers!). Film heeft erg veel aandacht voor de onderlinge relaties van de leden van het comité en hun contacten met de Japanse bezetters. Daarentegen komt het leven van de burgers ín de veiligheidszone amper aan bod.

Niettemin een bij tijd en wijle aangrijpende film met een aantal ingelaste authentieke opnamen én talrijke schokkende beelden van de Japanse wreedheden. Film blijft evenwel ver verwijderd van Spielberg’s relaas over Rabe’s Europese tegenhanger Oskar Schindler.

Eindelijk een zinnige reactie hier.De film probeert een waarheidsgetrouw beeld te geven van een episode in China gedurende WO 2. En ja ,hoe moeilijk we er mee om kunnen gaan ...er waren ook goede duitsers: John Rabe bijvoorbeeld. Je had ook slechte nederlanders....schrikbarend veel, de NSB.....En een krant die heulde met de vijand: De Telegraaf....

City of life and death vind ik dan nog een stuk sterker.

Een harde geschiedenisles.

Na meer dan 10 jaar deze prent eens opnieuw bekeken.

Het is en blijft een indrukwekkende, mooie, maar ook schokkende film.

Opnieuw heb ik geboeid gekeken en kan hem nog steeds warm aanbevelen.

We waren tijdens de Tweede Wereldoorlog vooral bezig met onze eigen problemen dat we soms vergeten dat er ook in China door de Japanners serieuze misdaden tegen de menselijkheid zijn gebeurd. Het bloedbad van Nanking kwam me vaag bekend voor. De naam John Rabe daarentegen was me totaal onbekend.

Interessante inkijk op dit stukje geschiedenis en de moeilijke tweespalt waarin John Rabe zich bevond. Als directeur van de grote Duitse fabriek Siemens in China had hij redelijk wat aanzien, maar werd hij ook enorm gewaardeerd door zijn arbeiders wegens zijn menselijke empathische aanpak. Tegelijk was hij lid van de nazipartij en liep hij hoog op met Hitler (al doofde dit erg snel toe de smeekbede om hulp niet werd beantwoord). Dat Japans als Duitse bondgenoot moest opboksen tegen een koppige luis in de pels was een serieuze doorn in het oog.

Altijd fijn om de personen in hun eigen taal te horen spreken. Ook de rest van de film ademt degelijkheid uit. Het verhaal is onderhoudend en de focus op het heldendom of -status wordt niet verheerlijkt. Aangrijpende film al had ik het lijden van de bevolking nadrukkelijker onder de aandacht gebracht.

Begin oorlogsweek nummer 2 leverde maandagavond deze John Rabe op wat een bekende titel is, ik vaak heb zien liggen in de winkels en kringloop, maar ook even vaak liet liggen. Want na tegenvallende ervaring op dat vlak met Varian's War en vooral Good was ik met dergelijke verhalen wel een beetje klaar. Maar op zoek naar materiaal voor deze dagen/weken kwam hij toch op de lijst. Dus, draaien met dat ding...

Opvallend toch wel meteen de grootse opzet en een interessante cast in het vooroorlogse China dat al snel onder Japans dreiging komt te liggen met alle gevolgen van dien. Zagen we dit al vaker? Uhm....ja, in bijvoorbeeld het uitstekende The Flowers Of War wat zich ook in Nanking afspeelt en tevens in Empire of the Sun. Daarnaast nemen we de heer John Rabe die het beeld bevestigd dat niet alle Duitsers verkeerd waren in de oorlog en zo'n beetje alles in het werk zet om zoveel mogelijk mensen te redden cq te beschermen voor de Japanse oorlogsmisdaden. Zagen we dit ook al vaker...? Uhm....ja, namelijk in Good uit 2008, of Amen uit 2002, maar natuurlijk het meeste in Schindler uit 1993 alweer. En inderdaad zoals veel andere gebruikers vaststellen zijn de overeenkomsten met Oskar Schindler legio. Maakt dat John Rabe tot een slechte of mindere film? Nee natuurlijk niet.

Want Ulrich Tucker is goed op dreef net als in Amen waar hij ook de rol speelt van de man met geweten. Komisch is daarnaast de cultuurbotsing tussen de niet altijd zo slimme Chinezen en het verschil in handelen, duidelijkheid en gebruiken. En uiteraard wordt doormiddel van Fliess getoond wat het verschil is met een echte die hard Nazi en is het dekking zoeken en bescherming vinden onder de Nazivlag iets dat een tegenstrijdig gevoel oproept. Wat daarna volgt is het typerende en te verwachten beeld van een stad in rep en roer en Rabe en enkele andere notabelen die met man en macht proberen veilige zones te creëren en de boel in goede banen proberen te leiden.

En het is wel wat hoor wat die Japanners allemaal geflikt hebben in de Tweede Wereldoorlog, en soms denk ik wel eens dat ze het een graadje erger gedaan hebben dan de Duitsers met hun dodenmarsen, gevangenenkampen, een bizar slechte en harde behandeling van burgers en krijgsgevangenen waar heel veel van de Japanse cultuur in verscholen zit omtrent hiërarchie en de 'men geeft zich niet over' mentaliteit. En daar past deze film toch prima in met een beeld rond Rabe en consorten over harde en gewaagde keuzes en verder het ontluisterend feit van de onthoofdingen waar de Jappen ook niet vies waren van een beetje banjonetoefening op de gemiddelde burger.

Enige minpunt is toch wel het verhaal rond Dora waar eigenlijk niet echt info te vinden is over een aangevallen schip en qua algemene info betreft dat ze pas in '65 overleed en nog kinderen had en/of gekregen had met John. Dus dat beeld voelt wel een beetje incompleet aan, doch voor de rest verdiend John Rabe wat mij betreft een goede voldoende.