Flatliners (1990)

Ligt niet aan jou; Julia Roberts vond het ook, maar haast voor het altaar liep ze toch weer weg.

Groot verlies voor haar dan.

Helemaal geen slechte film. Op e.o.a. manier had ik 'm nog nooit gezien. Nu hij onlangs op 4K verscheen vond ik het wel leuk om hem eens te gaan bekijken. Het eerste uur was ik nog niet echt enthousiast. Beetje rommelig ook. Zag onlangs The Lost Boys uit 1987 (ook met Kiefer Sutherland) en daar had ik het ook een beetje. Het vreemde van dit experiment is natuurlijk dat de hallucinaties pas worden gedeeld als ze bijna allen de bijna doodservaring hebben ondergaan. Lijkt mij dat je zoiets gelijk deelt, maar dat is natuurlijk niet leuk voor het verloop van de film. Zodoende hebben ze er bijna allemaal last van. Juist dat gegeven vond ik het sterkste punt in de film met de daarbij behorende muziek. Ik moest bij deze ervaringen wel een beetje denken aan een andere film uit 2004 (Mindhunters) waar men om de beurt sterft ten gevolge van jouw slechte gewoontes. Natuurlijk is deze film anders en gaat het hier om iets wat je in je jeugd hebt gedaan wat je wellicht al hebt vergeten. Juist dit vond ik een interessant gegeven. Vaak is het zo dat de pester niet meer weet wat hij iemand heeft aangedaan. Terwijl het slachtoffer hier trauma's aan kan overhouden. Daarom vond ik het opzoeken van de slachtoffers een leuk gegeven.

De film had natuurlijk ook nog een andere draai kunnen krijgen als het experiment zou mislukken en het slachtoffer op gruwelijke wijze wraak neemt. Afijn dit is het niet geworden. Wat dat betreft is ie best wel braaf, maar wel mooi gemaakt. Beeld en geluid (soundtrack) zijn prima verzorgd. Wel is de film vrij donker.

Heb nog even het woord Flatliners opgezocht. Het is een medische term waarbij hartslag en ademhaling tijdelijk is gestopt. Kennelijk geen echt Nederlands woord voor.

Film 3.5

Beeld (4K) 4.5

Geluid 4.5

Nog steeds mijn all time favorite.

Helaas ben ik daarin de enige.

Niet erg, dat maakt t voor mij alleen maar bijzonder.

Gezien destijds in de bioscoop 1990

Zelden ben ik zo meegezogen in een film als deze.

Het onderwerp vind ik fascinerend.

Alle acteurs waren veel minder bekend dan dat ze later zijn geworden.

Een ware sterrencast zou het nu zijn.

Mystiek, spannend, baanbrekend en heel sfeervol, van duister en sinister, naar morele oprechtheid en individueel bewustzijn.

Voor mijn flatline zal er denk ik geen betere film meer gemaakt worden.

Zeker niet mijn favoriet maar wel een film die zwaar ondergewaardeerd is!

Ik weet nog wel dat ik indertijd diep onder de indruk was van deze film - in de bios gezien, en als ik het nog goed weet zelfs in Tuschinski. Ons'Zjuul vanzelf, met haar mooie krulletjes en haar brede glimlach, maar ook William Baldwin, Kevin Bacon, Kiefer Sutherland - zo cool en stoer als ik zelf ook nog eens zou willen worden. Dat ze eigenlijk nogal vervelende en nare mannekes spelen zag ik toen niet, kennelijk.

Het plot trekt vanzelf op niets - een brein dat geen bloed, geen zuurstof krijgt is niet in staat tot zinvolle waarneming, daar is de wetenschap al best lang uit. Als je iets in hogere sferen zoeken wilt, dan zal dat op een andere manier moeten. Maar ook in de directe zin, nogal teleurstellend hoe het zo Hollywoodesk tot een einde gebracht wordt, en dat dan ook nog in een film die als 'horror' geclassificeerd is. Een film die zo opzichtig met de dood speelt, maar ten koste van alles toch vooral geen slachtoffers maken wil, dat voelt toch ietsjes laf.

Het blijft aan de andere kant wel leuk om precies dit groepje acteurs zo samen in een film te zien. Voor mij was dat de tijd net nadat ik in Amsterdam terecht gekomen was, en ik voor het eerst regelmatig naar de film begon te gaan, zo'n beetje parallel aan het begin van hun carrieres - het groepje van net na de brat pack als ik het goed heb. Altijd wel iets van een zwak voor gehouden, en dat straalt ook af op deze film, hoeveel daar verder objectief ook mee mis is.

Vrijdagavond even aan de slag met deze Flatliners wat maar een al te bekende titel is en destijds veel tijd kreeg in de filmprogramma's. Zien deed ik de film jaren terug al eens waarop de film weinig verrassing meer had. Het gevoel achteraf is vooral dubbel wat dit geheel betreft.

Het verhaal is in ieder geval maar al te duidelijk rond de studenten, dokters in spe, en weet wat meer voor hoogdravende egocentrische luchtfietsers met hun plannen om één van de grotere raadsels van het leven en beyond te ontdekken en daarmee iets dat al heel lang tot de menselijke verbeelding spreekt. Uiteraard is het allemaal niet zonder risico waar men niet bepaald in een ziekenhuis te werk gaat maar een afgelegen locatie en wellicht in die tijd, 30 jaar geleden, een reanimatie niet altijd even succesvol was als tegenwoordig. Maar dat terzijde. Bijzonder is hoe ver men nu alweer is qua kennis, dat het afsterven van hersencellen binnen 60 tot 90 seconden al zeer ernstige vormen aanneemt, en dus meer dan 5 minuten onder zeil zijn absoluut ondenkbaar is. Maar fijn dat ook weer ter zijde waar het experiment natuurlijk niet bepaald vlekkeloos verloopt maar het ook ontzettend voorspelbaar is, hoe het verder in elkaar zit en dat het tot op zekere hoogte wel weer goed komt.

Van het script moet deze Flatliners het dan ook niet zozeer hebben, de behoorlijke cast is al een stuk beter met Sutherland en vooral Bacon die in goede doen zijn. Buiten dat is de soundtrack best oké maar vaart de film vooral erg goed op zijn sfeer in een aantal goed opgebouwde momenten zoals de reanimaties of de hallucinante momenten van die onder zeil geweest zijn. De momenten die Nelson met zijn plaaggeest beleefd zijn meer dan goed opgebouwd en hebben een sterke prikkel. En zo heeft deze film, die zeker niet bovengemiddeld is, waar men met gevaarlijke spelletjes het hiernamaals wil verkennen zeker zijn momenten en verveelt geen moment. Maar meer dan een 3 zit er toch niet in.