Rollerball (1975)

Leuk idee, maar matig uitgewerkt. Het is nog best enerverend om naar te kijken, maar technisch en tactisch slaat het helemaal nergens ook. Daarnaast komt het plot met het totalitaire bewind ook nauwelijks uit de verf.

Ach, een 3

Een toch wel indrukwekkende gewelddadige sport/sf-film met een zeer goed en overtuigende James Caan in de hoofdrol! Een nogal zeer dictaturale maatschappij verplicht sportmannen om 'the Game' te spelen voor een publiek. Allemaal onder leiding van de directeurs v/d the company's. Het deed mij een beetje denken aan '1984' van George Orwell. Het spel is een mix van ijshockey, motorsport en een soort gevechtstechnieken die onbeschaamd gebruikt worden om de tegenstanders v/h andere team dodelijk te verwonden en uit de weg te ruimen. Caan moet stoppen met spelen in deze film, in het verhaal. Door wie? Het wordt nooit echt duidelijk. Je blijft met veel vragen zitten aan het einde. Toch, was dit een zeer interessante sf(alhoewel dit niet echt een sience-fictionfilm is voor mij. Maar, toen voor 1975 wel waarschijnlijk.) sportfilm met een goede James Caan in toch wel één van z'n best rollen naast 'Thief'(1981), 'The Godfather'(1972), 'The Killer Elite'(1975), 'Funny Lady'(1974), 'The Rain People'(1969) en 'Misery'(1990).

"De bedrijfsmaatschappij zorgt voor alles. En alles wat het van iemand vraagt, alles wat het ooit van iemand vraagt, is om zich niet te bemoeien met managementbeslissingen."

Deze dystopische film vindt plaats nadat de landen van de wereld ' failliet 'zijn gegaan en een destructieve 'Corporate Wars ' er een einde aan hebben gemaakt. Zodoende hebben bedrijven alles in handen, en als ze topsporter Jonathan (James Caan) vertellen dat hij zich moet terugtrekken uit het spel voor " het algemeen belang ." Past dat uiteraard niet zo goed bij de inmens populaire Jonathan E. Deze film is gebaseerd op het korte verhaal Roller Ball Murder van William Harrison

Een film die me wat tegen viel, ik hoopte dat dit wat leuker zou zijn. Zoals je zou verwachten, zijn de Rollerball-toernooien in veel opzichten de hoogtepunten van deze Sciencefiction-film maar in de rest van de film probeert men serieus sociaal commentaar te geven en dat was niet altijd even geslaagd. Toch was het idee in de jaren '70 over de toekomst nog best relevant; "Zolang je nadenkt over het spel en welk team wint of verliest, denk je niet na over wie het systeem speelt en voor welke agenda."

De film maakt gebruik van klassieke muziek, waaronder Adagio in G minor van Tomaso Albinoni en Bachs Toccata en Fuga in D mineur, die hier is te horen in een soort Disco-versie Het was best een redelijke film, maar met twee uur ook erg lang en aan het einde had het niet meer mijn volledige aandacht. Vermakelijk was deze ooit futuristisch bedoelde film wel, en werd uiteindelijk nu een tijdcapsule van de jaren 70.

Drie maal komen er super-spannende (én super-dodelijke) spelrondes in de film voor. Dat was voor mij genoeg om de film naar drie sterren te tillen. Die spelrondes veroorzaakten bij mij een bittere nasmaak. Hoe deelnemers werden doodgeslagen met behulp van handschoenen met daarop ijzeren spikes.... brrrr... Goed uitgevoerd dus. Ik vond dat de film tussen de spelrondes door wat inzakte. Ik meende het hoofdkantoor van BMW alsmede de appartementen rondom het nabijgelegen Olympisch Stadion in München te herkennen als locatie waar een aantal buiten-scènes in de film zich afspeelden.

Nog steeds best coole dystopische SF-film waarin multinationals de plaats hebben ingenomen van landen en het extreem gewelddadige spel Rollerball gebruikt wordt om de massa onder de duim te houden. Fraai vormgegeven; vooral de sportarena waar de meeste actie zich afspeelt ziet er te gek uit. James Caan is onderkoeld charismatisch in de hoofdrol. De scenes om de wedstrijden heen zijn niet altijd even interessant, maar al met al vond ik dit een tof filmpje.

Ergens in september werd deze film 45, dus wilde weleens een gokje wagen. Het was immers niet zo dat ik heel veel wist over de film, alleen dat er een snel te vergeten remake was gemaakt.

Ik moet zeggen dat het verhaal maar moeilijk de aandacht vasthield. Caan doet het niet slecht, misschien net iets te koeltjes en apathisch. Ik had ieder geval geen drang om z'n naam mee te scanderen. Eigenlijk pakte geen een personage me echt.

De wedstrijden zien er dan wel top uit en zijn echt de hoogtepunten van de film. Het klinkt soms sullig, maar dat is denk hoe het klinkt toendertijd. Lekker veel stunts en een beetje bloed en goed gefilmd. Maar het wordt net geen voldoende, waarschijnlijk ben ik het verhaal over een paar weken vergeten.

Tof spel dat Rollerball. Zeker in de openingsscène kijk je je ogen uit en met de onheilspellende orgel soundtrack denk je even in een verborgen pareltje te zijn beland. Op een gegeven moment is de originaliteit er echter vanaf. En dan is het jammer dat het politieke deel van het plot enórm saai en niet boeiend is. Dan wordt het toch weer uitkijken naar de volgende wedstrijd.

2,5*

De drie grote Rollerball scenes zijn zeer de moeite waard, de stunts zien er geloofwaardig en goed uit. Alles wat er tussen zit schort het een beetje aan. De ideeën zijn er wel, maar de uitvoering is echter heel erg matig en vaak ook wat saai.

Wel jammer hier had een hele goede cult klassieker in kunnen zitten, maar dat is het hem toch niet geworden.

En toen had ik zin in nog wel een filmpje maar was het vooral de vraag wat voor leuks ik nog kon vinden op Prime , en dat was best nog even piekeren en zoeken toen ik tot mijn verbazing deze Rollerball er op zag staan en daarmee een titel die ik al lange tijd hoop tegen te komen bij de kringloop. Dus dan maar even op deze manier.

Want zien deed ik deze film al eens in mijn jeugd of tienertijd, en daar was toch een bepaald beeld blijven hangen dat de cult benaderde met het bizarre spel, dus vandaar de interesse. Verbaasd was ik aanvankelijk dan wel over het lage stemgemiddelde waar ik toch wel verwachte dat dit een cult klassieker met dito waardering zou zijn, maar dat viel toch allemaal een beetje tegen. Toch is dit nog altijd beter te pruimen dan de abominabele remake uit 2002 gezien de cijfergemiddeldes. Maar goed, Jonathan E dus, captain van het Houston rollerball team verwikkeld in zaken die hem boven de pet gaan. En eerlijk gezegd was ik de onderliggende boodschap eigenlijk wel vergeten en is die ook eigenlijk niet noemenswaardig te noemen want het grote minpunt van de film is toch wel dat het hele idee, de boodschap rond de macht van de bedrijven en de strijd tussen Jonathan en Bartholomewnier een moment aanslaat. Het is juist wat de film van een diepere laag en betekenis had moeten voorzien maar vooral een storende factor blijkt te zijn.

Maar dat wil niet zeggen dat Rollerball vervelend is, het is dus alleen niet interessant als het zich buiten de arena afspeelt, net zo met Jonathan zijn verloren liefde, wel een mooie vrouw natuurlijk die Maud Adams. Het is als in de tijd van de Romeinen, want daar wil de film natuurlijk heen met een Gladiator-achtig gebeuren met het volk dat onder de duim gehouden wordt en vooral afgeleid met 'brood en spelen'. En deels slaagt dat wel met het spektakel in de arena plaats, met het brute spel waar stevig wordt uitgedeeld en in latere wedstrijden regelrechte moord niet wordt geschuwd en het gebeuren steeds extremer wordt. Daartegenover staat dus het magere en niet boeiende beeld betreffende decadentie, macht en een totalitaire samenleving waar de meeste mensen in slaap gesust zijn en Jonathan een soort van Don Quichot is.

Desondanks is Rollerball best aardig een keer te zien en ben ik vooral vanwege het spektakel in de ring, knap gemaakt voor een film uit '75, in een goed bui dat de film een voldoende krijgt. Maar daar is het dan ook mee gezegd waar ik nog bijna de soundtrack en vooral de fraaie filmposter zou vergeten.