Skin (2008)

Goed drama.. ik had dit eigenlijk niet verwacht... maar dit viel reuze mee...

3.0**

"Skin With Robert De Hoog." ... " !!!

Nederlands Drama !!! Meeslepend Nederlands drama met volgende onderwerpen ... (skinheads, molukkers, punkers, ... ) ! Het verhaal zit prima in elkaar en laat duidelijk zien hoe de band is tussen een Joodse vader en zijn zoon die volledig ontspoord en zijn toevlucht zoekt met allerlei slechte 'vrienden' (o.a skinheads) !

Het sfeertje is duidelijk aanwezig en bepaalde scènes zijn ruw en rauw gebracht.

Prima Nederlandse drama film !!!

Alleen de keuze al om dmv de haarlengte van de "kale koppen" aan te geven wie het niet kwaad bedoelen (protagonist en die meeloper van de snackbar) is een dik minpunt waard.

En dan zie ik dat pipo de clown loopje van m maar even door de vingers

Duidelijk dat de film overeenkomsten heeft met het belachelijke American History X, maar waar deze film het wel van wint op de aankleding/muziek en de weergave van het skinhead milieu. Het komt allemaal ook wat rauwer over.

Maar al met al is het als drama niet heel bijzonder. 2.5*

Weliswaar pure fictie spelend in 1979, maar de verwijzingen cq gelijkenissen tussen Frankie en Nico Bodemeijer die in 1983 Kevin Duinmeijer vermoordde zijn overduidelijk.

Ondanks al het geharrewar met andere plaats, ander beroep van de vader en ander jaartal en de punker die reeds in 1979 (minimaal 2 jaar te vroeg loopt met een jack met The Exploited) toch wel behoorlijk sterke Nederlandse film. Er wordt duidelijk verschil getoond tussen de echte skins en de nazi-skins, Nico B. is gewoon ook een janker en meelopertje en Joodse neo-nazi's ja dat wil ook niet echt werken, al is de film behoorlijk sympathiek of minimaal onpartijdig richting Frankie/Nico.

Minder overdreven en belerend als "Made in Britain" en ergens toch wel een Nederlandse variant op "This Is England".

Verwachtingen waren laaggespannen, maar viel alleszins mee en met een beetje mantel der liefde kunnen we een ruime voldoende noteren.

Alleen al voor de heel overtuigende vertolking van Frankie blijf je kijken. Maar het verhaal verteld veel meer dan wat je als kijker te zien krijgt. Het verhaal zit dieper net als de persoon F. Kijk maar naar de kappersbeurt Wat kunnen we schitterende films maken in de Lage landen en voor de criticasters ja soms wel een plat getreden pad dat werd ingeslagen, maar welke prent begaat die fout niet.

Goede drama, goed gespeeld 3.5

Voor een Nederlandse productie vind ik het een zéér sterke film.

Goede film, kwam erg naargeestig over na de aftiteling.

De druk van de verschillende kanten uitgeoefend op de hoofdrol speler kwam goed en zichtbaar over.

sterk en realistisch geacteerd, mooie opnames van de locaties. dikke 4.0

Goed sfeertje, prima acteurs, maar wat een beroerd script, zeg. Even voorspelbaar als ongeloofwaardig werd de vader-zoonrelatie elke scène slechter, terwijl zoonlief telkens een stukje radicaler werd. Lineair, stapje voor stapje en nergens invoelbaar.

Je hoort wel eens zeggen dat Nederlandse films slecht zijn. Ik ben het daar niet mee eens, maar als je dit soort dingen ziet, dit soort fantasieloze, amateuristische rommel, gemaakt volgens de regeltjes maar zonder ziel, dan snap ik waar het idee vandaan komt. In andere landen maken ze dit soort films natuurlijk ook wel. Wij krijgen die alleen nooit te zien, omdat ze de grens niet over komen. Gelukkig maar.

Met vriendelijke groetjes,

Drulko

Frankie [Robert de Hoog] weet zich geen raad met de ziekte van zijn moeder [Sylvia Poorta] en het oorlogstrauma van zijn vader [John Buijsman], een overlevende van de holocaust. Hij vindt iets van zelfwaarde en respect wanneer hij zich aansluit bij een groep skinheads, maar dat brengt hem in problemen met de politie en in conflict met zijn familie. Ondanks goed spel van De Hoog is dit een oppervlakkig, simplistisch melodrama dat weinig interesse lijkt te hebben in de complexiteit van de emoties die het handelen van vader en zoon beïnvloeden.

Maandagmiddag nog effe aan de slag met dit Nederlandse product die ik qua naam wel eens was tegengekomen, me ook best interessant leek maar navolging aan ontbrak. Maar zoals zo vaak bracht de kringloop daar verandering in.

Centraal staat Frankie die niet in de gemakkelijkste fase van zijn leven zit als puber/jong adolescent, en ik moet zeggen dat ik op die leeftijd mijn vader ook behoorlijk hekelde. In ons geval was het vooral een bepaalde hardheid van zijn kant en andere falende gezinschemie. In het geval van Frankie's vader speelt er toch wel wat anders en is de molensteen om de mans nek tragisch te noemen. Niemand kan zo lijden als een Jood meen ik ooit ergens gelezen te hebben waarvan akte. Het gebrek aan communicatie en generatiekloof maakt het er niet beter op met de ziekte van moeder op de koop toe.

De vraag is uiteraard hoe je zo kan radicaliseren als je zelf een dergelijke achtergrond hebt, nu dan, zo dus! Een gebrek aan communicatie, inleving, een moeilijke leeftijd, veranderende leefomgeving en de pech van foute vrienden. Opvallend en kenmerkend is toch wel dat Frankie het gevoel heeft ergens bij te horen, iets waar hij voor mijn gevoel naar opzoek was. Maar centraal, en het zaadje voor dit alles, staat natuurlijk trauma, onbegrip, communicatie, niet te vergeten de gebruikelijke leeftijd voor een rebellerende tiener die zich afzet tegen zijn ouders, wat leidt tot een neerwaartse spiraal.

Geacteerd wordt er prima, is het tijdsbeeld mooi, komen er heel wat oldtimers voorbij en is het allemaal op een gepast grauwe en sobere manier geschoten. Buiten dat lijkt het overal, in praktisch iedere scènes, wel een beetje leentje buur te hebben gedaan bij A Clockwork Orange, American History X of bijvoorbeeld Romper Stomper. Maar het 'randje-van-de-bank-gevoel' roept de film nergens op, daarom toch slechts maar een 3, omdat het gevoel overheerst dat er meer van te maken geweest was.