Crossing Over (2009)

Goeie soundtrack

YouTube - Crossing Over (Medley) by Mark Isham

Hele sterke realistische film gebaseerd op een waar gebeurd verhaal met schitterende rollen. Met name de kinderen zetten hun rol zeer goed neer. Kippenvel!

Prima film. Ben alleen benieuwd of we nu medelijden zouden moeten hebben van die extremistisch islamitische dochter die op het vliegtuig wordt gezet./spoiler] Ik niet iig.

Die was juist niet extremistisch, de agente die haar arresteerde was fascistisch.

Collectie van verhaaltjes over illegale immigranten met veel grote shots van krioelende wegen. Zoals op de poster. Het zal iets te maken hebben met de paden die elkaar kruisen en de reizen die deze mensen ondernemen. Geen subtiele film, verre van, Kramer zet eigenlijk alles in het teken van de problematiek. Crash, die van Haggis, schoot wat dat aangaat te binnen.

Probleem met dit soort mozaïekjes is dat de afzonderlijke lijntjes nog wel eens wat te weinig brandstof krijgen om echt iets voor te stellen. Dat is hier niet anders. Dat er kort voor release een klein half uurtje is uitgeknipt, zal het ook geen goed hebben gedaan. Het centrale thema houdt de boel bij elkaar, maar een vuist maken, is er op deze manier niet of in ieder geval minder bij.

Wel een punt. Het wollige idee van de Amerikaanse Droom is hier heel ver weg en Kramers houding ten aanzien van zijn onderwerp is bedenkelijk, soms zelfs cynisch. Veel ellende afwisselen met veel vlaggen en wanneer het volkslied wordt ingezet, heeft dat een bitter bijsmaakje. The worthiness of the journey. Jaja. Hij gaat tijdens de overval wel iets te ver, maar goed.

Liotta, Curtis en Ford zetten hun personage geloofwaardig neer. Niettemin vind ik niet echt een verhaal in de film. De verschillende verhaallijnen zitten wel goed in elkaar maar na het bekijken van de film had ik toch het gevoel dat ik niet wist waar nu eigenlijk de film over ging. 2,5 sterren voor de acteerprestaties maar daarmee is dan ook alles gezegd.

De VS is een wonderlijk land.

Haast niemand die daar nu woont heeft een familiegeschiedenis van een jaar of honderd, tweehonderd in het land, maar buitenlanders zijn niet welkom. Dat niemand door lijkt te hebben hoe ongelofelijk hypocriet dat is is een van de meest tekenende aspecten van het land - net als de idioterie van de American Dream, het veel te ver doorgedraaide kapitalisme, de white burden mythe, en ga zo maar door.

Het siert de makers dat ze met deze film tegengas willen geven aan precies die hypocrisie, en het is ook een erg fraaie en meeslepende film geworden, al word je er niet echt vrolijk van. Maar dat is ook te veel gevraagd vanzelf, dit onderwerp stemt hoe dan ook tot droefenis. En wellicht ook voor ons actueler dan ooit, omdat dezelfde idioterie ook hier steeds meer opgang vindt. Terwijl niemand zich lijkt te willen beseffen dat waar het voor Amerikanen al absurd is om een claim op hun stukje aarde te laten gelden, dat precies zo is voor ons. Want nee, ook wij zijn in dit land niet het uitverkoren volk of zelfs maar de Kanaanieten - ook wij kwamen hier gewoon omdat we op zoek waren naar een betere plek.

Terug naar de film - niet elke verhaallijn is even sterk misschien, maar zoals je zou verwachten heeft Harrison Ford wel een van de betere te pakken met zijn knuffelbare personage. En waar Liotta en Judd beiden erg sterke rollen neerzetten, ontbreekt er net een beetje teveel wat ze ooit samengebracht heeft. Liotta heeft overigens ook wel een bijzondere rol - je zou even kunnen denken dat hij dan voor het eerst misschien een in de verte acceptabel persoon speelt, maar dat komt terug. Vanzelf, zou ik haast zeggen.

Wellicht de mooiste verhaallijn is die van Justin Chon. Daar spreekt nog iets positiefs uit, iets van een goede afloop. Een erg kleine troost aan het eind van een deprimerend verhaal. Zoals voorspelbaar in de VS volledig geflopt en ondanks het bescheiden budget nog steeds met verlies. Als er iets is wat alle Amerikanen ongeacht afkomst en oorsprong gemeen hebben, dan is het wel dat ze erg slecht met een spiegel overweg kunnen.

Als dát al een extreme gedachte is...

Crossing Over is een prima film die het vooral van goed acteerwerk moet hebben. De verhaallijnen zijn interessant maar twijfel te zeggen dat ze allemaal prima zijn uitgewerkt. Niettemin een degelijke film.

Teleurstellend misdaaddrama vanuit regisseur Wayne Kramer, die helaas zijn luchtige en intense kwaliteiten van Running Scared niet kan overnemen met Crossing Over. De inhoud is beduidend serieuzer en ambitieuzer dus een andere aanpak is natuurlijk onvermijdelijk, maar toch valt de ietwat kale vormgeving op. Er worden hoe dan ook te veel verschillende soorten perspectieven verweven die elkaar uiteraard wel aanraken, maar niet bijzonder sterk aanvullen. Harrison Ford en Cliff Curtis leveren op die manier de beste prestaties af, terwijl Alice Eve en Jim Sturgess juist volstrekt inwisselbaar zijn. Het heeft er alles mee te maken dat het ene verhaal een stuk sterker wordt uitgewerkt, terwijl andere sporen te geforceerd op sentiment inhaken. Een film als Crossing Over is vanzelfsprekend moeilijk om uit te werken, maar een wat gefocuster verhaal en wat meer persoonlijke inbreng vanuit Kramer hadden voor wonderen kunnen zorgen.