The House Bunny (2008)

The House Bunny

Prima te doen komedie die vaker flauw was dan grappig. Het verhaal was matig, vond er zelf niet heel veel aan. Het concept was wel geinig en je liep er vlot doorheen. Anna Faris was de leukste actrice van hun allemaal... Emma Stone zie je vaker voorbij komen in zulke films, vind zij het stiekem toch leuk? Voor de rest deden de actrices het niet zo goed dan dat we van hun gewend zijn. Emma Stone bijvoorbeeld vind ik een super leuke actrice.. Maar ik vond haar hier een beetje zwak overkomen.. Jammer! Ik denk dat ze meer konden halen uit de film dan wat mij net vertoond werd. Ik begon echter ook al niet met al te hoge verwachtingen, maar goed ook want hij viel voor 70% wel tegen!

1.5*

Ik heb toch een zwak voor Anna Faris en daarom heb ik deze film nog eens bekeken. Maar mijn conclusie is dat het gewoon een zwakke film is. Wat Witherspoon in Legally blonde nog wel lukt, lukt Faris toch niet zo goed en dat is een dom blondje neerzetten die toch niet zo dom is als ze in eerste instantie lijkt. Emma Stone komt eigenlijk beter voor de dag.

De film was een succes en het is een Happy Madison-produktie. Niet alleen wordt het vaak erg overdreven neergezet maar veel te lachen valt er ook niet en is het meer leedvermaak, maar daar is het verhaal hoofdzakelijk schuld aan. Meiden onder elkaar, o, o, en zijn er vaak heel gemene situaties, die eerder erg (vrouw)onvriendelijk en pijnlijk niet grappig dan wel grappig zijn. Ook het romantisch gehalte tussen Faris en Colin Hanks blijft erg mager. Ik had graag wat milder geoordeeld. Naast een Faris onwaardige rol komt het wat mij betreft verder allemaal veel te geforceerd uit. 2.0

een erg leuke film.soms wat flauw maar daar stoorde ik mij niet aan.met een leuke cast.heb me prima vermaakt.

Ik vind Ana Faris nooit grappig maar deze film opgezet voor Stone, die deze film een beetje dragelijk maakt, verder niet bijzonder want de grappen werken niet.

Af en toe was er best een aardig grapje.... en dat was het dan ook.

Erg voorspelbaar en nergens echt verrassend, maar stiekem heb ik toch een beetje een zwak voor Anna Faris.

De film bewandeld zonder enige twijfel voorspelbare paden, maar het is tegelijkertijd ook niet een hele vervelende zit.

2,5*

Matige film waarin een Playboy-bunny uit de Playboy-mansion wordt gezet omdat ze te oud is. Het fish-out-of-water gegeven had leuker uitgewerkt kunnen worden (hier had wat meer in gezeten). De humor is afwisselend gemakkelijk/flauw en soms best grappig. Een vermakelijke cast, maar 3.0 sterren zou toch net te veel zijn.

Herziening maakt het wat leuker.

Niet dat ik me nog enorm veel van deze film herinnerde, maar blijkbaar heb ik deze ooit in een soort van Happy Madison rush gekeken. The House Bunny brengt toch net wat andere humor, waardoor het qua vergelijk niet meteen de beste match is.

Maar op zichzelf staand is dit nog wel te doen. Het is geen grootse of hilarische comedy, maar wel luchtig vermaak. Irriteerde me ditmaal ook iets minder aan de personages, komt misschien ook omdat er de laatste jaren in dit genre een paar films zijn geweest die nog héél wat irritanter waren.

Het is een degelijk tussendoortje. Geen echt memorabele film of eentje die ik iedereen van harte aanraadt, maar wie op zoek is naar pure comedies en z'n gading niet meer vindt in het huidige dramady landschap heeft hier best een aardig filmpje te pakken. Er mag een sterretje bij.

2.5*

Ik kijk en herzie heel veel films vanuit mijn eigen enorm gigantische videotheek/collectie, maar kwam The House Bunny tijdens het zappen op Netflix tegen en dus herzien.Was best wel vermakelijk om deze luchtige film weer te kijken, maar blijft een melige komedie. Ik kijk gemiddeld elke dag sowieso 2 films of meer.Ik ben een liefhebber van o.a exploitatiefilms, B-Films en oude films wereldwijd en alle genres. Mij oudste film uit mijn collectie is uit 1915. Als de film Engelstalig of Duitstalig is gesproken dan ben ik niet afhankelijk van ondertitels, is de film anderstalig bv. Chinees e.d. dan zijn naast Nederlandse, de Engelse ondertiteling ook prima Ondanks mijn tik van herzieningen, ga ik natuurlijk ook iets nieuws niet uit de weg en hou het aanbod van Netflix in de gaten.

Wel ok.

Eigenlijk gewoon een heel erg typische komediefilm die overduidelijk van Amerikaanse kant komt. Alleen dit keer met een wat andere inslag, dat er 1 van de karakters een Playboy achtergrond heeft. Die zie ik niet zo vaak terug in Amerikaanse komedies, maar aan de andere kant een ideaal recept.

Faris doet het eigenlijk wel leuk. In het begin deed ze me even vrezen voor een hoop irritatie, maar Faris weet je op den duur wel mee te krijgen. Bij vlagen wat over-the-top en niet elke grap is leuk, maar ze gaat wel volledig in haar rol op en dat is te merken, want het werkt wel degelijk.

Wat de rest betreft, die doen het ook heel aardig. Een vroegere rol van Stone hier. Heel bijzonder is ze niet hier maar ze weet zich in ieder geval wel goed staande te houden. Paar andere degelijke bijrollen maar het is uiteindelijk Faris die de spotlights steelt en de volle aandacht opneemt.

Grappen zijn niet allemaal even leuk. Vooral dat ongemakkelijke gedoe dat elke keer terugkomt vind ik helemaal niks. Vooral tussen Hanks en Faris slaan de grappen vaak mis en de film steunt iets te veel op dat soort grappen die er eigenlijk nooit leuk van worden.

Wel, op drogere momenten, nog best grappig. Paar keer wel even kunnen lachen. Niet buikpijn van het lachen, maar het vermaakt in ieder geval behoorlijk. Uiteindelijk vooral een brave komedie, met een paar boodschapjes die erin geperst worden. Het is best een degelijk geheel uiteindelijk.

Duurt ook niet al te lang, en volgt braaf de lijntjes. Dit soort omgevingen liggen me sowieso wel een beetje, dus een heel moeilijke opgave was het ook weer niet. Best leuke grappen hier en daar, maar de meerderheid slaat de plank helaas mis.

Vederlicht zonder verrassingen, maar met Anna Faris toch net boven-gemiddeld. Wát een charme! Emma Stone in haar jonge jaren, Colin Hanks - allebei fijn. En leuk om Christoper McDonald - de Happy Gilmore-schurk - weer een keer te zien.

3,0*

Pff als je mooi bent ben je populair. Niet waar het gaat om het innerlijk. Maar laten we ondertussen wel mooi blijven. Amerikaanse blije huppeltrut stereotiepe ellende. Hugh en stone redden t n beetje. Kat dennings is net zo'n slechte actrice als lily uit modern family.

Een Playboy Bunny Shelley (geen toevallig gekozen naam, me dunkt - omhulsel) krijgt te horen dat ze niet langer gewenst is in de Playboy Mansion en komt terecht bij de studentenhuizen. Daar tovert ze een nerdy loser clubje in no time om tot populaire bimbo's, en moet om zelf een behoorlijk nerdy kerel aan de haak te slaan wederom in no time verstand en kennis opdoen. Blijkbaar is er toch wat mis met jezelf zijn? Of niet?

Intussen zit de Hef in zak en as, want een bedrieglijk stel had dit allemaal opgezet. Maar als Hefner belt om zijn Bunny terug te vragen, kiest ze voor de studentinnen boven het leven van weleer, al zijn die inmiddels geworden zoals de meiden in haar vorige omgeving, oordelend en oppervlakkig. Maar net dan zien die hun te grote stappen in de foute richting in, geven er Shelley de schuld van, en dus alles terug naar af. Zij het uiteraard ook maar kortstondig, want de korte tijd in het andere leven deed bij ieder meer van dat verlangen.

En dus, na wat twists & turns komt de spreekwoordelijke aap uit de mouw, die ik zo hoop ik mag spoileren gezien zodanig voor de hand liggend: "looks zijn vergankelijk, raak je ware ik niet kwijt voor wat oppervlakkige roem." Of zoiets. En dan daar nog een zoetsappig eind goed, al goed finale er overheen. De film had wel nog een leuke intro en outro, met dat sprookjesboek. Maar oh (Play)boy, wat was deze slecht.

Zoals wel vaker sluit ik ook deze review af met een zo meen ik toepasselijk stuk songtekst:

Why are you listenin'
To all the things they tell you every day?
Why are you listenin'
What happened to your own mind, anyway?
Why are you listenin'
To their advice on what to watch and do?
Why are you listenin'
Has your mind been overrun, what do I do?

What are you doin'?
It's been too long, I'll never even see you
What are you doin'?
You're a different girl, but I don't know who
What are you thinkin'?
I suspect you're losin' it for good
What are you thinkin'?
Promise I would save you if I could

(Dance Hall Crashers - Shelley)
=> Hoe toepasselijk kan je het hebben? Blijft een subliem album trouwens, dat Lockjaw.