Desu Nôto: The Last Name (2006)

het einde was zeker verrassend en zo slecht nog niet. De rest van de film valt gewoon tegen vooral acteurs.

Ik ben benieuwd wat de amerikaanse remake ervan gaat maken.

Dit is het tweede deel van de film (al is het veel meer een mini-serie) Desu Nôto (2006) De twee films vormen namelijk één geheel, en het verhaal van deel 2 sluit naadloos aan bij dat van deel 1. Waarbij in deel 1 het verhaal voornamelijk werd opgebouwd en de personages van Light en L. worden neergezet en in deel 2 zien we daarvan de afwikkeling. We leren verder weinig nieuws over de centrale figuren Light en L., of van het meisje Misa. Ook nieuwelinge Mikami kreeg helaas maar een klein rolletje. De verschijning van een tweede doodschrift en Shinigami zorgen wel dat het verhaal interessant blijft. De special effects zijn van dezelfde kwaliteit als bij zijn voorganger en kunnen ermee door. Als je de film aan één stuk kijk is het een prima film. Al heeft het ook zo zijn mindere kanten (plot-holes).

Wederom een leuk schaakspel. De manier waarop het allemaal is uitgewerkt, maakt ook dit vervolg prima genietbaar al is het verrassende er wel een beetje af.. Wellicht iets te lang, maar wederom een ruime voldoende.

3,5

Ook weer matig.

Ik heb niet zoveel met de hele Death Note franchise. Op zich is het idee wel leuk, maar men probeert iets veel te serieus te maken van een verhaaltje dat in essentie best vergezocht is. Hoet boekje is dan één ding, maar al die regeltjes erbij maken het alleen maar erger.

Daar probeert men dan een aantal twistjes uit te puren, maar die weten nooit te overtuigen. Nogal voorspelbaar. Verder mist de film toch ook een regisseur die er echt wat van wil maken. Kaneko lijkt zich wat te braaf aan het verhaaltje te houden, het is allemaal zeer functioneel en verhalend.

CG blijft ook een minpunt, de shinugami zien er echt onnozel uit. En alles bij elkaar opgeteld valt die 2+ uur speelduur ook niet echt te verantwoorden. Het is misschien net iets vlotter dan de andere delen die ik gezien heb, maar goed vind ik het nog steeds niet. Misschien toch Sato's nog versie maar een keer proberen, dat is een regisseur die met dit soort materiaal wél uit de voeten zou moeten kunnen.

2.0*

This did not age well. Of ik ben gewoon een knorrig oud lijk geworden, dat kan ook. Ik zag net tot mijn verbazing dat ik Desu Nôto (2006) nog op 4* had staan, dat was in mijn herinnering inmiddels al te hoog, maar als ik nu dit zie dat twijfel ik toch wel of er wel meer dan 3* aan zou geven bij herziening. Meer dan een halve ster ga ik er echter niet vanaf trekken zonder hem opnieuw te kijken, dus voor nu blijft hij staan. Die althans.

Deze film gaat door waar de vorige eindigde, en eigenlijk zou je het als één film kunnen zien. Maar ik doe dat niet, en dat geeft me de mogelijkheid deze te beoordelen op wat ik er nu van vind, en hoewel deze een hogere score heeft op MM dan zijn voorganger, kan ik er niet zo veel (meer) mee. Het verhaal grijpt me niet erg, de karakters staan me tegen, en het duurt me veel te lang. (I only want you to date meeeee!). Please.

Jammer.

2*

Stukken vlotter dan het eerste deel, ook het verhaal trekt me meer en gelukkig bestaan de goden niet meer uit Playstation 1 visuals.

Hilarisch dat L in elke scène weer een of andere vreemde Japanse zoetigheid aan het wegwerken is.

Alhoewel de inhoud nog altijd genoeg om handen heeft om zo'n absurde speelduur op z'n minst nog te verklaren, bereikt de Death Note-reeks met dit tweede deel een nog bedenkelijker niveau. Regisseur Shûsuke Kaneko houdt zich vooral veel te veel vast aan de animatieserie en probeert deze qua acteerwerk en invulling bijna in zijn volledigheid over te nemen. Het levert al snel een film op waarin de personages gewoon niet werken, zeker Ken'ichi Matsuyama speelt een belachelijk figuur dat geen moment serieus te nemen is. Ook Tatsuya Fujiwara is een opvallend kaal geacteerd personage dat vooral nergens interessant weet te worden. De ultieme dooddoener is de bijna videogame-achtige gestalte van Ryuk en Rem en toont aan dat deze film de tijd allesbehalve heeft overleefd. De voortdurende plotwendingen en het hoge tempo zijn positief, verder raakt The Last Name langzamerhand het niveau aan van absoluut broddelwerkje.