Swamp Water (1941)

Swamp Water is een intrigerende speelfilm van Jean Renoir. Alleen al de aanwezigheid van enkele acteurs in de film vond ik de moeite van het zien waard. Walter Brennan, het leuke sympathieke mannetje uit o.a.: To Have and Have Not (1944) en Rio Bravo (1959). Walter Huston, de vader van John Huston, met zijn onvergetelijke rol in The Treasure of the Sierra Madre (1948). En verder nog Dana Andrews (Laura (1944)), Anne Baxter en John Carradine.

Als gesettelde Franse regisseur zal het op filmgrammaticaal gebied waarschijnlijk wel even wennen zijn geweest om op de professionele knietjes een Amerikaanse film te moeten draaien. Een geheel ander filmvocabulaire en een andere mentaliteit van de medewerkers heeft er tijdens het maken van Swamp Water misschien voor gezorgd dat de film af en toe overkomt als een film voor de jeugd met soms mooie uitschieters van een nog niet heel sterk door de wol geverfde regisseur. En in Frankrijk heeft Renoir dan toch al enkele prachtige klassiekers op zijn naam staan.

De film van Renoir doet me qua verhaal denken aan Fury (1936), de tweede speelfilm die de van origine Duitse regisseur Fritz Lang in de V.S. gedraaid heeft. In allebei de films is één van de thema’s: een harde genadeloze agressie in een kleine geïsoleerde gemeenschap naar een onschuldig persoon door valse vooroordelen.

Deze zelfde thematiek roept ook herinneringen op aan To Kill a Mockingbird (1962). In verschillende reacties op MM staat te lezen dat deze laatste film kinderlijk gevonden wordt. Ik kan me daar niet in vinden, omdat het verhaal in de film met o.a. Gregory Peck en zijn twee filmkinderen met een volwassen afstand verteld wordt. Er worden veel meer contrasterende details door de Amerikaanse regisseur Robert Mulligan met een groter raffinement uitgewerkt, waardoor deze film uit 1962 minder een film voor de jeugd lijkt dan Swamp Water van de fransman Jean Renoir.

Er zitten inderdaad duidelijke "Europese" (= Renoir à la Lang - zie BASWAS' bijdrage) in deze film die ook sterk doet denken aan de beide Johns (Ford en Huston) al is het maar door de overbekende acteurs.

De mix werkt bijna. Renoir heeft scherpe observaties in het milieu waar het zich afspeelt in de Zuidelijke VS en de zeer aanwezige acteurs (Walter Huston is té aanwezig zou ik zeggen) geven het een dwingend sausje. Het verhaal vond ik minder interessant, het is vooral Renoir eerste film buiten Frankrijk die de film zijn status geeft, verder is het te onopvallend.

De vriendschap tussen een jonge jager en een voortvluchtige, die ten onrechte van moord beschuldigd werd en jaren teruggetrokken in een moerassige bosstreek moest onderduiken. Meeslepende prent met een boeiend verhaal, overtuigend vertolkt en in beeld gezet. Ik heb er zeker van genoten.

Bij The Adventures of Tom Saywer, uit 1938, prikkelde het gekunstelde spel, van vooral de jonge cast, mijn gemoed wel. Bij Swamp Water werkte het niet. Ondanks de qua plot-setting interessante omgeving, bleef het spel te gekunsteld en vond ik het verhaal te schematisch uitgevoerd. De toonzetting haperde.

Wat jammer is want de (studio) omgeving van het moeras bevat mooie broeirige plaatjes wat goed past bij de beklemmende sociale sfeer. Een tragere tempo past beter bij de klamme sfeer....

3*

I got Trouble on my mind

De hoofdrolspeler zoekt (zijn hond genaamd) Trouble en dat vindt hij snel genoeg, natuurlijk óók in de letterlijke betekenis van het woord. Het verhaal moest even op gang komen, maar dan gaat het ook in een flink tempo voort en zat ik tegen het einde flink in spanning om die Tom en Ben.

De Hollywood invloed(acteerwerk, muziek en decors) is onmiskenbaar maar stoorde me, vooral naarmate het verhaal vorderde, weinig.

'Swamp water' is mijn eerste kennnismaking met Jean Renoir en misschien had ik beter kunnen beginnen met zijn pre-Hollywood werk, maar toch mij hoor je niet klagen!

Dikke 4,0*

Aardige film. Europese regisseurs die in Hollywood gaan regisseren (bijv. als het gevolg van een Wereld Oorlog), levert interessante stijlbotssingen op. Misschien ken ik Renoir nog niet goed genoeg, maar hier viel het me nauwelijks op. Had dan ook de indruk dat hij zich te weinig liet gaan en teveel binnen de lijntjes wilde kleuren. Ik ben het wat dat betreft ook niet helemaal eens met een aantal sprekers hier. Of is het het feit dat hier wat uitvoeriger wordt stilgestaan bij interpersoonlijke relaties?

De film is interessant vanwege de broeierige sfeer. Zowel binnen de gemeenschap aan de rand van het moeras, als binnen het moeras zelf. Maar eigenlijk vind ik dat de kansen lagen voor een avonturenfilm en niet zo zeer voor een drama. De meeste scenes in het moeras (met als hoogtepunt het eind) zijn goed en fraai in beeld gebracht. Op het moment dat we ons binnen de 'veilige' gemeenschap begeven, wordt de film maar zelden echt boeiend. Karakters worden niet genoeg uitgewerkt, de acteurs (hoewel een interessante cast) zijn wat houterig (op Huston na) en eigenlijk zijn de gebeurtenissen eenvoudigweg niet altijd even boeiend.

En dus blijft een potentieel erg goede film, nu wel aardig. Ik geef de regisseur de schuld hiervan en dat valt me tegen van Renoir, van wie ik een hoop verwacht (zag er tot op heden 2). 3,5 sterren.

Tamelijk zwak Hollywood-debuut van Jean Renoir in vergelijking met zijn Franse films van voor de oorlog. Het verhaal heeft zo’n beetje het niveau van een spannend jongensboek en ook de cast kan –ondanks een aantal bekende namen– niet echt overtuigen.

Ik had hier veel meer van verwacht.

You ain't felt my tongue yet Ben

Jean Renoir was al langer een regisseur waar ik eens dringend iets van moest gaan zien. Aan keuze geen gebrek (ik heb deze Swamp Water op DVD en La Grande Illusion en This Land Is Mine nog opgenomen liggen van een recente televisie-uitzending), maar het kwam er maar nooit van. Gisteren besloot ik er toch eens korte metten mee te maken en voor de gemakkelijkheid de kortste van de drie films gekozen. De aandachtige lezer zal doorhebben dat dat dus deze Swamp Water is.

Was wel tegelijkertijd de film waar ik het meeste schrik voor had dat hij me niet ging kunnen bevallen. Dit was het Hollywood debuut van Renoir, hij had zijn strepen al wel verdiend in de 15 jaar ervoor in Frankrijk, en anderstalige regisseurs die in Hollywood komen.. Het resulteert toch vaak in een mindere film. Gelukkig pakt dat hier anders uit en blijkt Swamp Water een vermakelijke film te zijn. Niets meer, maar zeker ook niets minder. Ik ben normaal gezien geen gigantische fan van films die zich in een moerasachtige setting afspelen (Green Mansions met Audrey Hepburn bijvoorbeeld was een serieuze teleurstelling), maar Ben is een aimabel genoeg personage om de film te dragen. Film is voor de rest wel vrij voorspelbaar (vanaf de seconde dat je weet dat Keefer nog een dochter heeft dan weet je gewoon dat Ben met haar gaat eindigen en dat zijn relatie met Mabel het niet ga halen) maar stoort op zich niet. De climax waar Keefer meedogenloos één van de Dorson broertjes laat verzuipen in drijfzand is het hoogtepunt.

Wat een heerlijk taaltje trouwens. Ik vraag me eerlijk gezegd af of Renoir als Fransman voldoende Engels beheerste om eigenlijk door te hebben wat zijn personages zeiden. Dat dialect steekt vol met tegenstrijdigheden. Soit, sowieso wel wat bekende namen die hier komen opdraven. Walter Brennan is uitstekend als Keefer en het is wel eens tof om Ward Bond buiten een John Wayne film te zien. Nog een redelijke bijrol is weggelegd voor Walter Huston (vader van John Huston) als Thursday, maar het is uiteindelijk toch Dana Andrews en de mooie Anne Baxter die de show weten te stelen. Altijd wel een meerwaarde als er effectief op locatie (hier dus Okefenokee Swamp Park in de USA) wordt gefilmd in plaats van in een studio.

Leuke binnenkomer dus, maar ik verwacht toch nog net iets meer van zijn ander werk. Zeker La Grande Illusion schijnt de moeite te zijn, moet ik binnenkort maar eens voor gaan zitten. Film is vooral de moeite vanwege een aantal aspecten die mooi blenden. De locatie overtuigt, de cast is degelijk en dan is het ietwat voorspelbare verhaal al snel vergeven en vergeten.

3.5*

Deze film viel mij licht tegen .

De setting waar het verhaal afspeelt het moeras is ziet er goed uit en het levert mooie plaatjes op.

Maar ik had veel meer een broeierige sfeer verwacht want dat is waar ik aan denk bij dit soort films.

Zo'n film waarvan je het haast zelf benauwd door krijgt door er alleen maar naar de film te kijken.

Wel zitten er een aantal bekende namen in de film die ik zelf vooral ken uit westerns.

Maar hier vond ik ze iets wat tam overkomen .

Al met al is de film nog niet zo slecht maar na het zien van de film heb je het gevoel dat hier veel meer ingezeten had.

Er hangt een erg fijne broeierige atmosfeer in deze eerste Amerikaanse speelfilm van Franse regisseur Jean Renoir, over een kleine gemeenschap aan de rand van Okefenokee-moeras in de staat Georgia. Eerder en later werk van de regisseur heb ik (nog) niet gezien maar dit zag er visueel zeer goed uit. Al begrijp ik uit verschillende reviews dat het verhaal is aangepast met het in Hollywood gebruikelijke happy ending. Toch is het een erg fijn donker verhaal met een gothic tintje. De acteurs, die voor een groot gedeelte een verzameling zijn van acteurs uit John Ford films, spelen zeer goed. Waarbij het vooral erg genieten was van het zij-plot met Thursday (Walter Huston),Miss Hannah (Mary Howard) en Jesse Wick (John Carradine). Maar Dana Andrews (zijn eerste hoofdrol) is degene die deze film net dat beetje extra's mee weet te geven. Al is dit soms ook te danken aan de mooie Anne Baxter. Dit Amerikaanse debuut van een Franse regisseur is mij erg bevallen en is zeker een prima onderhoudende film met een prachtig dramatisch avontuur.

Geen slechte film , maar het verhaal zelf voelt naar mijn gevoel veel te luchtig aan , de spanning zit er gewoon te weinig in .

De setting is wel mooi gedaan en het is er 1 die je niet snel tegenkomt .

Al met al zeker geen verkeerde film maar qua sfeer had er meer ingezeten denk ik .

Volgens velen is La règle du jeu (1939) de beste film van Renoir . De volgende film die Renoir heeft gemaakt , is Swamp Water (1941) . Het verschil in kwaliteit is echter groot . Swamp Water is dan ook niet een echte ' Renoir ' , maar eerder een ' Darryl F. Zanuck ' film . Het is dan ook geen toeval dat deze film heel erg op de andere ' Zanuck ' ( studio ) films lijkt , o.a. van John Ford . Overigens vind ik de films van Ford vanzelfsprekend beter .