Karov La Bayit (2005)

Raar hoor om meisjes van 18 jaar met zo'n verantwoordelijke taak op pad te sturen. Ik zie hier daarom dan ook een aanklacht in tegen de dienstplicht in Israel.

Weinig heldere momenten in de levens van twee soldates in Jeruzalem, terwijl er gedurende het verhaal toch verschillende momenten zijn dat het kwartje moet vallen. Het verhaal blijft jammer genoeg beperkt tot het gekibbel tussen de twee hoofdpersonages en hun levens worden weinig tot niet uitgediept. Geen scherp commentaar dus op de dienstplicht in Israël voor zowel mannen als vrouwen en er wordt al helemaal geen standpunt ingenomen aangaande het Israëlisch-Palestijns conflict, terwijl het verloop van de film hier toch echt om schreeuwt. De makers van 'Close to Home' hebben duidelijk gekozen om alleen het 'volwassen worden' van de twee meisjes te tonen. Dat dat uiteindelijk lukt in de laatste, en tevens de mooiste, scène van de film is mooi meegenomen, maar iets meer confrontatie en noodzaak was zeer welkom geweest. Conclusie: twee uitstekende hoofdrolspeelsters en een overtuigend einde, maar te weinig diepgang en een gemiste kans om een politieke overtuiging te ventileren.

3*

Als kijker zmaak je de alledaagse beslommeringen mee van twee jonge soldates die paspoort controles uitvoeren in Jeruzalem. De twee zijn zeer verschillend, maar lijken toch meer gemeen te hebben dan gedacht als ze geconfronteerd worden met de realiteit van de dag. Maar de impact op hen beiden wordt vrij afstandelijk geregistreerd, dat je als kijker een nogal vlakke emotionele betrokkenheid voelt. Waarschijnlijk was het ook precies de bedoeling om geen standpunt in te nemen en gewoon een sfeerbeeld van de situaties te schetsen, maar er is overduidelijk ook geprobeerd om de kijker te raken. En op dat punt is de film niet helemaal geslaagd.

De spaarzaam gebruikte score van componist Jonathan Bar-Giora was genomineerd voor een Ophir prijs (belangrijkste in Israel). Ze hadden blijkbaar geen idee wie ze anders moesten nomineren, want erg boeiend was die score niet.

In de kern een portret van jonge mensen (veelal tieners) in Israël die te maken hebben met de bijna ondraaglijke saaiheid en absurde kanten, vol stress, van het leven als militair, gezien vanuit een vrouwelijk perspectief. De regisseurs proberen de politieke en bedenkelijke situatie in Jerusalem te belichten en de inwoners die tussen angst en woede leven, het laatste levert meteen de meest interessante scènes op. Een democratie die langzamerhand verandert in een controllestaat en een militaire troosteloosheid. Jammer van de handcamera's.

Waarom heb ik dit in godsnaam ooit in huis gehaald? Al voordat de dvd de speler in ging, had ik ernstige twijfels. Ik ga dan toch maar kijken, want anders blijft het jaren stof happen. Nu heb ik in elk geval zekerheid dat dit gewoon de deur uit kan.

Misschien heb ik wel een blauwe maandag een voorliefde voor exotische drama’s gehad. Misschien had ik wel een leuke arthousefilm verwacht. Maar ach, goed was de film in elk geval niet. Kwalitatief deed het me vooral aan een schoolprojectje denken. Een bak met clichés wordt weer tevoorschijn gehaald om van twee personen die elkaar niet liggen toch hartsvriendinnen te maken. Je zou bijna hopen dat Bert van Leeuwen meegekeken heeft. Misschien steekt hij er nog wat van op. Van enige spanning is geen enkele sprake. De dames controleren namelijk paspoorten in Jeruzalem. Er gaat dus minimaal een bom af en sommige Palestijnen behandelen vrouwen precies zoals hun imam hun dat leert. Janken met de pet op dus. Geen idee hoe het afgelopen is. Ik heb de film afgekeken, maar met een half oog. Het valt me nu eigenlijk pas op dat het Hebreeuws een ongelooflijk lelijke taal is.

Deze was zo goed! Heb 'm twee keer gezien en zou 'm zo nog es kijken. Erg ontroerend en magistraal acteerwerk van beide meisjes. Zo mooi hoe de harde realiteit in Israel/Palestina wordt getoond, gezien vanuit de persoonlijke beleveniswereld van die dienstplichtige meisjes. En ook zo duidelijk hoe het allemaal lang niet zo zwart is allemaal, behalve dan dat iedereen 'slachtoffer' van het regime is. Maar bovenal de diepe menselijke emoties en universele thema's die wat mij betreft het echte onderwerp zijn van de film en alle politieke discussies voorbijstreven. Zeer top 10 waardig!

Matig acteerwerk. Matige regie. Matig camerawerk. Nergens overtuigend. Jammer.