28 Weeks Later (2007)

De film blijft toch wel sterk staan. Ik maakte mij de bedenking dat de bende van de Walking Dead het met deze zombies geen dag zou uithouden. Om het met de woorden van Daft Punk te zeggen: Harder, Better, Faster, Stronger. 28 weeks later bouwt verder op 28 days later, zonder hetzelfde te brengen. De personages zijn niet zwart/wit en eigenlijk kan gewoon alles gebeuren hier. Dat maakt alles ietwat onvoorspelbaar. De verhaallijn rond Robert Carlyle is wat teveel toeval misschien, maar langs de andere kant zitten we wel met een film over zombies. Waarom zorgen maken over geloofwaardigheid... Leuk kom een hoop bekende namen te zien in het begin van hun carrière: Idris Elba, Rose Byrne en Jeremy Renner.

Gelukkig is het vervolg in aantocht

Duidelijk minder dat het eerste deel. Wel met meer budget en betere middelen - dat is te zien in de fotografie. Ook enkele scènes zijn enorm sterk, bijvoorbeeld de hele openingsscène, als de snipers overal op schieten en de hele wijk inclusief burgers wordt gebombardeerd, met die achtervolging in de auto, in het donker met enkel een night vision van het geweer. Maar dat soort momenten zijn schaars. Actie is vaak ook wat onoverzichtelijk en zeker de eerste drie kwartier zoekt de film naar ritme die eigenlijk nooit gevonden wordt en dat komt de film nooit meer helemaal te boven. Hoe de hele ellende weer begint (dat iemand zomaar zonder beveiliging bij zijn vrouw mag) is echt lachwekkend lui en ongeloofwaardig schrijfwerk. 2,5*.

Net als 28 Days Later ook deze 28 Weeks Later opnieuw bekeken, nu volgende maand de derde film eindelijk gaat draaien. Days was best goed, maar ook wel met gebreken. Dit vervolg heeft vermoedelijk flink meer budget gekregen, want alles oogt een stuk fraaier en er zit ook meer spektakel in. Het bombardement of de helikopteraanval maken nog steeds best indruk Dat had deze film ook wel nodig want het verhaal is wat kariger dan de voorganger, maar qua vermaak is het dus net wat beter. Maar echt zeer goed zijn beide films gewoon niet, ze zijn wat rommelig gefilmd en er zijn tig andere films en series met deze thema's die het in mijn ogen net wat beter deden. Maar het blijven twee prima titels en ik kijk echt uit naar de aankomende film.

3,5* blijven staan

Als je epileptisch bent moet je zeer zeker deze film niet kijken! Het is zo ontzettend chaotisch gefilmd dat het irriteert en dat lijkt me nooit de bedoeling. Verder geen onaardig gevolg op de eerste film, maar deze is wel stukje minder. Het warrige camerawerk maakt mij dat ik er een half puntje af haal.

2,5 *

Het begin is bloedstollend. Het camerawerk is knullig, maar wat me heeft doen besluiten de film stop te zetten zijn de onlogische beslissingen: kinderen die zomaar even risicovol ontsnappen, gewoon een griezelige kamer onderzoeken, geen beveiliging bij de vader die zijn vrouw bezoekt en dan nog zomaar plots staat te tongzoenen, wat een meuk.

Omdat ik gisteren '28 Days Later' had gekeken kon ik het niet laten om vandaag '28 Weeks Later' ook weer te kijken. Ook dit is best wel een stevige zombie film. Zo zie ik de horrorfilms graag. Prima cast en ik vind deze nog steeds weinig onder doen voor de eerste. Maar als ik er dan toch één zou moeten kiezen die ik het beste vind, dan gaat mijn voorkeur toch naar de eerste van Danny Boyle. Ik lees hier ook dat sommige het een bagger film vinden, maar ik zou zo toch niet weten welke zombiefilms er zijn die veel beter zijn dan deze 2. Oke, 'Dawn of the Dead' is ook een prima film en 'Shaun Of The Dead' is ook wel goed, maar die laatste is een horror/komedie. Maar ik zou zo geen andere titels kunnen bedenken die er bovenuit springen, en mocht je er wel kennen dan hoor ik graag de titels. Maar ik vrees dat er maar weinig titels zullen zijn. Ik ga straks nog de nieuwe kijken die gisteren of vandaag uitkwam in de bioscoop. Heb er echt heel veel zin in, en ben blij dat Danny Boyle de regie weer in handen heeft bij '28 Years Later'.

Een beetje style over substance wel. 28 Weeks Later is een behoorlijke adrenalinetrip op vol tempo. Waarbij de regisseur duidelijk voor vorm kiest en niet voor inhoud. En dat maakt het nou juist zo lekker. Toffe cast, lekker onheilspellende en smerige zombies en erg spastisch camerawerk. En dan gooien Boyle en Fresnadillo er nog een fijn soundtrackje tegenaan om het af te maken.

De terugkeer van Carlyle in de metro was wel wat too much, dat was onnodig.

3,5*

Nogmaals bekeken, bijna 20 jaar later, en dit is toch wel een behoorlijke tegenvaller. Het plot is echt heel erg matig. Maar het zit ook vol met idioterie... Hoe kunnen een paar kinderen, die er net een dag zijn, zo makkelijk ontsnappen en waarom duurt het uren voordat ze gepakt worden? Hoezo kan Don zo bij zijn geïnfecteerde vrouw, die in een hermetisch afgesloten kamer zit, binnenlopen en haar kussen? Waarom kust ze hem überhaupt, uit liefde of wraak, aangezien beide onlogisch zijn en ze met de tweede optie haar eigen lot bezegelt met een pijnlijke dood? Waarom zit er nog een zeer zwak achterdeurtje in de "cellen" van de te beschermen burgers? Hoezo popt Don overal op waar zijn zoon is, heeft ie 'fast travel' in zijn skillset? Waarom wil Flynn later wel ineens de kinderen meevervoeren, iets waar ie een halve dag eerder nog 'willing' was om iemand te vermoorden, om hem uit de helicopter te houden. Heel slecht schrijfwerk al met al.

Herkijk. Ik was de eerste keer al niet heel positief over dit vervolg, maar deze 2e kijkbeurt maakt het er ook niet (veel) beter op.

Het is een rommelig geschoten film, met veel plotelementen die onlogisch, onduidelijk of gewoonweg oninteressant zijn. Er zijn wat schrikmomenten en wat spannende momenten, maar het verhaal gaat alle kanten op zonder veel diepgang of opbouw.
De intro is nog wel oke, waarin Robert Carlyle voor een moreel dilemma staat: doet hij een poging zijn vrouw te redden van de infected, of rent hij weg om zichzelf te redden. Dat gaf de indruk dat er misschien iets gedaan zou worden met het thema moed/lafheid/opoffering, misschien lag een redemption arc in het verschiet. Zeker als later blijkt dat zijn vrouw toch nog leeft (vanwege immuniteit), levert het een interessante plotontwikkeling op omdat hij zijn kinderen verteld had dat ze dood was. Maar zodra ze hem infecteert en zelf ook sterft wordt daar derhalve niks meer mee gedaan. Zonde.

We volgen daarna niet alleen twee saaie kinderen waar we geen enkele band mee ontwikkelen, we krijgen ook te maken met Amerikaanse sniper Dolby (Jeremy Renner) die besluit bevelen te negeren en zijn post te verlaten om willekeurig een paar mensen te redden die op het punt staan gedood te worden door het leger. Nogal een cliché, de lone soldier die gewetensbezwaren krijgt en daarom de "held" van het verhaal wordt. Had van mij allemaal niet gehoeven, Rose Byrne had ook best die rol op zich kunnen nemen in het verhaal.

Maar goed, verder dus behoorlijk underwhelming. Danny Boyle is nu wel terug van weggeweest met het derde deel, 28 Years Later, ben ik wel benieuwd naar.

2,5*

Graag gezien. Tot mijn verrassing hetzelfde niveau als het eerste deel. 28 weeks later heeft ook een krachtige start, het vertrekt knap met een persoonlijk drama en innerlijk conflict. Mooie aansluiting met 28 days later door opnieuw proberen London op te bouwen en hier wordt meer de traditionele verhaallijn aangehouden van 'mensen vluchten voor geïnfecteerde' en mede daardoor dooft de film wat uit op het laatste. Wel vond ik meer spanning en dreiging dan bij de eerste. Regisseur Juan Carloz Fresnadillo bewijst met deze film om toch over vakkennis te beschikken maar als ik zijn oeuvre bekijk, valt dit tot mijn verwondering toch wat bleekjes uit. Vooral tv werk en een short. Blijkbaar zou zijn laatste 'Damsel' weer op niveau zijn maar die heb ik niet gezien. Maar in 28 weeks later levert hij een genre film af dat zowel visueel goed is alsook efficiënt is ondanks de tekortkomingen in het scenario.

Een film die begint met een legendarische opening. Alles zit erin: drama, spijt en pure overlevingsdrang. In een paar minuten wordt een situatie neergezet die verrassend realistisch aanvoelt, zeker voor een zombiefilm. De keuze die daar gemaakt wordt is pijnlijk en ongemakkelijk. Het is precies het soort moreel dilemma waarbij je jezelf als kijker afvraagt wat je zelf zou doen als het echt zover zou komen.

Juist daardoor blijft de rest van de film een beetje achter. 28 Weeks Later is zeker geen slechte film, maar na zo’n opening verwacht je bijna automatisch dat de film dat niveau vasthoudt. Dat gebeurt helaas niet helemaal. Sommige gebeurtenissen verlopen wel erg gemakkelijk en bepaalde beslissingen van personages voelen vooral bedoeld om het verhaal snel vooruit te helpen. Vooral het idee dat een zwaar bewaakte quarantainestad zo snel volledig kan instorten roept vragen op. In werkelijkheid zou zo’n systeem waarschijnlijk veel meer lagen van controle en redundantie hebben.

Wat de film wel goed blijft doen is spanning creëren. De dreiging van de besmetting blijft constant aanwezig en een aantal scènes zijn nog steeds behoorlijk intens. Tegelijkertijd voelt het geheel meer als een traditionele zombie-thriller dan als het rauwe menselijke drama dat de opening lijkt te beloven.

In vergelijking met 28 Days Later mist deze film ook een beetje de beklemmende sfeer en de bijna documentaireachtige stijl die de eerste film zo bijzonder maakte. Waar de eerste film vooral draaide om verlatenheid, wanhoop en kleine menselijke keuzes, kiest 28 Weeks Later vaker voor schaal, actie en spektakel. Dat maakt het een vermakelijke film, maar wel één die uiteindelijk minder lang blijft hangen dan zijn voorganger.

Een inspiratieloos vervolg dat werkelijk niet in de buurt komt van zijn voorganger of twee opvolgers. Ik kon voor geen seconde meeleven met de karakters. Leuk dat moeder en zoon immuun zijn, maar er wordt helemaal niets mee gedaan.

Verder moet je natuurlijk nooit om de geloofwaardigheid naar dit soort films kijken. Maar jongens! Die vader die even bij zijn geïnfecteerde vrouw naar binnen loopt. Kom op zeg! En die kinderen die even snel de rivier oversteken, opgemerkt worden maar pas een uur later worden opgepikt. Laat mij niet lachen!

De enige scene die mij wist te bekoren was de metroscene. Daar zat eindelijk eens een vorm van spanning in die je bij dit soort films mag verwachten.

Speciaal gekeken in aanloop naar de 28 years films. Maar als je om die reden deze film kijkt zou ik zeggen: overslaan, gewoon lekker aan de 28 years beginnen. In deze film gebeurt helemaal niets wat voor die films belangrijk is. In 28 days overigens ook niet, maar dat is op zijn minst gewoon nog een goede film.

Ben de reeks opnieuw begonnen om de laatste delen later helemaal geüpdatet (zo schrijf je dat blijkbaar) te kijken. Blijkbaar niet nodig maar goed, het is ook geen straf. 28 Days Later was al een leuk weerzien, maar die had ik al wel iets vaker gezien en was dus nog best bekend. Maar 28 Weeks Later was ik toch al grotendeels vergeten. Hoewel hij niet aan deel 1 kan tippen was het toch best weer leuk, met toch best een verrassend verloop dat de hoofdrolspeler op een kwart van de film zelf verandert in een zombie. Ook andere sterren hebben geen plot armor, vooral de dood van Scarlet zag ik (weer) niet aankomen.

Natuurlijk zitten er een aantal enorm onlogische dingen in, of werden aardige ideeën maar half, of niet, uitgewerkt, zoals de aanloop naar de beruchte kus. Geen fan van kinderen in de hoofdrol die triggerhappy soldaten opeens hun bevelen doen negeren. En dat Don overal toegang had met zijn superpasje is natuurlijk ook totaal ongeloofwaardig. Maar in dit genre stoort het me dan toch wat minder. De muziek uit deel 1 werd weer veelvuldig gebuikt maar is ook gewoon een fijne soundtrack.
De 3 sterren blijven makkelijk staan.

Deze film ook al heel lang geleden eens gezien, vond het toen wel beter dan deel 1, maar ook niet heel erg fijn om naar te kijken kan me herinneren. Al heb ik de rest van de film helemaal geblokt. Nu vind ik het eigenlijk net zo goed als deel 1, omdat het ook weer een andere periode, invalshoek, locatie en andere groep mensen bevat die de pandemie moeten overleven. Dat maakt het interessant. Het is in dezelfde soort stijl gemaakt, druk, bewegend en flitsend camerawerk (kan soms echt storend zijn), zombies zijn nog net zo eng en moordlustig, bepaalde gebeurtenissen zijn ook weer overdreven, toevallig of belachelijk aangezet en het volgt dezelfde patronen als deel 1.

De openingsscene is goed gedaan. Schrok zelfs ook één keer en dat heb ik niet snel. De man die vlucht en de vrouw in de steek laat voelt wrang en treurig. De manier waarop zij uiteindelijk terugkeert is ook onverwachts sterk, maar dat de man zomaar bij haar binnenloopt maakt het weer zo irritant, omdat je weet dat dit alles zal veranderen in weer nog meer ellende. Dat de soldaten elk mens gaan uitmoorden is ook best overdreven, want waarom in godsnaam? Zoveel mensen zijn het niet meer en waarom ook onschuldige mensen neerschieten? Bijvoorbeeld dat ze in de auto reden en moesten vluchten voor het wapengeweld. Je weet toch dat die zombies geen auto kunnen rijden? Waarom moeten ze dan dood! Maakt je woedend, maarja dat is ook precies wat de film wil bereiken en dan is het ook wel weer goed gedaan.

Aan het einde ook nog wat domme keuzes met die roltrap enzovoorts, maar je blijft continu geboeid en met spanning kijken, omdat het van het ene moment in het andere overloopt, met verschillende horrorelementen gecombineerd. Dus heb me wel vermaakt. Weer een sterke sfeer!

Van 2,5 naar 3,5*.