I Am Legend (2007)

Redelijke film. Ooit al eens gezien, ik herinnerde me vooral de scène op het eind waar ze achter dat glas gaan staan. Verder wel redelijk, natuurlijk altijd moeilijk om een film alleen te dragen. Gelukkig is er de hond ook nog. Het praten tegen poppen vond ik wat ongeloofwaardig want paranoïde is hij zeker niet en hij heeft gezelschap van zijn hond. Dit is een genre dat me erg goed licht, survival en zombies/vampieren doen het altijd goed bij mij. Ook dit was vermakelijk en niet te melodramatisch zoals dat vaak bij vampierenfilms is. Het heeft meer een zombielook. Ik zit net Last of Us II te spelen alsook de serie te kijken en deze film staat er niet al te ver vanaf qua feeling.

Een apocalyptische film naar het gelijknamige boek van Richard Mateson. Het boek uit de 50's is nog meer zwaarmoedig, terwijl de film uiteraard met het Hollywood sausje zorgt voor wat meer spektakel. Will Smith trekt de film als een eenzame overlever in New York. De spanning wordt goed opgebouwd en je merkt dat zijn personage niet alleen lijkt te vechten met een lang onbekende tegenstander, maar ook tegen de eenzaamheid.

Veel special effects zijn ondertussen wat verouderd. De troef is vooral de spanning in het eerste deel van de film. De terugblikken zijn wat minder nodig en vooral Hollywood. I am Legend blijft een goeie blockbuster met de onvermijdelijke clichés, maar wel voldoende entertainment.

Ik denk dat ik dit mede zo'n goede film vind omdat het me fantastisch lijkt om me in de beginsituatie van de hoofdpersoon te bevinden. Helemaal alleen op de wereld met alles wat de anderen hebben achtergelaten tot je beschikking. Je hoeft niet meer te werken omdat alles voor het oprapen ligt. De optimale vrijheid.

Zo begint het en dan blijkt er toch een addertje onder het gras te zitten...

Ik hou van films waarbij de hoofdpersoon in zijn eentje komt te zitten. Wat dat betreft heeft deze film parallellen met Cast Away (op een eiland), Passengers (in een ruimteschip) en The Martian (op een planeet). Het verhaal doet er dan niet meer zo toe. Het is enorm interessant hoe de hoofdpersoon zich in (en uit) de situatie redt.

Ik moest er even aan wennen, een apocalyptische film waarbij de wereld niet volledig geruïneerd is en rivaliserende overlevenden elkaar de tent uit vechten à la The Walking Dead en Fear the Walking Dead. De videotheek die er nog piekfijn uitziet, een goed gevulde (en werkende!) koelkast en alle ruimte en tijd om rustig onderzoek te doen naar het virus. Alles ademt rust, of beter: desolaat.

Want daar ligt de nadruk hier sterk op. Een eenzame, desolate wereld waarin onze hoofdpersoon een soort last man standing is, samen met zijn trouwe viervoeter. Samen gaan ze op pad voor eten, of vermaak (een DVDtje). Thuis eten ze hun diner, kijken ze naar opgenomen televisie en doet onze hoofdpersoon zijn onderzoek.

Toegegeven, het eerste uur van de film is ogenschijnlijk het beste. Daarna lijkt het wat simpel, misschien een beetje afgeraffeld.

En toch.

Wat als de film metaforisch staat voor de eenzaamheid die aldoor voelbaar is? Voor trauma, of depressie? Hoe meer ik de film op deze manier beschouw, hoe meer diepgang ik ontdek. De wereld vol doden lijkt een metaforische weergave van een diepe depressie, waarin je je - diep in de put - eenzaam voelt en verstoken bent van eenieder die je ooit lief had. Niemand kan nog bij je komen. De enige geruststelling of uitweg zijn heroïsche gedachten, waarin je alles en iedereen kunt ‘redden’ en waarin jij opeens de protagonist bent. I am legend. Als het ware een verzinsel van de depressieve geest om te ontkomen aan de harde werkelijkheid van de depressie. Zelfopoffering, of zelfmoord, wordt daarmee plots een verheerlijkt acceptabel alternatief.

Alles lijkt hiermee verbonden. De vrouw en het kind dat opeens opduiken en door God gezonden lijken te zijn. De heroïsche zelfopoffering waardoor de mensheid blijft bestaan. Het feit dat de mensheid eindelijk erkent hoe belangrijk je wel niet bent, al is het postuum. De doden als demonen die voortdurend onze hoofdpersoon tarten, zelfs met velen tegelijk zijn veilige haven - zijn huis - bestormen, maar hem tot het moment suprème nooit echt deren. Want hij is immuun, en daarmee blijven ze toch vooral kwaadzinnige hersenspinsels die zo kenmerkend zijn voor een depressie.

Ja, als je de film zo beschouwt, vallen de puzzelstukjes wat mij betreft snel op z’n plek. De perfecte desolate wereld, de demonen, de dood van de hond, de hoofdpersoon als reddende engel - alles past perfect binnen de eenzaamheid van melancholiek, depressie en uiteindelijk zelfmoord. Daarmee zie ik de film als een metaforische schets van hoe het voelt om diep in die put te zitten en daar een uitweg uit te zoeken, een uitweg die de ware pijn vermijdt, en ik moet zeggen dat de film me daarmee weet te raken in al z’n complexiteit.

Gisteren weer opnieuw gekeken, blijft een waanzinnige film. Dit is voor mij echt een jeugdklassieker, best raar om zo te zeggen maar ik was nog geen tien jaar toen de film uit kwam en begin mijn tienerjaren heb ik deze film héél veel gekeken.

Verbaast me nog steeds dat voornamelijk het begin (het eerste uur) zo onwijs sterk is. Eigenlijk verpest Anna deze film een beetje, de hele sfeer, het thema en de snelheid. Maar maakt ook niet uit, het blijft een toffe film, en ga hem waarschijnlijk nog heel vaak kijken in de toekomst.

Dit blijft, voor mij in ieder geval, Will Smith zijn beste film. Ik kan deze film ieder jaar een keer kijken en het blijft gewoon een steen goeie film. Ik hoop echt dat er het vervolg, waar het al zolang over gaat, echt gaat komen. Maar of dat net zo goed als deze I Am Legend zal worden betwijfel ik.

Een apocalyptische film waarbij een wereldstad quasi volledig uitgeroeid is...een uitgangspunt dat heel fascinerend klinkt voor veel cineasten.

Ook een heel moeilijk gegeven om realistisch neer te zetten, zo blijkt uit deze prent.

De herkendbaarheid van deze film, die zich in het welbekende NY afspeelt, maakt het extra moeilijk om deze lege, desolate stad, na drie jaar verloedering, weer te geven.

Met wat graszoden, een maisveldje en een hoop mooi propere autowrakken loop je niet ver.

Men had de mosterd kunnen halen in Tjernobyl, waar dergelijk schouwspel reeds vele jaren realiteit is.

Hier zie je van de eerste tot de laatste minuut dat het opzet fake is, waardoor het inleven in het verhaal extra moeilijk is.

Ook het gedeelte van die vrouw en het kind blijft zwaar onderbelicht en is moeilijk verteerbaar.

Als een superman mét een hond alleen al met moeite overleeft, hoe komen een kind en een vrouw dan plots s'nachts midden in de stad waar ettelijke zombies alleen maar op hen jagen.

Men had dit uitgangspunt beter wat meer uitgewerkt, i.p.v. de flashbacks naar zijn familie die niet bijdragen aan het verhaal, buiten wat spectaculair stuntwerk.

Behoudens het goede acteerwerk van de hond, blijft deze film steken op het klassieke horror niveau en de aanwezigheid van Will Smith heeft daar niet veel aan kunnen veranderen.

Ik hoop dat er over de sequel langer zal nagedacht worden, maar, hollywood kennende, vrees ik voor de zaak.

Prima film als tussendoortje. Het is vooral het eerste deel dat zijn stempel op deze film drukt. We krijgen maar met mondjesmaat meer info over hoe de nieuwe wereld ontstaan is door het virus. Will Smith die samen met zijn hond door de verlaten straten van het met onkruid overwoekerde New York wandelt, levert een sterke sfeer van isolement op.

Sowieso is het een goede zaak dat niet meteen alles prijsgegeven wordt over de ‘Darkseekers’. Het is pas na een halfuurtje dat we de eerste mutanten te zien krijgen en hun zwakte blijkt het zonlicht te zijn. Het zijn ook geen lome zombies, maar een soort van erg agressieve vampieren met een arsenaal aan bovenmenselijke krachten. Wat mij betreft zijn ze wel geslaagd.

Jammer genoeg wordt het allemaal wat tenietgedaan door het zwakkere tweede deel, waar de clichés weer naar boven komen, zoals Will Smith die op een milliseconde na gered wordt door een overlevende vrouw. Sowieso is het jammer dat de vrouw en kind erbij zijn gekomen, want het geïsoleerde gevoel dat de film uitstraalde, was wel een stevig pluspunt.

Tof filmpje als tussendoortje, maar als de lijn van het eerste deel werd doorgetrokken, zat er een stevige score in.

3*

Ik ben zelf erg fan van post apocalyptische zombie films, maar vaak stellen ze teleur. Dit komt vooral door een gebrek aan verhaal, dialoog of de CGI.

I Am Legend is voor mij echter een positieve uitzondering. Will Smith acteert sterk en is zeer overtuigend in zijn rol als Robert Neville, de laatste overlevende in New York City na een virusuitbraak. Neville is een gebroken man die moeite heeft om de realiteit te accepteren en zich vastklampt aan de hoop om een vaccin te vinden.

Zijn band met Sam vond ik erg sterk uitgewerkt. Het moment rondom haar einde is oprecht treurig en zorgt ervoor dat Neville er echt alleen voor komt te staan.

De GCI had wat mij betreft wel beter gekund. Het is soms duidelijk te zien dat de zombies computergegenereerd zijn, wat af en toe afbreuk doet aan de beleving. Toch heb ik me daar niet enorm aan gestoord.

Al met al een prima film, maar verwacht geen visuele effecten van het niveau van The Last of Us

3.5*

Hier twijfel ik tussen 3 en 3 en half ster.vind het een sterke sfeervolle film die ondanks het gegeven van zombies bij mij meer valt in de categorie rampen film.en ja ik hou van rampen films,het kan mij nooit genoeg zijn.maar deze is heel sterk en realistisch.