Atonement (2007)

Herzien. Vooral technisch indrukwekkend. Dat Long shot halverwege is wel een van de betere die ik ken btw.

Wat een drama, in de zuiverste zin van het woord... (zucht)

Sinds een tijd koop ik voor een prikkie honderden dvd's...En deze zit er tussen. Trekt mij niet echt ,maar ga toch na het lezen hier hem een keer zien . Tnx

Heel aardige film, maar had wat mij betreft wel wat korter gekund. De scène in Duinkerken was het absolute hoogtepunt, het einde voelde voor mij nogal overbodig. 3☆

Ik had exact hetzelfde!! Het eerste uur is een Kunst . Er gebeurt niks en eigenlijk zoveel. Geweldig geacteerd, prachtige settings , top.

En toen kwam de oorlog en vond ik er geen bal meer aan.

Jammer.

[quote]rascaly schreef:
Naar aanleiding van deze film schreef ik volgende recensie in een filosofisch studentenblad:

[i] In hoeverre we de wijsbegeerte, in al haar intellectuele voortreffelijkheid, ook mogen beschouwen als de ideale overkoepeling van alle menselijk activiteiten, toch moeten we concluderen dat de doorsnee kampvuurfilosoof de stap naar het eerder academische gedachtengoed inzake de filosofie altijd als iets te groot zal inschatten. Bijgevolg zal die cruciale sprong in het luchtruim van de grenzeloosheid van menselijk denken, aangevoerd door de echte waaghalzen in de vrije val richting het onderbewuste van de contemplatie, jammer genoeg, uitblijven. En toch. Geen redenen tot paniek, of tot een onterecht gevoel van isolatie. Immers, zonder het te beseffen heeft het gros van de hedendaagse jongvolwassenen op een indirecte en tevens onbewuste wijze toegang tot een strikt individuele affiniteit met de denksporen van De Groten der wijsbegeerte. Wat ik daarmee bedoel? Ik bedoel dat er wel degelijk een raakvlak bestaat tussen de filosofische mijmeringen van de bekendsten der filosofie en ‘onze’ wereld, en waar anders zouden we dit fijngevoelige trefpunt kunnen situeren dan in de wereld van de film en de muziek? Met andere woorden, de wijsbegeerte vindt haar profaanheid in de menselijke creatie die u en ik sporadisch tot ons laten komen. Laat ik dat even aantonen aan de hand van een voorbeeld dat me nauw aan het hart ligt.

Wie ooit de film ‘Atonement’ heeft gezien, zal zich waarschijnlijk de befaamde scène herinneren aan het strand van Duinkerke. Summier geschetst, handelt de film over twee geliefden, Robbie & Cecilia, die in oorlogstijd van elkaar gescheiden zijn

Nav van je boekwerk het volgende ;
Taal moet middel zijn en geen doel. Je hele schrijven komt eerder over als een ode aan jezelf dan aan de film.
Kracht van taal en zeggingskracht is eenvoud. Kwantiteit heeft niets met kwaliteit te maken.
Als je jouw recensie leest zou ik de film overslaan.

Gelukkig heb ik de film gezien , die uit 2 delen bestaat ; het uiterst boeiende eerste uur , wat bol staat van adembenemend drama, sfeer en het voor mijn part onnodige , nietstoevoegende , 2e deel , Duinkerken.. De film is geen aanklacht tegen oorlog, of de waanzin er van , maar een registratie , waar de hoofdpersonen op dat moment mee te maken hadden.. Het is dus geen óorlogsfilm waar je betoog 3/4 over gaat, maar Drama en Romantiek.
De film gaat over de liefde tussen twee mensen , wier geluk wreed verstoord wordt door "'een stomme, ondoordachte leugen van een naar pubertje van 13 jaar'" .
De oorlog deed de rest.

Sentimentele en tragische romantiekfilm die me even lelijk verraste door als kostuumdrama te beginnen, een subgenre dat me niet bepaald ligt. Enkel de beelden van Duinkerke lijken de kijker eraan te herinneren dat we ons in de Tweede Wereldoorlog bevinden, anders had het (romance)gebeuren zo uit een omgeving in 1792 kunnen komen. Ouderwetse, theatrale relatieontwikkeling viert hoogtij en dat zorgt vooral voor ongemakkelijkheid, maar als het je ligt kent dit uiteraard een geheel ander effect. Atonement haalt vooral kracht uit de visuele achtergronden, die door regisseur Joe Wright prachtig in beeld worden gebracht. Zeker de oorlogsscenes zijn indrukwekkend, bovendien kon ik de uiteindelijke verhaalsinsteek zeer waarderen. Om daar te komen moest ik echter een weg zien te vinden door de duffe romantiek en uitgesponnen dramasequenties, die zeker gezien de misselijkmakende actie van Saoirse Ronan amper sympathiek naar voren worden gedirigeerd.

Atonement is zo’n film die ik al jaren op DVD in de kast had staan, maar nog altijd niet had gekeken. Toen mijn vriend zei dat ik mocht kiezen welke film we gingen kijken zolang het geen dansfilm zou zijn wist ik direct welke ik moest pakken. Atonement heeft vele prijzen gewonnen en het mag duidelijk zijn dat het een goede film is. De film is zelfs bijna tien jaar later nog enorm sterk en het verhaal is fantastisch. Het boek (het is een verfilming) zal dus ongetwijfeld nog beter zijn. Het acteerwerk is goed, maar vooral het verhaal en met nadruk het einde heeft veel indruk op mij gemaakt. Als je een klassieker wilt zien is Atonement zeker een aanrader.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Prachtige film, waar ik gek genoeg nooit eerder van had gehoord. Kwam op mijn radar door Saoirse Ronan, een van mijn favoriete actrices nu. Leuk om haar weer te zien in een van haar eerste rollen, waar ze zelfs een Oscarnominatie voor kreeg. Jammer dat haar personage later gespeeld wordt door een actrice die helaas niet erg op haar lijkt, maar je kunt nu eenmaal niet de echte 18-jarige Saoirse casten helaas.

Ondanks dat ik het een zeer mooie film vond is het niet altijd de makkelijkste kijkervaring doordat de film je geen hapklare scènes en plot voorschotelt. De film speelt met de chronologie, maar wel vrij subtiel. Dingen komen telkens wat in een ander daglicht te staan door het gezichtspunt van de personages, zeker tegen het einde wanneer de Briony van het heden onthult dat sommige dingen niet als zodanig gebeurd zijn. Die sprong naar het heden vond ik wel een leuke verrassing, zoiets geeft een film toch altijd een bepaalde body mee, zeker als dan blijkt dat het om een vertelling in een vertelling gaat. Ben ook wel benieuwd hoe de kijkervaring is bij een herkijk.

Maar los van verhaal zelf wil ik deze film zeker nog eens zien om de prachtige cinematografie, de cast (James McAvoy is leuk, Keira Knighly is bloedmooi en leuk om een jonge Juno Temple te zien), het camerawerk, het gebruik van licht en de zomerse sfeer waardoor je zelf zin krijgt om in een Engelse tuin rond te dartelen in een jurk. Wat dat betreft was het eerste half uur wel echt het hoogtepunt, ik had nog veel langer op dat landgoed willen blijven.

4,5*

Kon me eigenlijk nooit echt inleven in deze film. Atonement bleef zo erg afstandelijk voor me en daar konden de mooie beelden geen verandering in brengen. Het eerste deel kon daarmee nog aardig mijn aandacht erbij houden, maar zodra de grauwe oorlogsbeelden hun entree doen is het sprookje natuurlijk snel voorbij. Het drama is dan al geschied en het vervolg komt ook nog eens rommelig van de grond. Het plot wordt dan weer uitvoerig uitgelegd en het eind is dan weer een logische afronding. Ik vond het allemaal erg middelmatig.

Palrachtige, mooie film met een bijzonder plot. Een aanrader

Voor een film met toch een zekere naam en faam had ik geen idee waaraan ik me kon verwachten en dat is behoorlijk goed uitgedraaid. Joe Wright heeft op een goede manier de genres drama, romantiek en oorlog met elkaar gecombineerd. Nu ja, echte gevechtsscènes krijgen we niet te zien, maar het tweede deel van de film speelt zich wel af in volle oorlogsperiode. De minutenlange scène aan het strand van Duinkerke is cinematografisch erg mooi, maar sowieso is het camerawerk gedurende heel de film erg mooi verzorgd.

Het eerste deel van de film draagt wel mijn voorkeur uit. We maken kennis met Cecilia, haar familie en vriendje. Ik ben altijd wel te vinden voor een portie familiedrama, maar Wright weet de onterechte beschuldiging van verkrachting aan het adres van Robbie door Cecilia’s zus (de jonge Saoirse Ronan maakt hier echt wel indruk) hier dan ook goed te brengen. Bepaalde fragmenten krijgen we twee keer te zien vanuit het perspectief van andere personages, wat de uitwerking van het verhaal toch dat tikkeltje extra geeft.

Het tweede deel concentreert zich enerzijds op Robbie die verlangt om na de oorlog terug naar Cecilia te gaan en anderzijds op Briony die als zuster aan boetedoening doet. Het is best onderhoudend allemaal, maar het niveau van het eerste deel wordt niet altijd meer gehaald. We krijgen wel nog een leuke plottwist voorgeschoteld waaruit blijkt dat de hereniging tussen Cecilia en Robbie en de bekentenis van Briony zich niet hebben voorgedaan, maar verzonnen werd door Briony in haar boek.

Dikke 3.5*

Goed. Maar zeker niet meer. Het is een knappe visuele film met als absoluut hoogtepunt die grootste scene op het strand (die choreografie van camera en personages ! gemakkelijk één van de strafste tracking shots van dit decennia) maar de film mist een hart. De passie tussen McAvoy en Kneightly is na het eerste half uur uitgedoofd (hun scenes samen zijn dan nadien vrij standaard 'gebroken hart' toontje), het verraad van de jonge Briony (Saoirse Ronan) wordt nooit op verder gegaan (de film cut al vrij snel naar de volgende episode), de gruwel van de oorlog heb ik al vrij veel zo gezien. Het is allemaal oppervlakkig en als plotpoint verteld.

Dat het verhaal uiteindelijk het boek is dat door de oudere Briony (Vanessa Redgrave) is geschreven en die er een happy end aan heeft gebreid, is niets ter zake doende apotheose. Dan komt de reden van de titel (Atonement/boete) naar voren maar echt veel kon ik er niet meer mee. Voor mij was dit een literaire beschouwing, geen emotionele. Weliswaar krijg je een dosis sentiment (omdat de liefde niet is kunnen doorgaan). De verkeerde interpretatie van de jonge Briony kan ook als een wraak zijn omdat Briony McAvoy zag als haar redder in nood (cf de scene aan de rivier) maar door het briefje besefte ze dat er iemand anders was. Toch wordt dit nooit echt uit de doeken gedaan. De scene met de gewonde Franse soldaat bij de 18 jarige Briony (Romola Garai) is zeer goed doch in de film slechts een fragment dat in het ijle zweeft.

Wright kan film maken (de eerste helft in het kasteel is door ecliptische narratief en montage erg dynamisch gebracht, het shot van Kneightly in haar groene jurk met McAvoy tegen de boekenkast is prachtig) maar inhoudelijk is er te veel anekdotische emoties en drama zonder ooit een kern te hebben