Daratt (2006)

woensdag 31-01-07 gezien op het IFFR, pathe 3.

sterke film, die ondanks de weinige dialogen spannend en interessant blijft. was zeker de moeite waard.

leuk was overigens dat na afloop van de film, de DOP nog de nodige toelichting kwam geven. Wat opvallend was, was dat de film geschoten werd op het moment dat er een hevige oorlog aan de gang was in Tsjaad. De taak van deze DOP was vooral de camera op de goede plek plaatsen zodat er geen lijken te zien waren!

Oja, de rol van Nassara, werd zeer overtuigend neergezet door een man die in het dagelijkse leven geen acteur is, maar die Minister van buitenlandse zaken van Tsjaad blijkt te zijn. "Hij vond t gewoon leuk om mee te doen"! haha

3,5*

Mahamat-Saleh Haroun wist na Abouna nu wel een film te maken die weet te intrigeren. Onder bizarre omstandigheden gefilmd en vooral ook erg belangrijk om gemaakt te worden. Het wraakverhaal krijgt hierdoor een extra interessante emotionele lading. Geheel terecht beloond met filmprijzen in speciale humanitaire categorieen. 3.5 sterren

30 juni 22:00 - 23:30

ARTE

Misschien was ik een vriend van wie nu mijn vijand is...

Een pijnlijk uitvloeisel van een oorlog.

Mooie film die aan intensiteit en gevoeligheid wint naarmate hij vordert.

Vallen de scènes aanvankelijk zeer lang en traag uit en is er zeer veel stilte, uiteindelijk is het zo dat deze kenmerken de intimiteit van het verhaal passend omsluiten.

Knap, vond ik het.

Interessant om eens een keer iets uit Tsjaad te zien. Tsjaad was recentelijk in een burgeroorlog verwikkeld, en is eigenlijk nog steeds een bijzonder onveilig land - maar in Daratt volgen we de gevolgen van de burgeroorlog vanuit het oogpunt van Atim. Vele moordenaars en misdadigers uit de burgeroorlog zijn achter de tralies beland, maar dat geldt voor lang niet iedereen: velen zijn de dans ontsprongen, en dat geldt ook voor de moordenaar van de vader van Atim. Om wraak te nemen wordt Atim naar de stad (N'Djamena vermoed ik, al ziet het er grotendeels nog steeds droog en stoffig uit) gestuurd, maar wraak nemen blijkt nog niet zo makkelijk. Zeker niet voor een wat zachtaardige jongen als Atim en al helemaal niet als de moordenaar geen simpel monster, maar een mens van vlees en bloed blijkt, die Atim als nieuwkomer in de stad probeert te helpen. Het is een simpel maar effectief verhaal, wat in zo'n anderhalf uur op degelijke en prima gefilmde wijze verteld wordt.

Prima film over het genuanceerde beeld dat een oorlog en het wraken van een dood familielid niet zomaar een Hollywoodverhaal is in het echte leven. Deze film geeft hier toch een mooie inkijk op en volgt de zachtaardige Atim naar zijn zoektocht naar de moordenaar van zijn vader.

Dialogen staan hier niet centraal, maar het personage Atim komt wel erg sterk naar voren met zijn gedachten en gevoelens. Met zijn twijfels ook met een opdracht die hem werd opgedrongen door zijn grootvader.

Een oorlog stopt ook niet wanneer de wapens worden neergelegd. Veel misdaden blijven onbestraft omdat men het bloedvergieten moe is of omdat men niet het justitieel apparaat heeft om misdadigers te vatten en te bestraffen. Het zijn dan vaak de nabestaanden die de wonden moeten likken, hoe moeilijk dat ook is ...

Dramatische situaties of omstandigheden - bijvoorbeeld oorlog - kunnen een mens, een doodgewone burger, tot buitensporig gedrag - bijvoorbeeld een andere burger doden - brengen.
Kan je hem na die oorlog nog steeds als een moordenaar beschouwen en berechten ? Of kijk je naar hem als wie hij op dat moment is, en waarschijnlijk ook voor altijd zal zijn: een doodgewone burger, misschien wel een mens van goeie wil; die ook z'n kleine en grote zorgen heeft ?

De boodschap achter Daratt is duidelijk: de wereld moet verder draaien we, moeten allemaal samen verder, en conflicten moeten ergens eindigen.
Wanneer Atim de man leert kennen die zijn vader heeft gedood, ziet hij de burger, niet de moordenaar. En terwijl hij op zoek gaat naar het juiste moment om hem te doden, groeit er stilaan een band. En zie je op het ene moment de haat, en op het volgende moment het begrip, en de opbloeiende genegenheid.

Storend: dat Nassara in se een goed mens is, en óók z'n problemen kent, lag er wel veel te dik op. Hoe hij de vaak norse, negatieve Atir blijft aanhalen en zelfs wil adopteren; dat hij gratis brood uitdeelt; een ongeboren kind verliest; ... Die boodschap was tè duidelijk.

De generatiekloof vond ik dan weer een heel fijn einde.

Een nipte 3,5*