The Benny Goodman Story (1955)

Helaas maar 1 keer gezien. Leuke film, goede muziek. Ik vond hem beter dan the Glenn Miller Story.

Bijzonder jammer toch dat het zolang heeft mogen duren voordat ik eindelijk deze film weer ik eens heb kunnen zien. Vandaag is het er dan toch van gekomen.

Deze film zal denk ik toch wel in de schaduw blijven staan van The Glenn Miller Story.

Steve Allen speelt The King of Swing Benny Goodman. Andere zeer bekende muzikanten en orkestleiders uit die tijd zoals Ben Pollack, Gene Krupa, Teddy Wilson, Lionel Hampton, Harry James ....spelen allemaal zichzelf. De soundtrack is door Benny Goodman himself met zijn orkest en kleinere formaties.

Heb deze film in de jaren '80 op tv gezien. De stap van Glenn Miller naar Benny Goodman was toen vrij snel gelegd. Maar goed, je had in die tijd honderden Big Bands, met zeer grote namen er tussen. Die kwamen ook met een eigen sound en hebben ook een eigen story. Kan je over die ook films maken, maar bespaar me. Wat dat betreft kan je beter wat naslagwerken raadplegen en muziek opzetten, krijg je een beter beeld dan zo'n film als deze. Al geef ik wel toe dat ik dat beeld toen nog niet had.

Mijn inschatting is voor aanvang van de film dan ook uitgekomen en dat is één grote teleurstelling. De muzikale gedeelten zijn nog wel aardig. Maar de romantiek tussendoor doet de film geen goed. Bovendien is Steven Allen geen James Stewart en Donna Reed geen June Allyson.

De film begint tamelijk somber met een jonge Benny Goodman. Maar volgens mij is dit gedeelte nog het meest waarheidsgetrouw. Daarna krijg je een opeenstapeling van fragmenten van Benny op weg naar de roem, die in werkelijkheid al heel snel was, alleen dat succes was tijdelijk zodat hij steeds weer opnieuw begon en dan weer opnieuw de top bereikte. Niet zo vreemd dan ook dat de beste man een gigantische berg opnamen heeft achtergelaten.

Allen lijkt redelijk op Goodman, alleen die was wat boller in zijn gezicht. En ik heb hem ook altijd al heel vroeg oud gevonden. Goodman wordt toch wel op een tamelijk saaie manier neergezet en een heel goed beeld van Goodman krijg je dan ook niet echt. Verder kent de film een nogal onduidelijke chronologische lijn. De nadruk ligt ook gewoon teveel op de romantiek en veel te weinig op Benny Goodman als muzikant, want dat was hij veel meer dan Glenn Miller. Dat het ook een autoritaire perfectionist was net zoals veel van die bandleiders komt nauwelijks naar voren. Maar op dit punt kan ik het nog wel begrijpen, anders zou Goodman wel protest hebben aangetekend. De muzikale rassenscheiding die door Goodman werd doorbroken, wordt ook niet goed belicht.

De film eindigt bij de het succes in Carnegie Hall. Waarom ze dit hebben gedaan is me ook een raadsel. Dit optreden was misschien wel het hoogtepunt maar toch zeker niet het einde van zijn carrière, die tot zijn dood in 1986 duurde.

3.0

Mijn waardering voor deze biopic geldt vooral de onsterfelijke swingmuziek van Benny Goodman, die voor een deel door hem zelf ten gehore gebracht wordt. En dan heb je ook nog Gene Krupa, Harry James, Lionel Hampton en anderen. Smullen.

Ik werd zo in beslag genomen door de muziek, dat ik achteraf moest constateren dat ik eigenlijk geen idee had of het ook een goede film was; ondanks het meedoen van Donna Reed: “He is asking me now”, een wel erg zwijmelende slotscène.

Binnenkort nog maar een keer kijken voor de film zelf, maar voorlopig 4* voor de muziek.

Deze nog maar eens opgezet, maar denk niet dat er nog een volgende keer komt. Daarvoor is hij eigenlijk ook te lang.

Droge rol van Allen en strakke film. Het had best wat opgewekter gemogen, in het begin is de film erg sentimenteel. Ik denk dat als Goodman zichzelf had gespeeld dat ik deze film heel wat beter had gevonden. Niet veel anders dan andere biografische films. Eenvoudige jongeman, leert klarinet spelen en groeit uit tot de King of Swing. Veel muziek in deze film, die overigens best goed is, maar ik miste de echte Goodman nogal. De vertolking van de twee jonge Goodman's (door David Kasday en John Erman) worden trouwens goed en geloofwaardig neergezet, maar ik vind Allen maar matig. En Reed is te oud voor haar rol. De romantiek zit er wat doorheen gevlochten, want anders zou het een aaneenschakeling worden van alleen maar muziek. Wat ik nog niet eens erg zou hebben gevonden. Hij leefde vooral voor de muziek en hield van het publiek. Het eerste komt wel goed uit de verf, het tweede pas later in de film.

Sommige scènes waren in herinnering toch sterker, dit was toen ik hem de vorige keer zag ook al, o.a. dat het publiek heel enthousiast reageert en de ontmoeting met Hampton, die trouwens dit nog leuk doet ook.

Om in aanraking te komen met muziek van Goodman is het wel een goed opstap naar diens muziek. Verder geen slechte film maar nogal doorsnee. 3.0