Maîtresse (1975)

Het begint wel leuk en veelbelovend, maar het verhaal is te saai en de film kabbelt maar voort zonder ergens naar toe te gaan.

De opzet is duidelijk: wanneer stevige alpha male Depardieu ontdekt dat frêle Ogier in haar ondergrondse wereldje de touwtjes juist stevig in handen heeft, merkt hij daarna dat zij ook in hun eigen relatie niet noodzakelijk de onderliggende partij is, hetgeen hem er toe aanzet om in haar geheimen te gaan grasduinen... Een niet oninteressant uitgangspunt wordt onvermijdelijk overschaduwd door het sensationele arbeidsmilieu, maar Schroeder houdt het allemaal redelijk koel (veel medium-shots) en maakt er in ieder geval geen freakshow van (voor zover mogelijk). Indertijd ongetwijfeld enorm schokkend, nu op sommige momenten nog steeds tamelijk ongemakkelijk want regelmatig zeer realistisch en (letterlijk) pijnlijk expliciet. En dat ik na al die jaren pas de tweede persoon ben die iets schrijft bij een film met een vrij bekende regisseur en zo'n beroemde hoofdrolspeler (met niet meer dan 11 stemmen!) is toch wel opmerkelijk : mainstream is deze film nog duidelijk niet.

Allereerst weer eens wennen aan de jonge Depardieu uit de tijd dat hij er nog niet uitzag als Obelix. Jaren 70 liefdesdrama waarin Depardieu valt op Bulle Ogier die haar geld verdient als meesteres in het BDSM-circuit.

Redelijk wat BDSM-scènes, ik heb er niet zo heel veel mee, één expliciete scène, is met naalden en spijkers die nog wat welk yayks oproept, voor de rest erotische fantasieën die een beetje uitgeleefd worden. Je vindt op het web nog wel wat steviger materiaal, maar anderzijds voor een publieksfilm met bekende actrice gaat het iets over de soft-porno-modus. Zal in de zeventiger jaren misschien nog wat schokkender zijn geweest, al vermoed ik dat de intentie van de film voornamelijk was BDSM wat bekender te maken bij het grote publiek, echt (s)exploitation is het zeker niet. Nadeel is wel dat het middenstuk veel aandacht op de erotische scènes legt en dat haalt de vaart een beetje uit de film.

Een film die me tegenviel. Ook ergens spijt van dat ik hem meepikte. Gérard Depardieu is een naam als een klok in de (Franse) filmwereld. Niet dat ik een hoge pet op heb van de man of diens films, een grote uitzondering wel voor Jean de Florette (Film, 1986), maar ik werd toch door de figuur Depardieu aangetrokken.

Flauwe film eigenlijk gaande over een vrouw die aan BDSM doet. Oliver voelt zich aangetrokken tot de vrouw en rolt vanzelf in het wereldje. Geen BDSM scènes met hem, hij is eerder observator. De relatie tussen beide personages bevat weinig chemie. Geen idee wat beiden naar elkaar toe aantrekt.

De film bloedt al gauw dood na een redelijk interessante start. Ik kon hier niet veel mee. Enkele scènes zouden misschien als choquerend overgekomen kunnen zijn destijds, vandaag is dat toch anders, zowel op filmisch als maatschappelijk vlak.