Qian Li Zou Dan Qi (2005)

Mooie film met een warm verhaaltje, waarbij voor mij de schoen niet zozeer wringt omdat het propagandistisch zou zijn, eerder omdat de problemen die de hoofdpersoon ondervindt toch iets te makkelijk overwonnen worden. Geen toestemming om te filmen? Gewoon hetzelfde verzoek indienen maar nu op een wat emotionelere wijze, en het lukt wel. Zelfs met de dood van zoonlief voordat hij het filmproject heeft afgesloten kan je vrede hebben gezien de inhoud van de brief. Wel een mooie rol van Takakura, die me ergens aan Kitano doet denken.

Wat de beelden betreft kan ik kort zijn: de natuur is schitterend opgenomen, maar binnen vind ik het allemaal een stuk minder. Muziek is mooi, maar op een gegeven moment gaat die Chinese fluit me toch de keel uithangen. 3,5*

Altijd obessed met die chinezen, en hun sterke prestaties, maar deze sloeg alles. Heb nog nooit zo lang zitten huilen sinds the green mile...mede ook doordat ik stoned was en verder niet nadacht kwam alles als een klap aan haha, top! 5

Misleidend!

Naar aanleiding van de titel en na even kort over de plotomschrijving van de dvd hoes te hebben gelezen dacht ik dat dit deels een soort avonturenfilm zou zijn. Helaas niets van dit alles, want alhoewel er wel gereisd wordt is het allemaal minimaal en zijn de personages vaak zo op hun plaats van bestemming. En dat de titel van de film verwees naar een operastuk had ik natuurlijk niet kunnen bevroeden vantevoren.

Bovendien laat Yimou Zhang zich veel te gemakkelijk China propaganda opleggen. Wat een geweldig land is China en wat een geweldige inwoners heeft China, ze zijn nooit te beroerd om op te staan als ze midden in de nacht wakker gebeld worden om iemand onbetaald bij te staan en wat een voorbeeldige gevangenen, echt schattig hoe ze allemaal beginnen te janken als een al even barmhartige Japanner beelden van Yang Yang laat zien!

Is er dan helemaal niets goed? Jawel hoor! Af en toe schotelt Yimou Zhang zijn kijker prachtige plaatjes van China voor en de film is vrij onderhoudend en soms best grappig. Met name als de Japanner en zijn vertaler 'die geen Japans spreekt' het stenen dorp aandoen en de vertaler er niet uitkomt met de lokale bevolking: hij wil een snel en simpel ja of nee, zij willen dat ze begrepen worden.

De muziek en de traditionele setting helpen ook allemaal niet mee om van deze film een overdonderend succes te maken. Het was alweer een hele tijd geleden dat ik een Yimou Zhang film zag, zelfs zijn Curse of the Golden Flower heb ik compleet gemist. Hij is echt bij mij in de versukkeling geraakt en dit helpt allemaal niet echt mee om bij mij weer volledig in de picture te geraken. Een magere 3*

Ik ben een liefhebber van Yimou Zhang films, maar deze stelt toch enigszins teleur. Het verhaal is tamelijk langdradig en mist een echt plot. Daar staat tegenover dat Zhang de kijker met enige regelmaat trakteert op prachtige beelden van het Chinese binnenland. En die dorpsmaaltijd ter begroting van de vreemdeling, vond ik schitterend.

In sommige commentaren hierboven klinkt door de Chinezen niet zo hulpvaardig zouden zijn als in de film wordt gesuggereerd. Dat strookt niet met mijn ervaringen. Ik vond de Chinezen op het platteland erg vriendelijk en gastvrij. De stedelingen zijn inderdaad heel anders, maar dat verschil qua mentaliteit tref je overal in de wereld aan. Zelfs hier in Nederland...

Ik had hier meer van verwacht. Hero en House of the flying daggers vond ik geweldig, vooral visueel. Maar deze film heeft in geen enkel opzicht indruk op me gemaakt. Het verhaal niet, maar jammergenoeg ook de beelden niet.

Tegenvaller, vooral doordat get verhaal en de hoofdpersoon mij niet echt boeiden. Wel sfeervol met soms mooie beelden, of dat nu druk Tokyo is of de lege binnenlanden van China. Maar het is ook een trage film die vaak genoeg tegen de verveling aanzit. 2,0*.

Terugkomend op de discussie van pagina 1: vond het juist helemaal geen reclame voor China, dat overkomt als een rurale en nogal achterlopende samenleving. De grote Japanse meneer komt daarentegen uit een technologisch ontwikkeld, Westers land. Dit contrast wordt effectief uitgebuit in de telefoongesprekken met het thuisfront, overigens inderdaad een erg uitgemolken verhaalgegeven. Riding alone for thousands of miles kon mij verder niet bekoren. Eendimensionale sentimenten, ondersteund door gezapige muziek. Ook cinematografisch doet Yimou Zhang weinig bijzonders. Ben sowieso niet zo'n fan van zijn drama's, die ik simplistisch vind, geef mij maar het visuele geweld van Hero en House of Flying Daggers.

Wederom een fijne Yimou Zhang die stilaan tot één van mijn favoriete regisseurs behoort. Misschien niet zijn allerbeste werk, maar de film bevat nog steeds die geweldige combi van drama, cultuur en adembenemende decors. Een film die in al zijn eenvoud de kleine intermenselijke emoties of gedragingen in kaart brengt.

Neem nu het sfeervolle feestbanket in het stenen dorp ter ere van hun gastheer Mr. Takata, de snotterende vader die zijn zoontje nog eens wil zien of het zoontje zelf wiens leven beslist wordt door het dorp, maar een eigen willetje heeft en dat ook kenbaar maakt. Tot slot vond ik de voice-over van Mr. Takata erg sereen en gepast. Eén van die overdenkingen was bijvoorbeeld dat hij zijn eigen eenzaamheid in een vreemd land met een taal die hij niet sprak realiseerde en deze projecteerde op zijn zoon die naar China trok mede vermoedelijk door de slechte relatie die hij had met zijn vader.

Als het niet de mensen waren die sfeer en cultuur brachten, dan waren het wel de natuurbeelden met diepe kloven die tot de verbeelding spraken. Ook de gastvrijheid zorgde ervoor dat de film warm en teder was zonder sentimenteel of wat ook te zijn. Net als de rol van de schoondochter overigens waarbij diepe spijt, maar ook respect en onderdanigheid naar de pater familias van afdruipt. Fijn!

Nog te zien op Netflix tot 30 november overigens. Leuk om af en toe zo één van die verborgen pareltjes te kunnen terugvinden in dat labyrint!

Niet de beste van Zhang, maar toch weer een heerlijk trage film met prachtige beelden. Of het nu propaganda is of niet doet mij niet zoveel. Ik heb al veel van Zhang gezien, en mijn absolute favorieten blijven toch, Coming home, The road home, The story of Qui Ju, Happy times. Ik ben minder fan van zijn oorlog en actiefilms...