Hu Die (2004)

Vrouwelijke regisseurs, het blijft iets aparts. Ik kan er mijn vinger niet opleggen, maar in iets zijn ze steeds herkenbaar.

Yan Yan Mak heeft die typische touch ook, maar legt itt tot veel van haar collegas, meer nadruk op de afwerking. Waar films van vrouwelijke regisseurs vaak erg 'realistisch' zijn, is deze film wat zweveriger.

Opvallend vooral het gebruik van muziek. Overdadig aanwezig, maar goed gebruikt. Het halve Mum repertoire komt zo'n beetje voorbij, maar dat weet de film wel identiteit te geven, aangezien de film en de muziek perfect samengaan. Verder ook visueel erg mooi. Die realistische aanpak blijft als basis dienen, maar is mooi bewerkt en geïnterpreteerd. Resultaat van beide is dat je een lief, schattig en mooi dramatisch filmpje krijgt. Iets knuffelbaars en aandoenlijk, maar dat toch realistisch aanvoelt.

Aardig verhaaltje ook, dat redelijk dramatisch is, maar gezien het audiovisuele gaat dat nooit storen. De film is mooi in balans en komt erg integer over.

Wel grappig is dat wanneer een man deze film zou regisseren (nogal wat naakte - zonder dat het veel prijsgeeft - en stomende lesbische scenes) hij waarschijnlijk meer kritiek op het thema en de uitwerking zou krijgen. Maar verder gewoon een aanradertje. Wie niet vies is van een naief lesbisch avontuurtje met mooi ingewerkt drama kan hier weinig fout mee doen.

4*

Na het zien van Ri Ri Ye Ye vandaag herinnerde ik mij een leuk Chinees gedichtje uit deze film. Bestaat volledig uit dubbele klanken (alla Ri Ri Ye Ye) dus. Vond het best speciaal in ieder geval, al kan dat ook aan de (vrije ?) vertaling gelegen hebben.

Mooie film, hij duurde wel een beetje lang naar mijn gevoel. Ik bleef een beetje met dubbele gevoelens zitten, vooral omdat ik het erg zielig vond voor Ming en ik vond het ook jammer van Jin. Voor de rest erg mooie film, mooie muziek ook.

4 sterren.

In juni verschijnt een Nederlandse DVD van deze film bij Homescreen.

Goed dat je dat zegt! Ik ga hem misschien wel kopen

Eind vorig jaar zag ik een optreden van een meisje op mijn universiteit. Haar naam was ik vergeten, maar haar uitstraling staat me nog bij als de dag van gisteren. Ik viel bijna uit mn stoel toen ik haar in deze film tegenkwam. Tian Yuan heet ze dus.

Maar goed,de film. Dat is weer een lesbo verhaal, niet zo gek met een Taiwanese novelle als bronmateriaal. Greep me in het eerste half uur, maar liet me daarna helaas los. Iets te oppervlakkig toch.

Hoewel er toch veel chemie is tussen de hoofdpersonages, is er teveel afleiding. De vele verwijzingen naar de studentenopstanden op Tiananmen waren toch echt overbodig. Abrupte montage soms die sommige scenes niet de ruimte gaf die ze nodig hadden. Toch wel een positief gevoel uiteindelijk, want met het hart op de juiste plek gemaakt.

Eerlijk gezegd had ik meer van deze film verwacht. Het is een prachtig verhaal, maar aan de ene kant is het allemaal wat traag en hoe paradoxaal, aan de andere kant wordt, doordat verleden en droombeelden dwars door het heden lopen, het zo verwarrend dat je er af en toe geen touw aan vast kan knopen.

Erg traag deze film. Wel mooi en goed verbeeld. Heden en verleden lopen min of meer parallel. en door de kleuren goed uit elkaar te houden vond ik. naakt had veel explicieter gemogen vond ik redelijk naïef allemaal.

Weet niet of het aan de versie lag die ik heb aangeschaft of aan de film; maar wat was het achtergrondgeluid belabberd! Ik kreeg hoofdpijn van de achtergrondgeluiden die soms zelfs de dramatische muziek wist te overstemmen (!?). In de kern is het een mooi verhaal over een lesbische vrouw die een jeugdliefde herbeleeft als ze weer verliefd is geworden op een jong meisje. Haar eerste lesbische ervaring eindigde echter met een pijnlijke scheiding tussen haar en de grote geliefde. Heden en verleden gaan via de montage door elkaar heen lopen en creeren zo een fijne dromerige sfeer.

Na een toevallige ontmoeting met een assertieve zangeres beseft een lerares dat haar lesbische karakter in feite nooit veranderd is, in weerwil van een huwelijk met een begripvolle man en het krijgen van een kind. Een dramatisch incident met twee leerlingen uit haar klas brengt de nooit helemaal verdrongen, traumatische ervaring uit haar eigen tienertijd met haar lesbische hartsvriendin van toen weer volop tot leven. Langzaam maar zeker komt ze tot het besef dat ze voor dezelfde keuze staat als toen en dat ze de fout van de destijds niet nog een keer mag maken.

De drie hoofdrolspelers leveren voortreffelijk acteerwerk af. Mede dankzij hen heeft Yan Yan Mak er een erg mooie, emotionele en sfeerrijke film van gemaakt met lange shots en ingetogen beelden (zonder expliciet naakt) van de vrijscènes.
Knap gedaan, maar kan iemand mij vertellen wat de bedoeling van de regisseur is geweest om middenin scènes plotseling van beeldkwaliteit te wisselen? De zin daarvan is mij ontgaan.

Een film die gaat over lesbische liefde. Ik moest dus onmiddellijk denken aan "La Vie d' Adèle" die ik vorige week heb gezien. Of deze film "Hu Die" zich ook kan meten met die film? Neen, in de verste verte niet. In alles is "Hu Die" de mindere met die winnaar van de Gouden Palm. Meer een Adèle 'Light' dus. Wat mij het meest stoorde waren de telkens herhalende vrij scènes, die zo preuts waren dat je ze nauwelijks erotisch kan noemen. Als bloot taboe is, toon die scènes dan niet. Op deze manier komt de film alleen maar ongeloofwaardig over. Pure hartstocht dient open en bloot getoond te worden. Dat is mijn mening. Is deze film nu dan slecht? Neen, op visueel vlak zag het er verder allemaal mooi uit en de dames waren best wel sympathiek. Het poëtische einde van deze film - die scène met die slippers - is zelfs zeer mooi.

3,0*

Tergend langzame en veel te lange film.

Op een gegeven monent komen die saaie lesbische tafereeltjes echt mijn strot uit...

Blijft mooi.

Maar het zal me niks verbazen als ik na een tijdje me weer steeds minder van deze film ga herinneren, want zo eentje is het wel. Alles is zeer netjes uitgevoerd, maar er is niet echt iets wat het écht speciaal of memorabel maakt, waardoor de film na het kijken redelijk snel weer wegzinkt.

Behalve dan misschien de Mum soundtrack, maar da's ook enkel omdat film vaak een redelijk oubollig medium is. Een glitchy electronic deuntje van 20 jaar geleden is dan al heel wat. Visueel verder ook wel verzorgd en de acteur doen het erg goed.

Verder een netjes gestructureerd verhaaltje, dat misschien net iets te lang aansleept. Maar da's eigenlijk het enige kleine minpuntje. Verder een mooie film om even lekker in weg te zinken. Geen grootse cinema, maar wel op alle vlakken kwaliteit.

4.0* en een uitgebreide review