Yours, Mine and Ours (2005)

In z'n genre wel goed, maar het is echt wel een familiefilm en daar moet je je op voorbereiden. Tegen het einde werd het allemaal net iets te voorspelbaar en te zoetsappig, zodat ik hier geen voldoende aan wil geven.

Paar leuke momenten. Vooral Miranda Cosgrove was, zo jong als ze hier was, al heel erg leuk. Het charisma dat ze heeft vandaag de dag, kwam er wel goed uit, twaalf jaar geleden.

En één van de jongetjes was oh zo smeltbaar. Die stal mijn hart met zijn kinderlijke stemmetje en de dingen die hij moest zeggen.

Verder is het vooral helemaal niets. Leuk geprobeerd ofzo, maar meer ook niet.

'I don't want to lose another mommy', oké, ik geef toe: mijn hart brak in 1000 stukjes. Niet alleen om wat hij zei, vooral om hoe hij het zei en zijn gezichtsuitdrukking erbij.

Na twee weken lang alleen maar studeren, en een beetje slapen, was dit een heerlijke film om weg te kijken. Mogelijk zou ik hem op een ander moment minder gewaardeerd hebben. De gehele film heb je vanaf de eerste minuut al uitgestippeld, maar daar had ik absoluut geen moeite mee. Ik heb een aantal keren hard moeten lachen en dan met name om de zeer flauwe grapjes.

Dit is een film die je vooral moet kijken op een druilerige zondagmiddag, na een drukke werkdag of zoals ik na twee weken vol drukte. Gewoon even lekker je hoofd leegmaken en nergens anders aan hoeven te denken. De clichés vliegen je om de oren, maar ik vraag me dan altijd af: verwacht men echt nog iets anders in dit genre? Dit is toch een genre waar ik weinig tot geen verrassingen verwacht en ik mij ook totaal niet op instel.

De acteerprestaties zijn niet uitzonderlijk, maar ik genoot er wel oprecht van. Het plezier, bij met name de kinderen, was zo te merken, dat dit op mij oversloeg. Dit vind ik, vooral bij dit soort films, vaak nog belangrijker dat de prestaties op zich. Ik vond het overigens niet zo slecht als sommigen hier, ik vond de prestaties gewoon gemiddeld. Niet heel goed, niet heel slecht.

Ik begrijp de vele negatieve recensies niet zo goed en vind de film ook erg ondergewaardeerd. Ik denk echter dat degenen die negatief zijn mijn positieve recensie ook niet zullen begrijpen.

Yours, Mine and Ours gaat over twee single parents met beide een groot gezin. Weduwnaar Franklin Beardsley(Dennis Quaid) is een admiraal bij de Coast Guard en vader van 8 kinderen. Zijn gezin fungeert als een militaire eenheid. Ze verhuizen naar New London, Connecticut waar Frank's high school sweetheart Helen North(Renee Russo) woont. Helen is een liberale, kunstzinnige vrouw met 10 kinderen. Bij haar thuis is het een gezellige chaotische bende. De vonk tussen Helen en Frank slaat direct weer over en ze besluiten spontaan te trouwen. Nu moeten wel hun gezinnen tot één zien te vormen. Yours,Mine and Ours heeft in principe een leuk uitgangspunt want een film over een militair als familyman staat garant voor komische momenten omdat de twee werelden niet verder van elkaar af kunnen staan. Ik als beroepsmilitair die op latere leeftijd gezinsman geworden is kan hier over meepraten. Het gezinsleven is veel zwaarder dan het militaire leven omdat de codes of conduct en rules of engagement niet zo duidelijk zijn. Russo en Quaid waren prima gecast. Quaid oogt echt een rechtgeaarde militaire man met zijn Captain America kop. Russo kan prima een eigengereide tante spelen. De kids zijn simpelweg met te veel om allen goed aan bod te komen in anderhalf uur tijd en bovendien de film wil teveel combineren en daardoor weten ze geen richting te kiezen. Het is nu een mix tussen Major Dad/Major Payne, Cheaper By The Dozen en The Brady Bunch. Hadden ze het kleinschaliger gehouden was de film overzichtelijker geweest en waarschijnlijk stukken beter.

Had deze al eens eerder gezien. Is op zich een ludieke feelgood-film, maar ben nu vooral benieuwd naar het origineel uit 1968. In deze remake ben ik nog het meest gevallen voor dat huis met die vuurtoren en de prachtige locatie.

De insteek van het wild chaotische vs het militair gedisciplineerde, daar had misschien nog net iets meer uit kunnen worden gehaald. Anderzijds kan je je ook de vraag stellen hoe de beide ouders voor mekaar zijn kunnen vallen gezien deze tegenpolen. Al trekken die wel vaker mekaar aan. Dat beide hier overigens al 50-ers zijn, wow.

Beide kenden originelen vele decennia geleden.

Cheaper by the Dozen uit 1950.

Yours, Mine and Ours uit 1968.