The Sheltering Sky (1990)

Hahah teigetje, je midden in de nacht druk maken over andermans mening...lol

Zoals vaker bij zeker de latere films van Bertolucci: Virtuoos gemaakt. Met fraai camerawerk. Prachtig gebruik van zonlicht. Erg, erg goede muziek. En vooral een mooi laatste deel. Maar toch werkt vooral de rest van de film ook hier weer niet echt. Het verhaal voelt kunstmatig tegen een natuurlijke achtergrond. De film is weinig overtuigend in de intiemere, kleinere scenes, de moeder en zoon-bijfiguren lopen maar een beetje in de weg en geen van de acteurs vond ik echt overtuigend. Iemand hier trok een vergelijking met Out Of Africa en The English Patient. Zo erg is het gelukkig ook weer niet. Deze film zakt nergens echt door de bodem zoals die twee misbaksels.

Een prachtige film met prachtige beelden en een onvoorstelbaar mooie Amina Annabi. Alleen voor haar al heb ik de film 3x terug gezien...

Maandag het weekend afsluiten met deze The Sheltering Sky die ik vooral had meegenomen vanwege de QMC uitgave wat vaak niet de minste films zijn. Toch bleek dit trage drama nu niet bepaald een hit en zelfs een lange en moeizame zit.

Toch slaat mijn hart iets snelleer bij het zien van de prachtige en altijd aimabele Debra Winger waar overigens haar kapsel haar niet echt eer aan doet. De combinatie met Malkovich lijkt opzich nog wel een reden tot goede hoop, maar die hoop vervliegt daarna snel met het wispelturige gedrag tussen het stel, dan weer warm dan weer koud, waar medereiziger Hunner al snel een breekijzer is en de afstand tussen het stel vooral geprojecteerd wordt in discussies over de aanwezigheid van Hunner, gesprekken die men voert terwijl ze beide in een andere kamer zitten en zij überhaupt onwetend is over dat hij de hele nacht de hort op geweest is. Zit er een idee achter? Vast wel. Is het kwalitarief goed en met zorg gemaakt? Oh absoluut. Heb ik er iets mee? Geen donder.

Toch heeft de film de nodige goede punten zoals de nostalgische opening, is de soundtrack van Sakamoto prachtig, en is het begrijpelijk dat hij in de prijzen viel. Het bizarre avond tafereel van Port is dan juist weer heel erg bevreemdend en iets wat ik niet in dergelijke film zou zoeken maar is wellicht exemplarisch voor de afstand tussen de twee. En op deze gedachte lijkt de film rond te hinken, de status van relaties, hoe deze helemaal kunnen verflauwen of vervagen, dat je het contact met elkaar helemaal kwijt bent en dat pas na de definitieve angst voor het verliezen van iemand het gevoel rondom diegene terugkeert. Van de andere kant kan hier ook verlatingsangst en angst voor eenzaamheid spelen, en ansich is het doodsbed van Port met de wanhopige Kit best wel aangrijpend en goed geacteerd. Want wat een afschuwelijke ellende is die lijdensweg in dat tochtige en miserable hok. Het vervolg rond Kit lijkt daarna ook aan de linke kant als blanke vrouw alleen tussen de Berbers waar ze vervolgens goed terecht lijkt te komen maar het noodlot alsnog toeslaat met een wel erg tragisch einde.

Het neigt mij te zeggen dat The Sheltering Sky wel degelijk goede momenten bezit maar er na die tijd toch vooral een gevoel overheerst dat ik denk dat hier veel meer in had kunnen zitten. Zoals een Bertolucci bijna betreft is het allemaal te lang en saai van stof en komt erbij dat ik onvoldoende heb met de karakters en het geen moment wil boeien. Daarom wat mij betreft een onvoldoende.