Beloe Solntse Pustyni (1970)

Leuk weetje:

It is an unbreakable tradition that Russian cosmonauts and foreign guests watch this movie the day before they blast off aboard a Soyuz rocket from Baikonur Cosmodrome.

IMDB

Geen kosmonauten op MM dus .

(Voor de Russisch sprekenden onder ons;) wostok delo tonkoje.

Leuke film!! Is een cultklassieker onder de russen geloof ik. De film is zeker de moeite waard, ze zouden de film moeten laten zien tijdens de geschiedenis les Het communisme druipt er vanaf, maar hoe dan ook; het is allemaal erg goed gedaan. De liedjes, de beelden, de gesprekken, de one-liners.

Het gegeven van de film is ook gewoon te mooi voor woorden. De beste man moet de harem van Abdulla escorteren. Abdulla zit achter zijn vrouwen en de russen aan. Komrad Sukhov beschermd de vrouwen en krijgt daar wat hulp bij van een soldaat, een of andere rebel die hij heeft opgegraven uit de woestijn en een oud-veteraan.

Dit beschermen gaat Komrad Sukhov natuurlijk goed af! Onze Russische held! Maar zelf wil hij liever terug naar huis om na jaren lang "werkers bevrijden" over heel de wereld weer lekker te genieten van zijn vaderland.

Kijk hoe dit afloopt!! (als je de film ergens kunt vinden.., en dat zal zeker een probleem worden!)

4*

Is op dvd, koos.

Best leuke film ja met een opvallend westernsfeertje.

Lees op het net over de sterrenstatus van de film in het voormalige Sovjet-Rusland (maar waarom nu precies deze film?). Film maakt die status nu niet direct waar, maar wist me toch wel positief te verassen. Een Sovjet-sprookje met een humoristische inslag, waar een comrad een harem vrouwen verdedigt, een veteraan te - met een paradijselijke tuin - erg mooie liederen zingt. Het of beat tempo (zoals vaak in Sovjetfilms), de liederen, het moralisme dat er dik boven op ligt, maar eigenlijk totaal niet irriteert, de omgeving en het Duizend-en-één-nacht-achtige verhaal maken dit toch tot een bijzondere kijk ervaring.

Beloe Solntse Pustyni (1970) is samen met Tini Zabutykh Predkiv (1964) mijn favoriete sovjetfilm . Ik ben in de Sovjet-Unie geboren , misschien ligt het daaraan .

De oneliners hier zijn geniaal ...

Een Russisch klassiekertje. Dit soort films kun je gelukkig wel kijken als je met Aeroflot van en naar je vakantiebestemming vliegt.Voor mij aantrekkelijker dan bijna alle andere films die ik al vaak genoeg op tv gezien heb. Hier koos ik zelf voor de film, maar astronauten die vanaf Russische bodem gelanceerd worden, zijn verplicht deze film te kijken.

Een klassiekerstatus is niets heiligs voor mij en om heel eerlijk te zijn, ging The White Sun Of The Desert flink tegenstaan na een half uur. Het verhaal is toch vrij dun en de enige voldoening haalde ik uit de verwijzingen naar het communisme. Het smeden en bewerken van een sikkel met een hamer ligt er dan wel heel dik bovenop. De benadering van de hoofdpersoon naar de harem van de guerillaleider is ook een mooi voorbeeld, omdat het hebben van een harem compleet tegen de idealen van het communisme indruist. Het levert wat botsingen op, maar wordt nergens spektaculair. Hooguit grappig. Evenmin spectaculair is de rest van het verhaal. De dialogen zijn niet boeiend. Het wordt gewoon een beetje saai als de sympathieke hoofdpersoon voor de zoveelste keer naar huis verlangt. Naar die stevige berin van een vrouw, terwijl een complete harem van prachtige dames je aandacht opeisen. Actiescenes zijn er te weinig en bovendien niet bijzonder. Zelfs niet voor een film uit 1970, al is het wel leuk om deze eens gezien te hebben. Gelukkig zal ik nooit de ruimte in geschoten worden.

Een even leuke als bizarre 'Eastern'. Sukhov droomt al van thuis (wow - wat een kleurenpracht met 'zijn' Roodkapje' - en zag ik daar een bloot been ??) maar belandt in een woestijn die meer doet denken aan het sprookjesachtige en de setting van Parajanov en Ali Baba dan wat je je normaliter voorstelt bij een Sovjet film. De 9 pastelkleurige, zuurstokgelijkende haremdames hebben een vervreemdende werking - evenals de lemen bebouwing en poortjes en roestige opslagtanks aan zee. In deze setting vecht Sukhov zowel tegen Abdullah als de elementen als tegen de machinerie van de Sovjetstaat. Vermoeiend - dat is het trouwens ook...

Ik weet niet of er maandag in EYE in de lezing nog meer over deze film aan duiding werd gegeven. Ik begreep uit de begeleidende tekst dat met de komst van Brzenjev als secretaris-generaal van het politbureau het gedaan was met de in de Jaren 60 ingezette dooiwave binnen de Russische film (tenminste de Russische film die het Westen bereikte) en deze 'eastern' een van de weinige dingen was die 'ons' bereikte. In dat licht moeten we misschien ook kijken naar het opvallende succes dat de Sovjet film boekte in de periode onder Breznjev de Academy Awards: 3 maal winst en nog eens 6 nominaties tussen 1968 en 1984. Ik postte er hier al over.

Aparte film, maar op een intrigerende manier.

Ben zelf wel fan van de woestijnsetting, die ik zeker in een Sovjetfilm niet direct had verwacht. Vrij rauw, bij momenten een beetje knullig, maar zeker bovengemiddeld.

Een vergelijking van verschillende filmvarianten is interessant. Wat algemene informatie volgt hier, met extra’s voor de film zelf.

De “eastern” heeft twee vormen: de feitelijke eastern en de zogenaamde rode western. De feitelijke eastern speelt zich in het Oosten af (in de Aziatische republieken van de voormalige USSR). Dit is een feitelijke eastern.

Bij de rode western speelt de actie zich af “in Amerika”, zoals bij “onze eigen” westerns. Voor de rol van Indianen werden daarbij door de USSR Oost-Europeanen uit verschillende satellietstaten ingezet.

In de westerns is doorgaans sprake van een eenzame held, die dan slechts zijn eigen doelen volgt, zoals geld of wraak. Compleet individualistisch. Soms zelfs met criminele trekjes. Voor de USSR was dat absoluut onbespreekbaar. De held in beide soorten easterns strijdt daar altijd voor algemene idealen en maakt deel uit van een groep, hij is geen superheld, rijdt soms misschien slecht paard en/of schiet beroerd. In Beloe Solntse Pustyni is dat laatste dan weer absoluut niet van toepassing.

Groepen als landbouwers staan altijd aan de goede kant. In de rode western worden de indianen bovendien gerespecteerd, als slachtoffers behandeld, die voor hun rechten strijden. Bij een feitelijke eastern kan de groep makkelijk multi-etnisch zijn. Deze drie elementen komen bij deze film niet aan de orde.

Ook de liefde wordt anders behandeld. In de western kan de held er een hoop relaties op na houden, geliefd zijn bij vrouwen. In een eastern gaat de aandacht voor revolutionaire ideeën voorop en is de held misschien al getrouwd, of heeft helemaal geen geluk bij vrouwen. In Beloe Solntse Pustyni draait het totaal niet om relaties. Vandaar ook de (door de echte USSR-politiek opgelegde) desinteresse van de hoofdpersoon in de harem.

Het taalgebruik, ook tussen man en vrouw, valt mij in deze film verder op. Het Russisch kan heel erg poëtisch zijn, sprookjesachtig en klinkt in onze oren dan heel apart, archaïsch misschien.

Voor mij is dat een verrijking, het stoot anderen misschien af. Ook de religieuze achtergrond van de meeste Russen komt subtiel naar voren in de vorm van iconen en gebaren (kruisjes slaan) in de film.

Deze film is een hele interessante uitnodiging voor een hele interessante cultuur, maar wel voor de liefhebber denk ik (verwacht zeker geen western).

Akkoord!

Aangename klucht –met hier en daar een dramatisch accent– over een veteraan van de Russische burgeroorlog die op weg naar huis middenin de woestijn plotseling opgezadeld zit met de restanten van een harem. De film kent een aantal memorabele scènes, zoals de onverstoorbare oude mannen en de vrouwen die in paniek hun gezicht moeten bedekken. Erg leuk.