The Black Dahlia (2006)

Geen goede film, maar dat is niet door een gebrek aan moeite langs De Palma (en crew) zijn kant. Voor het merendeel van The Black Dahlia zat ik allesbehalve met tegenzin te kijken. Nergens een hoogvlieger, maar wel nog een voldoende. Maar het laatste kwartier trekt dat toch wat naar onder. Het nodeloos complex gemaakte einde wordt vliegensvlug uit de doeken gedaan waarna we vlug The Endte zien krijgen. En op zich geldt dat voor de hele film. De Palma wil zoveel info en zoveel scènes in z'n film proppen, dat het vaak een overvolle mess is. Schrap wat zaken en focus je op het hoofdplot, en je had een betere film gehad. Nu blijft alles erg aan de oppervlakte, evenals de personages die je nooit echt kan doorgronden, en is er een hoofdmysterie dat nooit echt interessant wordt. Regie en aankleding was wel dik in orde.

Ik kan niet quoten, dus dan maar zo. Vandaag deze film gezien en ik last dit commentaar hier, en ik lees dit verder helemaal nergens op het internet. Het lijkt me dus sterk, maar ik vind het wel interessant om te lezen. Helaas is de user uitgeschreven, maar misschien iemand anders die weet of dit echt zo is of niet.

Opvallend is dat beide hoofdrolspelers in principe dezelfde naam hebben: wit hart. Verder snap ik niet goed wat James Elroy hier nou precies mee bedoelt.

Van Brian De Palma verwacht ik een technisch knap gemaakte film en dat is hier niet anders. Het gebruik van de kleuren gaat in de richting van sepia, geeft soms het gevoel dat je naar een oude postkaart kijkt. Dat is enerzijds mooi, anderzijds creëert dat overdreven artificiële misschien wel wat afstand met de kijker (in mijn geval). Dit in combinatie met de zorg voor decor - voorop de vele scènes waarin lamellen schaduwen werpen - zorgt wel voor een film noir gevoel of je het wil of niet. Het script doet er ook z’n best voor, komt lekker warrig over, maar uiteindelijk lijkt het toch wel allemaal te kloppen (toegegeven dat ik de plot nadien nog ‘s overlopen heb). De director’s cut duurt een uur langer en had misschien meer duidelijkheid gegeven. Maar uiteindelijk mag en moet een film noir een zekere warrigheid inhouden om de sfeer gaande te houden naar mijn (zeer bescheiden) mening. Het enige wat ik een beetje jammer vind, is het gebrek aan empathie dat de karakters oproepen. De personages en hun relaties zijn allemaal wat onderkoeld en begeesteren niet. Daardoor lijkt de film ook heel traag op gang te komen. Het eerste uur vond ik zelfs aan de dramatische kant, maar gelukkig wordt er in de tweede helft van de film heel veel goed gemaakt en voelde ik me alsnog beloond om deze film uit te kijken. Wel vreemd dat Josh Hartnett als flik op eigen houtje Mia Kirshner uit de weg ruimt. Lijkt me niet zo slim voor z’n carrière maar ach waarschijnlijk moeten we James Elroy hiervoor verantwoordelijk stellen.

Er vooral doorheen gedraaid voor een up to date comment, want dat de film vies tegenvalt had ik al eerder ondervonden. En hoe is dat toch mogelijk met Brian De Palma als regisseur, een cast die voldoet en de bron/basis van James Ellroy. Want wat kan ik genieten van LA Confidential, eveneens met een prima cast en tevens boek van James Ellroy, een schrijver overigens waarvan ik reeds drie boeken gelezen heb waaronder zijn levensverhaal. En het moet gezegd dat de lectuur van Ellroy een verhaal apart is en deze boeken veel aandacht vergen om te lezen. Eerste constatering is dan ook dat de helft van Strikt Vertrouwelijk uit praktische redenen, niet in de film is gekomen, LA Confidential uiteraard. En laat men daar nu waarschijnlijk de fout in gegaan zijn met deze The Black Dahlia.

Twee ex-boksers worden als recherche partners aan elkaar gekoppeld ten tijden van de sinistere Black Dahlia zaak, een zaak die nog nooit opgelost is maar dat even terzijde. Naast de zaak die ze reeds onderzoeken voelt vooral Blanchard zich ontzettend aangetrokken door de Dalhia zaak waarop gedurende de film hun aandacht helemaal naar de Dahlia zaak verschuift. An passant spelen er nog de nodige relationele besognes, een ingewikkelde driehoeksverhouding en eist een snobistisch familie nog al de aandacht. De cast is opzich prima met Johansson, Eckhardt en vooral Swank in een a typische rol. Fraai is het mooie tijdsbeeld en de prachtige settings met mooie kleuren, klassieke auto's en een passende soundtrack. Dit is wel waar ik voor val in die zin...plus een in eerste instantie interessant opgebouwd mysterie.

Maar dan toch lijkt de film totaal te ontsporen in een veelvoud aan namen, verdachten en sub plotjes en vervalt het geheel in een ongrijpbaar iets. Zoals al eerder geconstateerd komt dit ook deels in de boeken van Ellroy voor, maar de gelaagdheid zoals in de boeken is onmogelijk naar het scherm over te brengen, het moet simpeler, iets dat niet slaagt met The Black Dahlia waarop de interesse richting het einde steeds verder afvlakt naar een einde met Ramona Linscott waar alleen nog een spotlight ontbreekt om te bevestigen dat de finale uit een klucht komt. Wat een rare einde met de conclusie dat deze film de stijl en finesse van LA Confidential mist.

Ik kan dat ook niet anders zeggen dat het ontzettend zonde is dat er niet wat beters gemaakt voor van dit materiaal. Sowieso zou een mysterie als The Black Dahlia, vergelijkbaar met de grotere mysteriën als JFK, de bende van Nijvel en Jack the Ripper, een beter lot dan deze film verdienen.

De vorige DePalma die ik een paar dagen terug zag scoort op de site onder de drie sterren en is uit de jaren '00 maar vond ik leuk. Deze scoort ook onder de drie maar in dit geval is het gemiddelde nog te hoog. Dit is de zwakste film van DePalma die ik tot nu toe zag. DePalma die in eerdere films een gevoel voor film noir liet zien. Een boek van James Ellroy die ook LA Confidential schreef met als basis een vroege mediahype van een moord, gepleegd midden in het noirtijdperk. Op papier zou je denken dat dat goed moet worden. Stillistisch is het bij vlagen nog wel aardig, al heb ik DePalma beter gezien. Hij is hier te weinig speels. Erger is dat het plot verzand in terzijdes en weinig interessante subplotjes en dat script en acteurs geen van de vier hoofdkarakters interessant weet te krijgen. Met name de ontknoping is uitermate vervelend gebracht. Het lukt DePalma totaal niet de film op een hoogtepunt te laten eindigen. Of om 'm fascinerend of spannend te maken. Het is bijna knap hoe weinig de film maakt van het beroemde gegeven.

What a mess…

Zeer matig filmpje. Gebeurd van alles, maar het is niet bij te houden wat precies.

Goed. Op en top verzorgd (schitterende fotografie van Zsigmond, eerste klas gemonteerd door huismedewerker Pankow) maar er is niet echt een intensiteit en betrokkenheid. Drie verhalen (menage à trois, moord op dahlia en corruptie van politie) die in een te complex plot geduwd werden. Daarom zit ook niet zo vloeiend in elkaar (het middenstuk bv verdwijnt Eckhart en Johansson uit beeld en komt een nieuw personage Swank ten tonele).

Stilistisch idem. Staat niet op de voorste rij van technische genialiteit De Palma ondanks toch een tour de force scene wanneer men het eerste lijk ontdekt terwijl de agenten iemand aan het schaduwen zijn.

The black Dahlia mist een ziel maar heeft wel een mooi uiterlijk. Lang blijft dus de film ook niet nazinderen.