Buppah Rahtree (2003)

Hele bizarre combinatie van humor en horror, met een grappig verhaal en een handjevol erg memorabele personages (vooral de twee dikke kapsters waren om te gillen). Maar het meest indrukwekkende vond ik nog hoe gemakkelijk regisseur Yuthlert Sippapak speelt met de sfeer. Hij slaagt er zelfs in om sommige scènes tegelijk hilarisch grappig en bloedstollend spannend te maken.

Het eerste kwartiertje van de film doet dan weer helemaal niet vermoeden dat er iets bijzonders aan de hand is. Het begint allemaal vrij standaard, saai zelfs, met een vlakke romance tussen een stinkend rijke Ake en de verlegen Buppah Rahtree. Maar aan het einde van de intro wordt de romantische set-up door een onverwachtse twist helemaal op z'n kop gezet, en val je de rest van de film van de ene verbazing in de andere.

En het wordt na verloop van tijd ook steeds goorder, van tollende hoofden, tot liters bloed in de gangen en het afzagen van ledematen. Toch blijft de humor altijd de bovenhand houden, vooral dankzij de goede timing van de grappen en een aantal slimme filmverwijzingen (naar oa. The Exorcist en Audition). Een vreemd beestje dit, en mogelijk de eerste horrorfilm met bloopers in de aftiteling.

3.5 sterren.

Weten jullie misschien waar je engelse subtitles voor deze film kunt vinden?

Ik heb deze film in een thaise cd winkel gekocht (59 baht=1.18 euro:P) maar ik kan nergens subtitles vinden..

Buppah Rahtree is een geslaagde mix van komedie en horror. De film begint met Ake's obsessie voor Buppah en niets wijst erop dat hetgeen wat komen gaat van een totaal andere orde is. Het is traag en niet bijster interessant, hoewel ik de voice over prettig vond om naar te luisteren. Geinig ook dat het allemaal een weddenschap was, iets wat ik niet had verwacht van een type als Ake, het leek allemaal zo echt. Het oude huurhuis waar de film zich afspeelt dient zich ook pas later aan.

Wanneer Buppah dood wordt gevonden komt de film pas echt op gang. Het leuke is dat de bewoners weten dat Buppah op haar kamer is doodgegaan en dat haar geest daar rondhangt. Maar niemand wil haar kamer huren zolang het daar spookt dus zal haar geest verdreven moeten worden. Voor Sippapak het signaal om een paar hilarische personages de revue te laten passeren. Een paar priesters, waarvan die eerste by far het grappigst was! De bange huisbazin, een paar dikke kapsters en twee verkopers. Leuke typetjes die vaak voor een grote glimlach zorgen. De schrikeffecten liggen er ook zo dicht bovenop dat het melig wordt.

Sippapak is erin geslaagd een aantal scenes komisch te maken, en tegelijkertijd ook spannend. Zo is Buppah's make-up af en toe best geslaagd en was het serieus spannend als ze achter haar slachtoffers aan ging. Maar door de overdreven reacties van de bewoners besef je steeds weer dat het komische de bovenhand voert. Wanneer Ake en Buppah bij elkaar komen gaat de film wat mij betreft teveel uit naar romantiek/drama. Wat gelukkig daarna weer goed wordt gemaakt door wat milde horror.

De film verveeld eigenlijk nooit en dat is te danken aan het leuke spel van de acteurs en de combinatie van komedie en horror. Maar toch; als de horror nog wat spannender en bloederiger was geweest en de komedie nog knotsgekker dan was dit echt een topper. Ondanks dat ben ik benieuwd naar de sequel.

Matig.

Vond 3.1 en 3.2 toch wel iets beter dan deze eerste film. Komt allicht ook wel omdat tegenwoordig de Asian Suspense zo platjes is geworden dat vroege (alhoewel, wat heet vroege) voorbeelden van het genre niet echt veel indruk meer maken. Daar tegenover staat natuurlijk wel de mix met comedy, die toen nog wel redelijk verfrissend was.

Visueel oké, al zijn die Thaise films doorgaans tot meer in staat. De horror vond ik matig, ook de humor komt er niet altijd even vlot uit. Het duurt verder ook wel iets te lang, waardoor de vaart er niet altijd even goed inblijft. Geen echt grote mankementen want algemeen gezien houdt Sippapak het geheel wel op niveau, alleen springt er weinig tot niks echt uit.

Deel 2 moet ik nog steeds kijken, al is dat zeker geen prioriteit. Blijft wel een leuke regisseur om te volgen, maar ik heb de indruk dat deze film beter werkte in 2003 dan 10 jaar later.

2.5*

Buppah Rathree is een leuke horror/komedie die zeker weet te verrassen. De Thai laten wederom zien dat zij goede horror kunnen maken. Horror en komedie combineren is makkelijk, dit ook daadwerkelijk effectief gebruiken is een heel ander verhaal. Het is al heel vaak misgegaan, soms rampzalig. Regisseur Yuthlert Sippapak bewijst dat de Thai een goede "feeling" hebben voor dit soort films. Buppah Rahtree heeft hilarische, maar tegelijkertijd ook angstaanjagende scenes. Dit is indrukwekkend, zeker als je ziet dat alle combinaties van de twee genres succesvol zijn. Van Buppah Rahtree zijn uiteindelijk nog drie delen uitgekomen die voortborduren op het verhaal van de eerste film.

De locatie in de film is eentonig maar wel heel effectief als horror achtergrond. het verhaal speelt zich zo goed als volledig af in het appartementencomplex waar onder andere Buppah Rahtree in woont. Een oud versleten gebouw met kleine appartementen waar allerlei soorten typen in wonen. De hele ambiance is perfect en versterkt alle enge gebeurtenissen in de film.

Er wordt prima geacteerd door de gehele cast. Het ziet er allemaal verzorgd uit en de Thai zijn gewoon grappige mensen. Na het kijken van aardig wat Thaise films ben ik er achter gekomen dat ze vaak komisch zijn. Thaise mensen zijn bijgelovig. Ze geloven in geesten en dat is ideaal om in films te stoppen. De hysterie die van hun gezichten af te lezen is, als ze een geest zien, is hilarisch. Mooi dat ze zo ook de spot met zichzelf nemen. Laila Boonyasak neemt de rol van een hoofdpersonage op zich. Ze speelt met verve, al zeg ik het zelf, het personage Buppah Rahtree (ook wel genoemd "bloem van de nacht"). Vrij snel zal ze een ijzingwekkende rol krijgen en die zal ze drie films blijven spelen. Tevens zijn er sommige onvergetelijke rollen van een aantal acteurs. Onder andere twee dikzakken en een grappig mannetje met het Down syndroom.

Buppah Rahtree is een rollercoaster van een film. De film kan je eigenlijk samenvatten als een groep bewoners van een appartementencomplex die gillend door het gebouw rennen om een geest van zich af te schudden. Dit zorgt voor vele komische en tegelijkertijd angstaanjagende situaties die heel leuk in elkaar zijn gezet. Op een gegeven moment in de film is de focus op het verhaal nihil maar dit maakt niet uit. Je kijkt dan gewoon naar een rollercoaster van een film waarin van alles gebeurt. Rennende en gillende Thaise mensen, ja ik teken ervoor. Een aanrader voor iedereen die een goede combinatie van de genres horror en komedie wil zien.

3,5*