Whisky (2004)

Subtiel drama. Fraai gespeeld, maar wat een somberheid! Kleurloosheid in ieders leven. Toch wel heel onderhoudend.

Een aardig filmpje al is het verhaal erg mager en wordt er ook matig geacteerd. De film is vooral echter veel te langzaam. Wel mooie plaatjes af en toe van een vervallen Uruguay.

Aparte, maar mooie film, met een goede mix van drama en een vleugje komedie.

Vooral de personages zijn erg interessant. De film is traag en er wordt niet bijzonder veel gepraat, maar vervelend is het nooit, want daarvoor boeien de personages teveel. Dit is typisch zo’n voorbeeld van een film waarin er veel meer verteld wordt over de personages door ze laten zwijgen, dan door ze te laten spreken. Marta is het boeiendst. Ze is positief, maar heeft ook iets zieligs over zich heen. Jacobo is het meest zwijgzaamst, maar heeft zulke sterke gezichtsuitdrukkingen, dat je toch wel goed kan zien wat er in hem omgaat. Een grappig detail, waarbij het camerawerk erg sterk is, is dan weer het enorme lengteverschil tussen hem en Marta, waardoor zijn hoofd soms uit beeld is, als de camera op Marta inzoomt.

Verder zijn de personages opvallend echt, komen de ongemakkelijke spanningen tussen de personen goed naar boven en is het bovenal een filmpje dat rustig, maar fijn voortkabbelt. De emoties zijn echt, de film is ontzettend eerlijk en oprecht en vooral ook erg realistisch. Het einde, waarbij Marta niet meer komt opdagen, vond ik erg begrijpelijk en zelfs licht ontroerend.

Fijn filmpje dus met het hart op de juiste plaats, zoveel is zeker.

4,0*

Zondag 18 november te zien in Rialto (A'dam)

Helemaal géén, denk ik zelfs. Het duurde even vooraleer ik dat echt in de gaten ben beginnen houden, maar ik heb geen enkele keer de camera zelfs maar een paar graden zien draaien...

(Ideaal voor wie een hekel heeft aan de Dogme-camera's... )

Het is toch wel héél droog en troosteloos. Bovendien kwam het allemaal een-dimensioneel over, ik vond te weinig diepgang om het zinvol en/of boeiend te maken.

En met een zekere ergernis door de plot: 'Als zijn broer na jaren opduikt, wil Jacobo de indruk wekken dat zijn leven succesvol is. Hij vraagt zijn werkneemster Marta de rol te spelen van geliefde echtgenote.'

In die situatie, in die leefomstandigheden, en met die mensen,...: op een of andere manier vind ik het gewoon geen steek houden...

Whisky, verwijzend naar het woord dat je moet zeggen bij de familie Köller als je op de foto wilt, is een kleine warme film over Jacobo Köller die een sokkenfabriek uitbaat. Vergane glorie zo blijkt, want de fabriek is weinig meer dan een vervallen loods met afbladderende muren en een poort volgespoten met graffiti. Daar heeft hij drie werkneemsters in dienst waarbij Marta een prominente rol in speelt. De werkdagen en -weken zijn erg monotoon en verlopen steevast volgens een bepaald patroon. Probleem o probleem wanneer het rolluik het opeens niet meer doet ...

De problemen worden nog groter wanneer de flamboyante broer van Jacobo opduikt. Om de schijn hoog te houden laat hij Marta zijn echtgenote spelen. Interessant plot bijgevolg, maar evenzeer tragisch. Want net als op social media is het hier de mens om te doen wat de ander van hem denkt. Jacobo verschilt drastisch met de charismatische Herman. Hij is eerder zwijgzaam en introvert, schijnbaar ongeïnteresseerd in alles wat niets met sokken te maken heeft.

Van Marta zelf krijg ik helemaal geen hoogte. Een oude vrijster die haar dagen dag in dag uit slijt in de fabriek. Treurnis alom tot ze haar baas, maar vooral diens broer beter leert kennen.

Inhoudelijk sober en traag, maar ook technisch. Het cameragebruik is inderdaad vrij statisch, observerend eigenlijk. Prima film, graag naar gekeken alvast, vooral door het decor, context en het leuke doch ietwat clichématige plot.

Goed. Vanaf de eerste minuut is het duidelijk : de wagen die niet wil starten, het café waar het licht niet werkt, de resto’s zijn kaal en ongezellig, de fabriek is een claustrofobische ruimte waar de rolluiken niet werken, een appartement dat vol fabrieksspullen staat. Kortom, de personages zijn uitgeblust, hebben geen passie of vreugde in hun leven maar ondergaan hun dagelijkse routine als een rat op zijn tredmolen. Alles is troosteloos in hun universum. En dan gaan ze op reis. Het hotel is uitgestorven, enkel de irritante geluidjes van de zielloze slotmachines zijn te horen en het is niet echt goed weer op het strand waar trouwens niemand zit, geen kraampjes of dergelijke …

Het is prachtig neergezet door een duo regisseurs met dus veel aandacht voor dit milieu waarin de tragische personages schuifelend door het beeld lopen. Ik hou er wel van van dit soort tragi komische toon (deadpan' humor wordt het weleens genoemd). Het confronteert je ook met je eigen leefwereld en zijn routine. Een beetje zoals films van de Finse filmmaker Aki Kaurismäki. Geen grote cinema, veel gebeurt er niet qua plot maar dankzij unieke stijl kon ik de belevenissen van gewone mensen die niks meer te verwachten hebben in het leven met de nodige ironie geboeid blijven volgen.